Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#757 Is het ‘innerlijke kind’ een aspect van het ego?

Is het ‘innerlijke kind’ een aspect van de structuur van het ego? Is het genezen van het innerlijke kind daadwerkelijk behulpzaam, of niets meer dan een onderdeel van het rookgordijn van het ego?

Antwoord: Het innerlijke kind, zoals het in sommige therapeutische kringen gewoonlijk genoemd wordt en waarmee gewerkt wordt, is vanuit het perspectief van Een cursus in wonderen een aspect van het ego. Zoals met alles, hangt het nut van dit concept af van de manier waarop het gebruikt wordt. Het kan worden gebruikt, en dat gebeurt gewoonlijk, om het idee te versterken dat men als kind slachtoffer is geweest. Nu is het waar dat de meesten van ons op verschillende manieren het gevoel hebben dat we, toen we jonger en hulpelozer waren, oneerlijk behandeld werden, en misschien zelfs misbruikt. We voelen misschien ook dat we in ons huidige leven de littekens van deze ervaringen uit het verleden met ons meedragen, en dat die ons ervan weerhouden ons liefde waardig te voelen en onze mogelijkheden in het heden volledig te bereiken. De Cursus wil niet dat we ontkennen dat dit onze ervaringen en constateringen zijn.

Therapeutische hulp gebaseerd op het concept van het innerlijke kind kan je aanmoedigen zorg te dragen voor je innerlijke kind en zo jezelf de volwassen steun en liefde geven die je tijdens je kindertijd niet kreeg van de volwassenen, meestal van je ouders. Op die manier kun je nu de verantwoordelijkheid voor je leven nemen zonder je verplicht te voelen het draaiboek van slachtofferschap in het heden te moeten blijven afspelen. Gezien vanuit het functioneren in de wereld kan dit allemaal zeker heel nuttig zijn. Maar als we niet verdergaan met dit idee, dienen we vanuit het standpunt van de Cursus alleen maar het doel van het ego: de rol van slachtoffer en dader werkelijk te houden en nooit de werkelijke bron te bereiken van de pijn en de gevoelens van onwaardigheid in de denkgeest (T27.VII.1-9).

Anderzijds kan het gebruik van het concept innerlijke kind om de slachtofferdynamiek in jezelf te herkennen een nuttige eerste stap zijn om de verdedigingen van het ego bloot te leggen, vooral voor iemand die de neiging heeft lastige gevoelens te ontkennen en het verleden met een suikerlaagje te bedekken, uit schuldgevoel en angst om geconfronteerd te worden met negatieve, onderdrukte gevoelens jegens zijn familie en andere mensen. Wil er genezing in de ware zin plaatsvinden, zoals de Cursus dat noemt, dan moeten we in staat zijn de vele manieren te herkennen waarop we ons slachtoffer voelen en gevoeld hebben. Alleen dan kunnen we de sterke aantrekking gaan herkennen die we in feite tot zulke gevoelens hebben, want zij zijn de grote behoeders van schuld, die in een ander gezien wordt in plaats van in onszelf. In iedere relatie heeft het ego deze projectie altijd tot doel (T19.IV.A.10-13).

En dus kan het concept van grote waarde zijn, als we het als een noodzakelijke eerste stap zien in het vergevingsproces – maar alleen als een eerste stap – om in contact te komen met ons gekwetste innerlijke kind. Want tenslotte hoeven we alleen onszelf te vergeven dat we wilden geloven dat we door iets anders dan onze eigen keuze van liefde beroofd konden worden (T4.IV.3:3). Want dan is het mogelijk in contact te komen met ons werkelijke innerlijke Kind (WdI.182)!