Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#978 Hoe en wat ‘leren’ we van andere mensen?

Het ‘Handboek voor Leraren’ van Een cursus in wonderen bespreekt drie verschillende niveaus van relaties. Maar wat bedoelt Jezus concreet wanneer hij zegt dat we van een ander ‘leren’? Hij zegt bijvoorbeeld dat het tweede niveau van relaties er een van langere duur is, waarin twee mensen een intense relatie aangaan en dan schijnbaar uit elkaar gaan [noot vert: H3.3.4:3]. Wanneer hij zegt dat we van de ander leren, betekent dit niet noodzakelijkerwijs dat hij of zij ons met woorden iets leert, nietwaar? Betekent het dat wij leren onze schuld niet op die persoon te projecteren en dat er geen scheiding tussen ons is? Betekent het, zoals Jezus eerder te verstaan geeft, dat wij leren de ander niet als afgescheiden te zien en dan de kunstmatige grenzen tussen ons zien verdwijnen? Of kan het dit allemaal zijn?

Antwoord: Jouw begrip van wat Jezus bedoelt met leren van een iemand anders is in essentie correct. Qua vorm kan het leren waaraan Jezus refereert er op veel verschillende manieren uitzien. Hij bekommert zich om de inhoud. En die inhoud zal altijd bestaan uit een innerlijke verschuiving van schuld naar vergeving, en van de waarneming van gescheiden belangen naar het weten dat belangen gedeeld worden.

De Cursus leert ons dat het doel achter de beslissing van de Zoon van God om deze wereld van gescheiden lichamen en gescheiden belangen te verzinnen was schuld op anderen te kunnen projecteren. Voor het ego is het projecteren van onze schuld het enige doel van elke relatie, ongeacht de vorm die de relatie aanneemt. In het hoofdstuk uit het Handboek voor leraren waarnaar je verwijst, benadrukt Jezus dat net zoals het ego één eendrachtig doel heeft voor iedere relatie, heeft de Heilige Geest dat ook. Zijn doel is om al onze relaties (nogmaals, ongeacht de vorm ervan) te gebruiken als kansen om ons te helpen ons denken te verschuiven van de projectie van schuld naar de uitbreiding van liefde. Aldus zegt Jezus ons: “Elke onderwijs-leersituatie brengt in het begin een verschillende relatie met zich mee, hoewel het uiteindelijke doel steeds hetzelfde is: van de relatie een heilige relatie te maken waarin beiden de Zoon van God als zondeloos kunnen zien.” (H3.1:2).

Omdat ons leren inderdaad gaat om één enkele verschuiving van schuld naar liefde, stelt Jezus dat “het onderwijzen van de universele cursus op niveaus een denkbeeld is dat in werkelijkheid evenmin betekenis heeft als tijd” (H3.3:1). Met andere woorden, in werkelijkheid kunnen er geen niveaus van leren bestaan omdat er slechts één les is die we moeten leren. Maar dit is niet onze ervaring. En dus keert Jezus naar ons ervaringsniveau terug en laat ons weten dat we van onderwijsniveaus kunnen spreken omdat “elke betrokkene [in een relatie] zoveel van de ander zal leren als waartoe hij op dat moment in staat is” (H3.4:1). Vervolgens identificeert hij de drie types of niveaus van relaties (onderwijs-leersituaties) als: ogenschijnlijk terloopse ontmoetingen, relaties die intensiever en meer uitgesproken zijn, en levenslange relaties waarin de partners elkaar onbeperkte leerkansen bieden.

Nogmaals, het voornaamste punt van deze passage is dat met de Heilige Geest als onze innerlijke Gids, iedereen – van iemand die we even in de bus zien tot een levenslange partner, van leiders die we op tv zien tot overleden geliefden die alleen in onze herinnering bestaan – ons een onderwijs-leerkans biedt. Dit is zo, omdat we in werkelijkheid helemaal niet van de ander leren. Wij staan anderen simpelweg toe, of we hen nu als liefdevol of als haatdragend waarnemen, de aansporing te zijn voor onze beslissing opnieuw de Hand van de Heilige Geest te nemen en ons te herinneren dat Zijn Liefde nog steeds binnenin onze denkgeest bestaat. Daarom zijn andere mensen leraren voor ons, niet vanwege wie ze zijn of wat ze zeggen en doen, maar vanwege een beslissing die wij maken. Daarom kan Jezus ons met overtuiging vertellen, dat we erin zullen slagen de Hulp te vinden die we nodig hebben (H3.5:8).