Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#721 Is het gewoon de zoveelste ego-truc als ik me de Verzoening onwaardig voel?

Soms denk ik dat Een cursus in wonderen voor iedereen is behalve voor mij en ik kan niet achterhalen waarom. Het is alsof ik iedereen erover wil vertellen, en denk dat zij hem waard zijn en ik niet. Ik weet dat Jezus zegt: “jezelf uitsluiten van de Verzoening is de laatste wanhoopspoging van het ego …”; maar waarom doe ik dit? Kun je hierop reageren?

Antwoord: Alleen weerstand weerhoud ons ervan Jezus’ liefdevolle boodschap persoonlijk te aanvaarden en de vergevingslessen van de Cursus in onze relaties toe te passen. Deze weerstand wordt in een of andere vorm door iedereen die de Cursus bestudeert ervaren. De reden voor de weerstand is angst. We zijn bang dat als we de liefde van Jezus aanvaarden, die de weerspiegeling van de liefde van God is, dat we dan het speciale individuele zelf dat we koesteren zullen verliezen. Dit individuele zelf werd gekozen om de Identiteit te vervangen die God ons gaf als Zijn onschuldige Zoon, die werd ontkend toen de afscheidingsgedachte serieus genomen werd. Geloven dat dit een verschrikkelijke ‘zonde’ was geeft ons het gevoel dat wij Gods Liefde niet waard zijn, en het is deze Liefde die in de Cursus weerspiegeld wordt, waardoor je het gevoel hebt dat zij voor ieder ander is, maar dat jij haar onwaardig bent. Feit is dat wij de valse identiteit als lichaam waaraan we hardnekkig vasthouden onwaardig zijn. Omdat we schijnbaar onze werkelijke schat verloren hebben (onze Identiteit als Gods onschuldige Zoon), vertelt het ego ons dat we met lege handen zullen staan als we de speciaalheid van onze identiteit als lichaam verliezen. Wij geloven dit en weigeren dan te luisteren naar de interpretatie van wie we zijn van de Heilige Geest, of zijn vergevingslessen toe te passen. Echter. “Het ego weet niet wat het probeert te onderwijzen. Het probeert jou te leren wat je bent zonder te weten wat jij bent. Het is alleen een expert in verwarring. Iets anders begrijpt het niet. Als leraar is het ego dan ook totaal verward en totaal verwarrend.” (T8.II.1:4-8)

Zijn verwarrende boodschap vertelt ons dat ons lichaam/brein de macht heeft te kiezen en beslissingen te nemen over alles, inclusief over wie we zijn. Zodra we ervoor kiezen dit te geloven, is het niet gemakkelijk ons op-zijn-kop-denken betreffende het lichaam en de denkgeest om te keren, omdat leren dat we denkgeest zijn betekent dat alles wat we over onszelf en de wereld geloven onjuist is: “De weerstand om dit [dat de denkgeest de beslissingen neemt] te erkennen is enorm, omdat het bestaan van de wereld zoals jij die waarneemt, afhangt van het lichaam als keuzemaker.” (H5.II.1:7). Onze hoop ligt in de macht van onze denkgeest om een andere keuze te maken. We kunnen ervoor kiezen het onderricht van de Heilige Geest te geloven door Hem onze onjuiste opvattingen over onszelf geleidelijk te laten vervangen door Zijn waarneming. We hoeven geen gevecht te leveren tegen ons verzet tegen Zijn onderricht wanneer we ons daarvan bewust worden. Dat maakt het alleen werkelijk, en geeft het meer kracht om ons tegen het horen van Zijn Stem te blijven verdedigen. Het is genoeg om te beginnen met het herkennen van de stiekeme vormen die weerstand aanneemt om ons te verwarren, en die dan niet serieus te nemen. We worden voorzichtig geleid, net zoals wij een kind voorzichtig zouden leiden om een kijkje te nemen in de kast waarin het ‘monster’ zich verbergt. “De Heilige Geest probeert jou niet in paniek te storten. Daarom vraagt Hij slechts of er alleen een klein vraagje mag worden gesteld.” (T31.V.11:5-6) Wanneer we door gevoelens van onwaardigheid of schuld overweldigd worden, kunnen we vragen, ‘En wat als we ongelijk hebben?’ Alleen al dit kleine beetje twijfel over ons ‘gelijk’ laat een straal van het genezende licht van de Heilige Geest de duisternis van onze verwarring binnenkomen, en vermindert ons geloof in de waanzin van het ego.