Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#906 Hoe laat ik een probleem los als ik het gevoel heb dat ik het zelf heb veroorzaakt?

Ik ben al vele jaren student van De Cursus. Ik weet dat ik problemen aan de Heilige Geest in mijn denkgeest moet geven en Hem moet vragen om mijn gedachten over het probleem te veranderen, in plaats van de vorm ervan. Maar ik heb moeite om een probleem los te laten dat ik zelf in het leven geroepen heb. Hoe laat ik het los als ik me er verantwoordelijk voor voel? Ik heb werkelijk schoon genoeg van dit spelletje.

Antwoord: Het komt vaak voor dat studenten van De Cursus die verstandelijk begrepen hebben dat schuld niet werkelijk is en herkennen hoe schuldig ze zich voelen, een schuldgevoel ontwikkelen omdat ze zich schuldig voelen. Dit is gewoon weer een van de handige manoeuvres van het ego om er zeker van te zijn dat het ego intact blijft en de controle houdt. Zoals Een cursus in wonderen zegt: “Het ego probeert niet zijn problemen ‘op te lossen’ aan hun bron, maar daar waar ze niet zijn gemaakt. En zo probeert het te waarborgen dat er geen oplossing zal zijn” (T17.III.6:1-2).

Je hoeft je schuld niet te ontkennen, los te laten of te laten verdwijnen. Je hoeft hem alleen maar te observeren. Zonder oordeel naar het venijnige oordeel van het ego kijken is de manier om te leren dat je niet het ego bent, en dus niet schuldig. Bedenk dat, ongeacht hoe lang je De Cursus al bestudeert of hoe vaak je de Heilige Geest om hulp vraagt, je ego niet verandert. Het is de stem van schuld en het zal altijd proberen je ervan te overtuigen dat jouw schuld werkelijk en gerechtvaardigd is. Wat wel verandert is jouw vermogen om de stem van het ego minder serieus te nemen en in plaats daarvan naar de Heilige Geest te luisteren (tenslotte was dit het enige wat de Zoon van God hoefde te doen in dat oorspronkelijke ogenblik toen het nietige dwaze idee zich voordeed).

Dus nogmaals: wanhoop niet over het hebben van schuldgevoelens; kijk er gewoon naar. Uiteindelijk, wanneer het ego (toch weer) naar je schreeuwt dat je er een vreselijke puinhoop van hebt gemaakt, en dat je je daar schuldig over moet voelen, zul je in staat zijn gewoon zachtjes naar je ego te glimlachen, terwijl je denkt: ‘Daar gaat ie weer’.

Wanneer je werkelijk met de Liefde van de Heilige Geest kijkt naar elk probleem waar je je verantwoordelijk voor voelt, dan zou je kunnen denken: ‘Natuurlijk heb ik die dwaasheid begaan, dat doen ego’s nu eenmaal’. Daar waar liefde heerst begrijp je nu de angst die je ego ertoe aanzet om op te spelen. En dan weet je vanzelf welke woorden je moet zeggen of welke acties je (al dan niet) moet ondernemen om een liefdevolle oplossing naar het probleem te brengen.