Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#974 Hoe moet ik, op basis van mijn kennis van de Cursus, omgaan met de therapie voor de dwangstoornis OCD (obsessieve-compulsieve stoornis)?

Ik ben nog niet zo lang geleden begonnen met therapiesessies voor mijn dwangstoornis. Anderen in de groep die aan dezelfde aandoening lijden, vertellen me gewoonweg dat de oorzaak van de dwangstoornis een chemische onevenwichtigheid in de hersenen is. Onlangs heb ik mijn mening geuit, hopelijk in overeenstemming met Een Cursus in Wonderen, dat de oorzaak van de problemen in de denkgeest ligt en dat ik natuurlijk niet alleen hersenen heb, maar ook een denkgeest. Ik gebruikte een analogie om uit te leggen dat bepaalde gedachten wel degelijk heel wat chemische reacties in het lichaam of de hersenen teweegbrengen. De gedachte aan seks (plezier) bijvoorbeeld kan chemische reacties in de hersenen doen losbranden die opwinding veroorzaken, en doet dat ook, maar als ik geen denkgeest had, zou zoiets helemaal niet gebeuren. Verschillende mensen schudden hun hoofd omdat ze het er niet mee eens waren, zelfs de begeleidende psychotherapeut.

Ik heb een aantal vragen. Klopte mijn beoordeling, die gebaseerd is op de principes van de Cursus? Hoe moet ik me tijdens de sessies gedragen en toch trouw blijven aan de denkbeelden van de Cursus? Moet ik zwijgen over mijn ideeën? Vaak wordt er gesproken over ‘eerst het lichaam dan de wil’ (‘body over will’), wat betekent dat men het lichaam ziet als de oorzaak van vreemde, ongewenste gedachten of neigingen waarover men geen controle heeft. Als dat zo is, stelt de psychiater meestal voor om ofwel medicatie te gebruiken ofwel deze vreemde, nieuwe gedachten te minimaliseren door hun onzinnige betekenis te erkennen. Is de arts door zijn voorstel om medicatie te gebruiken niet gewoon bezig met het gevolg, waardoor dit kracht krijgt? Aan de andere kant weet ik dat de Cursus het gebruik van medicijnen steunt bij mensen die overweldigd worden door hun symptomen. Toch zeg ik tegen mezelf dat de denkgeest enkel doet wat het verondersteld wordt te doen: ervoor zorgen dat de symptomen ervaren blijven worden omdat de persoon erin gelooft.

Ik denk er echter zelf over om medicijnen in te nemen. Mijn plan is die tijdelijk te nemen tot ik ‘van denken verander’, maar wat als ik eraan verslaafd raak, terwijl ik ondertussen als het ware op een wonder wacht? Ik heb de Heilige Geest al zo dikwijls gevraagd wie ik moet vergeven om dit ‘anders te zien’, maar ik heb het gevoel dat ik nog geen antwoord heb gehoord.

Onlangs heb ik geprobeerd om veel van wat de Cursus over de dynamiek van de denkgeest zegt toe te passen voor eigen gebruik wat mijn aandoening betreft. Het gevolg ervan was dat ik besloot de werkboeklessen een tijdje niet meer te doen, omdat ik te veel werd afgeleid door mijn aandoening en ik me een beetje schuldig voelde om het boek op deze manier te gebruiken. Maar als de Cursus als doel heeft te genezen, is dat dan niet OK?

Ik denk dat ik tijdens de therapiesessies een beetje aan egotripperij doe, omdat ik mijn overtuigingen die op de Cursus gebaseerd zijn, toepas op anderen of op hen ‘projecteer’, zelfs wanneer ik in stilte zit. Ik denk niet dat ze ooit van de Cursus hebben gehoord. Wanneer ik het Tekstboek lees, krijg ik soms het gevoel dat ik mijn ego helemaal moet opgeven om die aandoening eindelijk kwijt te raken. En dat lijkt een te grote stap te zijn. Kun je daar iets over zeggen?

Antwoord: Jouw opmerking dat de oorzaak van die OCD in de denkgeest is gelegen stemt overeen met wat de Cursus onderwijst. Vanuit dit perspectief is de denkgeest altijd de oorzaak en het lichaam en de symptomen ervan zijn altijd het gevolg (T24.V.2:2; T28.II.8:2-8;9:1-3; T28.III.5:1), ook al denkt de wereld tegengesteld daarover – de wereld en het lichaam zijn tenslotte gemaakt als verdediging tegen de herinnering dat we een denkgeest hebben. Maar het specifieke voorbeeld dat je geeft, dat de gedachte aan seks de oorzaak is van de daaropvolgende opwinding in het lichaam, hoe geldig dat tot op zekere hoogte ook is, raakt de kern niet van de uitleg van de Cursus over de oorzaak. Gedachten over het lichaam zijn nog altijd verdedigingen daartegen en bedekken de diepere oorzaak daarachter in de denkgeest. Het is de keuze van de denkgeest voor afscheiding en schuld die de onderliggende oorzaak is van de wereld, het lichaam en al zijn symptomen (T27.VIII.7:2-7;8:1-7). En al onze verdedigingen – of het nu fysieke of emotionele toestanden zijn, verslavingen, routine handelingen, rituelen, afleiding, enzovoort – zijn eenvoudigweg middelen die we tevergeefs gebruiken om de onderliggende schuld en angst in bedwang te houden, in plaats van met de Heilige Geest of Jezus naar die schuld en angst te kijken zodat die ongedaan gemaakt kunnen worden.

Maar het zal jou of de anderen in je therapiegroep die geen studenten zijn van de Cursus waarschijnlijk niet veel helpen om zo’n discussie aan te gaan, want de Cursus biedt een radicaal alternatief voor het denken van de wereld en de meeste mensen staan daar niet echt open voor. Hij is radicaal omdat hij naar de wortel of de bron van al onze problemen in de denkgeest gaat en ons bovendien vraagt volledige verantwoordelijkheid te nemen voor al onze ervaringen (T21.II.2:3-6); de meeste mensen zijn nog niet bereid die stap te zetten. Het beste is dus om gewoon te denken dat de Cursus je een kader verschaft waarin je je eigen gedachten en gevoelens over wat er rond jou lijkt te gebeuren kunt observeren. Maar het is meestal niet nodig deze beschouwingen met anderen te delen, vooral niet met degenen die niet bekend zijn met de uitdagende principes van de Cursus. Daarmee zou je alleen maar het doel van het ego dienen door je verschillend en afgescheiden van ieder ander te voelen. Je dient daarentegen het doel van genezing door in te zien en te aanvaarden op hoeveel manieren we allemaal toch hetzelfde zijn. Erkennen dat jij en de anderen in je therapiesessie dezelfde aandoening hebben en eveneens dezelfde behoefte aan hulp bij het omgaan met de gevolgen ervan, kan de basis worden om je verbondenheid met hen te ervaren. Dit doel in gedachten houden kan je ook helpen inzien wat je ego probeert te doen wanneer je de principes van de Cursus wilt gebruiken om je met anderen te vergelijken en hen te beoordelen omdat ze niet begrijpen wat jij zelf nu pas begint te leren van de Cursus.

Een behulpzame manier om over je deelname aan de therapie te denken is je open te blijven stellen voor wat er als uitleg geboden wordt dat helpt en zinvol is op het niveau van het lichaam. Tenzij je bereid bent je vereenzelviging met je lichaam helemaal los te laten, is het tenslotte heel waarschijnlijk dat je zult blijven functioneren onder de meeste van de andere ‘wetten’ van het lichaam die de wereld aanvaardt, en dat je het nut en het praktische daarvan zult aanvaarden, zoals dat het waarde heeft om te ademen, te eten en te drinken, aan het weer aangepaste beschermende kleding te dragen, niet over te steken als er verkeer aankomt, de trap of de lift te nemen en niet van het balkon af te stappen om naar beneden te gaan, enzovoort.

Het punt is dat we allemaal functioneren volgens het geloof dat het lichaam werkelijk is en het resultaat rampzalig zou kunnen zijn voor het lichaam als we zouden proberen die overtuigingen te ontkennen door ertegen te handelen. Jezus maakt ons duidelijk dat hij niet vraagt om het lichaam te ontkennen (T2.IV.3:8-13). En dus houdt een deel van ons geloofssysteem in dat we geloven dat dingen innemen via het lichaam onze gezondheid ten goede kan komen, of het nu voedsel, vitamines of medicijnen zijn. En ja, dit alles is uiteindelijk magie, zoals de Cursus onderwijst, maar er is geen hiërarchie in illusies (T26.Vll.6), en geen illusie is meer of minder aanvaardbaar, of meer of minder spiritueel dan een ander. We moeten gewoon eerlijk zijn met onszelf over wat we persoonlijk geloven dat nuttig zal zijn voor ons en dan de bijzondere vorm aanvaarden waarin die hulp tot ons komt, en niet ontkennen dat we nog altijd hulp nodig hebben. Je angst om afhankelijk te worden van enige vorm van magie, zoals medicijnen, is gewoon een andere ego-truc om conflict in je denkgeest in stand te houden. Of medicijnen in jouw speciale toestand voor jou van nut zijn is iets dat je met je dokter moet bespreken, waarbij je je gedachten over wat de Cursus over de relatie tussen de denkgeest en het lichaam zegt, buiten beschouwing laat.

Wat misschien het moeilijkste te aanvaarden is, zolang we onszelf als een lichaam zien, is dat de Cursus als doel heeft ons te helpen onze denkgeest te genezen, niet ons lichaam (T28.II.11). Zolang we onze aandacht gericht houden op de symptomen en het verbeteren daarvan, missen we de gelegenheid tot werkelijke genezing. Je zegt dat je geen antwoord hebt gekregen toen je om hulp vroeg om te bepalen wie je moet vergeven, hoe je hem of haar op een andere manier kunt zien, zodat je een wonder kunt ervaren en deze aandoening achter je kunt laten. En je denkt dat het om iemand anders gaat. En dus zie je het antwoord niet dat pal voor je staat!

Waar je mee moet beginnen is zonder oordeel je OCD leren aanvaarden, door in te zien dat het alleen maar een verdedigingsmiddel is dat je onbewust hebt gekozen om je angst aan te pakken. En tot op zekere hoogte heeft dat gewerkt door je verontrustheid en je conflict hanteerbaarder te maken, wat altijd het doel van het ego is (T7.VIII.2:2-4). Maar in plaats van die OCD weg te wensen terwijl je die onbewust wel wilt en ervoor kiest, is het veel behulpzamer ernaar te kijken en te zien wat je ervan kunt leren. Want ongeacht wanneer de symptomen opduiken, dit is gewoon een aanwijzing dat je bang geworden bent van de grenzeloze liefde die ons allemaal omarmt en je voelt je schuldig en angstig over het verlangen en de beslissing om gescheiden te zijn van die liefde. Dat is het enige wat er ooit gebeurt en, als je dat begint in te zien, hoe vaag ook, zul je de symptomen beter te verdragen vinden, zelfs als ze niet weggaan. Het doel is van nut omdat je in staat zult zijn zonder oordeel of angst naar de symptomen te kijken in plaats van ze te veranderen. Geleidelijk zouden de symptomen hun ogenschijnlijke macht over jou kunnen verliezen. En of ze nu weggaan of niet zal minder je zorg zijn. Misschien blijven ze tot je je ego volledig loslaat, misschien niet – het zal er voor jou weinig toe doen. Maar zolang ze blijven, kunnen ze uiteindelijk dienen als een eenvoudige herinnering dat hier een andere gelegenheid wordt geboden om vergeving toe te passen, en dat is alles wat de Heilige Geest ooit van ons vraagt.

De Cursus geeft ons inzicht in de manier waarop de ego-denkgeest werkt, en als enige verklaring die hij geeft over de dynamiek van het ego je helpt om de aard van je OCD beter te begrijpen, is daar zeker niets mis mee – daar hoef je je niet schuldig over te voelen. Maar begrip is niet hetzelfde als genezing en alleen vergeving – zonder oordeel of veroordeling alles aanvaarden wat er lijkt te zijn – geneest (P2.VI.5). Vergeet het dus niet: als jij gefascineerd raakt door de intriges van je denkgeest, heb je nog een stap te zetten.

Miracles in Contact Facebook Page  Miracles in Contact YouTube Page  Miracles in Contact Instagram Pagina