Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#956: Waarom lijk ik vast te zitten in een slachtofferrol?

Ik begrijp dat ik de vrede van God niet werkelijk wil, en dat ik Jezus moet vragen me te helpen hier zonder schuld of oordeel naar te kijken. Mijn leven lijkt echter nog steeds een aaneenschakeling van conflicten te zijn. Ik ben me ervan bewust dat ik mijn speciaalheid niet los wil laten en ik vraag hiervoor om hulp. Maar ik lijk gewoon vast te zitten in de slachtofferrol. Wat moet ik doen?


Antwoord: Een van de dingen die het bestuderen en toepassen van de Cursus met zich meebrengt is ons laten zien hoe diep gespleten onze denkgeest is. Enerzijds helpt de Cursus ons te zien dat, ondanks de enorme verschillen in de scripts, het leven van iedereen (een enkele uitzondering daargelaten, zoals het leven van Jezus), in wezen teruggebracht kan worden tot drie nogal treurige handelingen: we worden geboren, we worstelen, en we gaan dood. Dit is niet echt een verhaallijn die iemand met maar een beetje gezond verstand voor zichzelf zou uitkiezen, en zeker een waarin we voortdurend slachtoffer zijn.
Anderzijds zegt de Cursus ons dat we de macht hebben de ervaring te veranderen, dat door van innerlijke leraar te veranderen we in plaats hiervan vrede zouden kunnen zien (Wd1.34). Als we inderdaad geloven dat we die macht hebben – en een deel van ons moet dat wel geloven, anders zouden we ons niet aangetrokken voelen tot de Cursus – dan is het logisch ons af te vragen waarom we niet gewoon die innerlijke verschuiving maken, ons beter voelen en ons leven verder leven.

Maar de Cursus beantwoordt die vraag als hij ons zegt: “Niemand die zichzelf als schuldig ziet kan de angst voor God ontlopen” (T30.VI.4:4). Met andere woorden, we zijn bang voor God (en voor de innerlijke verschuiving die ons dichter bij Hem brengt), zolang er nog sprake is van enige schuld in onze denkgeest. En zolang we nog enig geloof hechten aan de werkelijkheid van ons fysieke bestaan en aan de wereld, is er schuld in onze denkgeest, als gevolg van de onbewuste overtuiging dat we ons bestaan van God gestolen hebben en het verdienen daarvoor gestraft te worden. Daarom lijkt onze reis als student van de Cursus zo langzaam en moeilijk en zo vol mislukkingen.

Hoewel we slimme manieren hebben gevonden om dit feit te verhullen, is ons hele leven tot nu toe één zorgvuldig uitgewerkt plan om ons in de slachtofferrol vast te houden, precies zo ontworpen dat we nooit zullen terugkeren naar de vrede en de liefde van God, die we als onze grootste bedreiging zien. Als we beginnen met doen wat Jezus van ons vraagt en iedere waarde die we eropna houden in twijfel gaan trekken (T24.In.2:1), beginnen we te voelen hoe wanhopig we naar Gods Liefde willen terugkeren, en hoezeer we hebben geleden in onze schijnbaar afgescheiden staat. Toch neemt het tijd om een heel denksysteem ongedaan te maken en we kunnen niet verwachten dat het ego het zonder slag of stoot opgeeft.

Jouw ervaring dus dat je vast zit in de slachtofferrol is, hoewel ongetwijfeld pijnlijk, zeker niet uniek, en het is ook niet echt het probleem. Het is eerder een weerspiegeling van het feit dat jij nog steeds bang bent voor de Liefde van God en het vermogen van jouw denkgeest hiervoor te kiezen. Dus je hoeft hier niet echt iets aan te doen. Je zou het daarentegen als behulpzame informatie kunnen zien. Iedere keer als we onszelf slachtoffer voelen, kunnen we dat eenvoudig opmerken en zeggen: ‘Aha, ik ben nog steeds bang en dat is niet erg’. Op deze manier zullen we vergeving met onszelf beoefenen en dat zal uiteindelijk de wurggreep van het ego losser maken. Een van de sleutels om vooruit te komen op onze reis naar huis is de ontdekking dat, ondanks zijn glibberige sluwheid, er één ding is dat het ego niet voor zijn eigen doeleinden kan verdraaien: onze weigering om ergens een punt van te maken.