Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#744 Waarom is de Cursus nodig als de Verzoening al voltooid is?

Ik lees de Cursus elke avond met veel plezier (één hoofdstuk en één oefening). En toch vraag ik me af waarom ik deze oefeningen überhaupt moet doen als de Verzoening al voltooid is en nooit bestaan heeft. Samen met ‘de afscheiding’ en ‘de zonde’ kwam toch ook de remedie daarvoor, de Heilige Geest? Waarom zouden wij, de Zoon van God, het Christusbewustzijn, deze oefeningen moeten doen, als we door onze goddelijke aard schuldeloos zijn? Waarom investeert Jezus zoveel in deze droomwereld van ons? Investeert hij dan niet in iets dat niet werkelijk is, en maakt hij het daardoor voor ons werkelijk? Zouden wij Jezus dan niet moeten wakker maken en hem zeggen dat het echt niet nodig is? Spreekt Jezus daarover als hij ons vraagt hem te vergeven?

Antwoord: Het voortdurend oefenen met de Cursus helpt ons over te gaan van het aanvaarden van de Verzoening op een intellectueel niveau naar het ervaren daarvan. Degenen onder ons die nog steeds persoonlijk beïnvloed worden door wat er in de wereld gebeurt – zowel op persoonlijk vlak als wereldwijd – geloven duidelijk niet dat deze voorvallen illusoir zijn of gewoon stukjes van een droom. We zouden niets ernstig nemen als we dat zouden geloven. Maar Jezus geeft ons de raad niet te proberen onze lichamelijke ervaringen te ontkennen, wanneer we deze overgang maken. Zo zegt hij onder andere: “Toch is het haast onmogelijk zijn bestaan [dat van het lichaam] in deze wereld te ontkennen en “wie dit doet, begaat een bijzonder onwaardige vorm van ontkenning” (T2.IV.3:10-11).

Uiteindelijk staat Jezus symbool voor dat deel van onze denkgeest dat de herinnering bevat aan onze ware Identiteit. Hij vertegenwoordigt de liefde die wij afgesplitst en vervangen hebben door de identiteit die wij als persoon hebben. Aangezien wij ervan overtuigd zijn dat we personen zijn die in een werkelijk fysiek universum leven, moet hij wel op dat niveau met ons communiceren – maar alleen om ons te onderwijzen dat we ons vergist hebben, en dat er een manier is om in deze wereld te leven die ons in staat zal stellen de illusoire aard ervan te herkennen, en dat we een denkgeest zijn die ervoor kiest om te geloven dat we dat niet zijn. Jezus is niet het probleem, wel onze koppige houvast op het geloofsysteem van het ego. Hij is voor ons aanwezig op de meest zachtmoedige manier: een liefdevolle, niet-oordelende aanwezigheid in onze denkgeest, die ons uitnodigt zijn liefde te kiezen in plaats van de speciaalheid van het ego, en in te zien dat ieder ander eveneens in deze liefde deelt. Zich zo verbinden maakt ons geloof in de afscheiding ongedaan en dat is het enige dat in de weg staat van onze terugkeer naar huis waar God wil dat we zijn.

Verder commentaar en aanbevelingen om teksten te lezen die nuttig kunnen zijn, zijn te vinden in V#098.