Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#608: Moet ik me schuldig voelen omdat ik niet met andere mensen samen wil zijn?

i. Ik houd niet van iedereen die ik tegenkom. Ik probeer het, maar dan voel ik me een leugenaar, omdat ik weet dat het niet echt is. Dan denk ik dat ik moet proberen van mijzelf te houden (ik houd ook niet van mijzelf momenteel). Ik voel me beter bij dingen waar geen anderen bij betrokken zijn (tekenen bijvoorbeeld). Sinds ik Een cursus in wonderen lees merk ik dat ik me steeds minder prettig voel bij andere mensen, vooral als ze oordelen. Ik zeg dan dingen die ik normaal niet zou zeggen, alleen maar om me aan te passen. En als ik niets zeg, denken ze dat er iets mis is. Het is zoveel gemakkelijker om alleen te zijn. Daarom denk ik dat ik niet echt van mezelf houd en alleen op mijn ego gericht ben. Want als ik van mijzelf hield, dan zou ik bij heel veel mensen willen zijn, en dan zou ik al mijn broeders liefhebben. Ik verzin nu leugens zodat ik niet bij mijn familie hoef te zijn. Ik heb hen (geprobeerd) te vergeven voor de manier waarop ze mij in het verleden gekwetst hebben, maar ik ben nog steeds gekwetst, dus ik houd mezelf voor de gek over die vergeving.

ii. Ik wil niets doen en nergens heengaan omdat ik erg ben aangekomen. Ik heb het gevoel dat God misschien wil dat ik dik ben en toch van mensen houd, maar ik wil niet met andere mensen samen zijn. Ik voel me schuldig omdat ik weer slank wil zijn en omdat ik mijn lichaam haat. Misschien is mijn werkelijke les te leren om me dik net zo op m’n gemak te voelen als wanneer ik niet dik ben. Het voelt alsof ik God verraad omdat ik niet van mijzelf houd zoals ik nu ben.

Antwoord: Veel mensen voelen zich net zoals jij. Ze zijn liever alleen dan met andere mensen samen en ze haten hun lichaam om hoe het eruit ziet. Dat is helemaal niet ongewoon. Deze mensen voelen zich – net als jij – schuldig over hun gevoelens en begaan daarmee dezelfde vergissing als jij. Als je bedenkt hoe we een individu in deze wereld werden, dan is het begrijpelijk dat we het moeilijk vinden om van anderen en van onszelf te houden en dat ons lichaam een enorme bron van conflict voor ons is.

Dit vraagt om een langere uiteenzetting, maar ik probeer het kort te houden. Jezus legt in zijn Cursus uit dat wij allemaal in onze denkgeest de gedachte met ons meedragen dat we (als één Zoon) ervoor gekozen hebben de aanwezigheid van Volmaakte Liefde af te wijzen en deze vervolgens achter ons te laten om een bestaan te leiden als afgescheiden, speciaal individu (natuurlijk een illusoire gedachte). Ons bestaan in deze wereld begon dus met een daad van zelfzucht en een afkeer van eenheid, zonder ons erom te bekommeren dat we ons bestaan hadden verworven ten koste van anderen. We oordeelden onmiddellijk dat wat we gedaan hadden een vreselijk zonde is die straf verdient. Een hele reeks processen volgde, wat uiteindelijk leidde tot de ervaring van onszelf als een kwetsbaar lichaam te midden van een veelvoud van andere kwetsbare lichamen. Allemaal proberen wij onze speciaalheid als individu hoe dan ook in stand te houden. We zijn ons er niet van bewust dat wij een keuze-makende denkgeest zijn die zich wanhopig probeert te beschermen tegen de overweldigende schuld en angst die zich binnen in ons bevindt. Daarom richten we ons uitsluitend op ons leven als lichaam in de wereld en dat houdt de liefde in onze denkgeest verborgen. Zoals we weten worden we met het ene na het andere probleem geconfronteerd dat onze aandacht vraagt. Dat is het doel van het ego voor het lichaam. Het wil voorkomen dat we ooit vermoeden dat we iets anders zijn en dat ons lichaam met de problemen ervan een verdediging is tegen de waarheid over wie we zijn. Het wekt daarom geen verbazing dat onze relaties beladen zijn met spanning en conflict, en dat ons lichaam ons gek maakt omdat het nooit lijkt te zijn wat we willen dat het is. Daarom zijn we hier! Zie samenvatting 5 “Wat is het lichaam?” in het tweede deel van het Werkboek (WdII.5.)

Dus je bent buitengewoon liefdevol en aardig voor jezelf als je dit alles gewoon erkent, en niet verrast of gealarmeerd bent over jouw leven en jouw lichaam. Ze vervullen het doel van het ego. Het ego wil je alleen en afgescheiden houden, vol conflicten en buiten het bereik van vrede. En het ego laat je altijd kijken naar iets buiten jou wat de oorzaak is van dat alles. Als je lichamelijke verschijning jou beweegt bij andere mensen weg te blijven, dan is dát het geheime doel van het ego achter jouw gewichtstoename. Weet dan gewoon dat je voor het ego doel hebt gekozen om de afscheiding te handhaven. Wat is daar nieuw aan? Iedereen die denkt dat hij of zij in deze wereld leeft doet hetzelfde! Maar de Cursus helpt ons beseffen dat we een ander doel kunnen kiezen in plaats van dat van het ego. Dat is het doel van de Heilige Geest of van Jezus en dat is vergeving. We kunnen om hulp vragen ons lichaam en onze relaties te gebruiken om te ontwaken uit deze droom van afscheiding. De sleutel tot die omslag is het loslaten van oordelen, vooral het veroordelen van jezelf vanwege je beperkingen en je onvolledige vergeving. Het enige wat je hoeft te doen is die oordelen over jezelf naar de milde aanwezigheid van vergeving in je denkgeest te brengen, waar ze verdwijnen in het licht en de liefde die de volmaakte Eenheid van de Hemel weerspiegelt. En vergeef jezelf als je denkt dat je daar nog niet klaar voor bent.

Jezus vertelt ons dat het wonder “slechts verwoesting gade slaat, en de denkgeest eraan herinnert dat wat het ziet vals is” (WdII.13.1:3). Dat is de milde benadering van de Cursus. We brengen slechts wat de verwoesting van ons leven blijkt te zijn naar de aanwezigheid van liefde in onze denkgeest. Dan leren we onszelf niet te veroordelen of al te serieus te nemen, want het is de verkeerde, betekenisloze identiteit die het ego gemaakt heeft, niet de onkwetsbare,grenzeloze Identiteit die God geschapen heeft. Het is niet nodig die te veranderen of er tegen te vechten. We hoeven onszelf niet te forceren iedereen lief te hebben of dat te pretenderen. Jezus vraagt ons hem uit te nodigen om met ons te kijken naar onze gedachten vol haat en naar onze wens bepaalde mensen buiten ons leven te houden: “Vergeving . . . is stil en doet in alle rust niets . . . Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet” (WdII.1.4:1,3). Als we samen met Jezus kijken voelen we geen enkele schuld. En áls we schuld voelen, dan moeten we met hem naar die schuld kijken. Als je in je juist-gerichte denkgeest bent dan kijk je eenvoudig zonder schuld of oordeel naar je onjuist-gerichte denkgeest. De liefdeloze, oordelende gedachten naar anderen toe zijn niet het probleem. Je daar schuldig over voelen is het probleem. Evenzo is het ‘nietige, dwaze idee’ dat we ons van God kunnen afscheiden niet het probleem, maar het serieus nemen ervan, en ons daar dan schuldig over voelen. Schuld maakt de afscheiding werkelijk, en dat leidt altijd tot projectie en vervolgens tot aanval. Er is geen uitweg uit die vicieuze cirkel tenzij je stil wordt en aan Jezus vraagt je te helpen om naar je schuld te kijken, en hem vervolgens op zijn woord gelooft als hij je zegt dat je nooit gerechtigd bent jezelf te veroordelen. Het is waar dat je nooit in vrede bent als je niet liefdevol bent, maar dat is niet de oorzaak van zelfhaat en schuld. Je hoeft alleen maar samen met Jezus zachtjes te lachen om de dwaasheid ervan.

Tot slot: liefde gaat nooit over vorm, hoeveelheid of aantallen. Je focus moet op de inhoud van je denkgeest liggen. Je kunt tijd met één persoon doorbrengen of op jezelf zijn, en tegelijkertijd weten dat je niemand van jouw liefde uitsluit; je houdt niet van de een ten koste van iemand anders.