Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#889 Over bidden met de rozenkrans

Een vrouw met wie ik omga heeft de gewoonte de rozenkrans te bidden als iemand met haar meereist en verwacht van die ander dat deze met haar mee bidt. Is het als student van Een cursus in wonderen oneerlijk om te bidden: ‘Wees gegroet Maria… bid voor ons, zondaars…’,

of is het juist liefdevol en in overeenstemming met de Cursus, die immers leert: “Onderken wat niet van belang is, en als je broeder jou iets ‘ongehoords’ vraagt, doe het dan omdat het niet van belang is” (T12.III.4:1)? Is deze vermaning van toepassing op de situatie waar ik het over heb?

Ik ben een niet-praktiserende katholiek en sedert zes jaar student van de Cursus. Sommige vrouwen, met wie ik wel eens en praatje maak, gaan regelmatig naar de kerk en hebben mij gevraagd welke kerk ik bezoek. Ik vond het niet prettig dat mij daarnaar gevraagd werd omdat er maar één kerk in onze parochie is. De eerste keer negeerde ik daarom deze vraag. De tweede keer antwoordde ik spontaan: ‘Een goede vraag!’ Ik heb geen zin om te vertellen dat mijn spirituele pad Een cursus in wonderen is. Wat is een liefdevolle, eerlijke manier om deze vraag te beantwoorden?

Antwoord: Je hebt jezelf al een heel goed antwoord op je vraag gegeven. Het kan zeker liefdevol zijn om Weesgegroetjes te bidden met je vriendin. Er is niets oneerlijks aan de bereidheid om haar te ontmoeten op haar terrein en haar voorwaarden. Terwijl zij haar geloof belijdt kun jij het jouwe belijden, door te focussen op de inhoud (de gedachten in je denkgeest) en de vorm (de rozenkrans) niet toe te staan tussen jou en je vriendin te komen. Dit kan zorgen voor een zeer ontspannen reis.

Het is evenmin nodig om iemand te vertellen dat je student van de Cursus bent. Vanuit het perspectief van de Cursus is het belangrijker om aandacht te besteden aan het ongemakkelijke gevoel dat je ervaart bij de vragen van je vriendinnen, omdat dit een weerspiegeling is van het conflict in je denkgeest. Het doel van de Cursus is ons te helpen bij de bewustwording van dergelijk ongemak, zodat de overtuigingen en oordelen die daaronder verborgen liggen kunnen worden blootgelegd. Dat is de enige focus van de Heilige Geest. Als je bereid bent naar elk oordeel te kijken dat je hebt over het praktiseren van het katholieke geloof door je vriendin en jouw identiteit als niet-praktiserend katholiek/Cursusstudent, zou je wel eens verrast kunnen zijn, omdat je overtuigingen tegenkomt waar je je niet van bewust was. Het zijn deze overtuigingen en oordelen die het moeilijk maken om te weten wat je tegen je vriendinnen moet zeggen over kerkbezoek. Elk oordeel is een vorm van niet-vergeven en niet-vergeven blokkeert communicatie. Zoals Jezus zegt in het Werkboek: “Het is zeker zo dat alle ellende er niet slechts als niet-vergeven uitziet. Maar dat is de inhoud achter de vorm” (WdI.193.4:1-2). Met dit in gedachten is het mogelijk een uitweg te vinden uit elk dilemma: “… dat alleen vergeving niet-vergeven geneest, en dat alleen niet-vergeven enige vorm van ziekte [leed, ongemak, onbehagen] kan doen ontstaan” (P2.VI.5:5).

Wanneer vergeving van oordelen het doel van een relatie wordt, verandert de relatie en op een bepaald niveau neemt iedereen die daarbij betrokken is deze verschuiving waar. Vragen en antwoorden kunnen veranderen, maar het is de inhoudelijke verandering die er werkelijk toe doet. Op de een of andere manier zal de boodschap, dat de vragen van je vriendinnen jou niet van streek maken, worden gecommuniceerd. Door hen te bevrijden van elke verantwoordelijkheid voor jouw gevoelens wordt iedere interactie lichter. Alles wat je zegt zal vrij zijn van oordelen. Als je op deze manier een vriendelijke en liefdevolle vriend blijft zal het hen waarschijnlijk niets kunnen schelen of en zo ja welke kerk je bezoekt. En als het hen toch interesseert zal het voor jou geen punt zijn. Je kunt niet verliezen.