Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#999 Waarom roept de Cursus zoveel conflicten op?

Waarom roept Een cursus in wonderen zoveel conflicten op? Ik ben nog nooit een spirituele of psychologische discipline tegengekomen die zoveel aandacht op onze weerstand vestigt. Ik begrijp waarom de Cursus dit doet, maar ik vind het persoonlijk onverdraaglijk. Ik denk dat als Helen Schucman (die de Cursus opgetekend heeft) al niet in staat was aan de hoogste doelstellingen van de Cursus te voldoen, ik het ook aan mij voorbij kan laten gaan. Maar is er geen andere manier? De Cursus lijkt me een omweg naar het slagveld. Dat was vast Jezus’ bedoeling niet!

Antwoord: Je zegt terecht dat het niet Jezus’ bedoeling was dat de Cursus een omweg naar het slagveld zou zijn. Maar hij wilde wel dat het een middel zou zijn om rechtstreeks naar de strijd te kijken die in onze denkgeest nu al woedt – de strijd tussen ons verlangen terug te keren naar Gods Liefde en onze wens om onze identiteit als individueel, autonoom wezen in stand te houden. Daardoor kan het erop lijken dat we vanwege de Cursus meer conflicten ervaren. In werkelijkheid doet hij ons alleen maar inzien dat we een interne strijd voeren om de herinnering van Gods Liefde uit ons gewaarzijn te houden.

Het feit dat we geloven dat we echt in deze droomwereld vertoeven, toont aan dat we ervoor gekozen hebben ons op het ego af te stemmen en op zijn hardnekkige bewering dat we hier veiliger en gelukkiger zijn dan we zouden zijn in ons ware thuis in de Hemel. Het hoeft ons dan ook niet te verbazen dat studenten vooral worstelen met de boodschap van de Cursus dat niets in deze wereld ons ooit gelukkig zal maken. Voor het ego is er niets ondraaglijker dan onder ogen te zien dat alle wegen van deze wereld “slechts tot teleurstelling, het niets en de dood [leiden]” (T31.IV.2:3). Jezus doet echter geen beroep op ons als ego – hij spreekt tot dat gedeelte van onze denkgeest dat de beslissingen neemt en de keuze maakt tussen de interne leraren. Hij legt je een werkwijze voor om over te gaan van het ego naar de Heilige Geest als onze innerlijke gids. Telkens wanneer we dat doen, gaan we van projecteren van boosheid, schuld en aanval, automatisch over naar uitbreiden van liefde en vergeving.

Maar het doel van de Cursus is eigenlijk niet zo hoogstaand of verheven. Hij is niet bedoeld om ons zover te krijgen dat we die interne omslag voortdurend maken en stralende lichtbundels worden. De bedoeling is dat hij ons helpt om in te zien dat deze omslag mogelijk is – dat de Heilige Geest wel degelijk in onze denkgeest bestaat. En hij wil ons motiveren om te observeren dat we ons ellendig blijven voelen door onze eigen keuze tegen het maken van deze omslag, en niet door iets in de buitenwereld. Daarom stelt de Cursus dat hij “een begin [is], niet een einde” (W.Nw.1:1). Wanneer we de Cursus op deze manier benaderen, zullen we hem op een andere manier ervaren – als een bron van inspiratie in plaats van een van schuld.

Dit betekent ook dat we niet kunnen weten of er niet over kunnen oordelen hoe iemand anders door de Cursus beïnvloed wordt. Je hebt het voorbeeld van Helen Schucman aangehaald. Jazeker, in het boek Een leven geen geluk, een biografie van Helen Schucman wordt duidelijk gemaakt dat ze weerstand lijkt te ondervinden tegen Jezus’ liefde. Maar er blijkt ook duidelijk uit dat ze zich bewust was van deze weerstand en – meestal – zijn leiding bleef volgen. In die zin kunnen wij, Cursus-studenten, haar leven als heel inspirerend beschouwen.

Tenslotte nog deze opmerking: als je steeds weer ondervindt dat het werken met de Cursus onverdraaglijk is, is het voor jou misschien niet het geschikte pad. Vergeet niet dat de Cursus zegt: “Er zijn vele duizenden andere vormen [dwz spirituele paden], alle met dezelfde uitkomst” (H1.4:2). Uiteindelijk doet de vorm van het pad dat je neemt er niet toe, alleen dat je er een vindt die je helpt te ontwaken tot Gods Liefde voor jou en jouw liefde voor Hem (T4.III.6:3).