Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#684 Hoe kan ik langer in het ‘nu’ blijven?

Een cursus in wonderen is nieuw voor mij en ik wilde iets vragen over in het huidige moment blijven. Als ik in het nu blijf, is dat wanneer ik de innerlijke vrede zal voelen waarnaar ik op zoek ben? Ik heb korte momenten van innerlijke vrede en rust ervaren, wanneer ik in aanwezigheid van de Heilige Geest blijf. Ik weet alleen niet hoe ik langer dan vijf minuten aanwezig kan blijven.

Antwoord: Tot de denkgeest volledig geheeld is, is onze ervaring van vrede beperkt tot onze bereidwilligheid om daarvoor te kiezen. Ondertussen is de denkgeest gespleten, en in strijd met twee onverenigbare ‘werkelijkheden’: het geloof in de afscheiding (ego) en de herinnering van Eenheid (Heilige Geest). In het begin van het Tekstboek wordt ons gezegd: “De afscheiding is slechts een andere term voor een gespleten denkgeest. Het ego is het symbool van afscheiding, precies zoals de Heilige Geest het symbool van vrede is” (T5.III.9:3-4). De ongeheelde, gespleten denkgeest ervaart zichzelf in de droom, in conflict met zichzelf. Terwijl hij naar vrede zoekt, is hij bang dat totale vrede zal betekenen dat de speciaalheid zal verdwijnen om in een lichaam te zijn met een unieke persoonlijkheid. Deze gespletenheid in de denkgeest is er de oorzaak van dat we verdeelde doelen hebben: “Het doel van het ego is even eenduidig als dat van de Heilige Geest, en dit is de reden waarom hun doeleinden op geen enkele manier en in geen enkele mate met elkaar kunnen worden verenigd. Het ego probeert steeds te verdelen en te scheiden. De Heilige Geest probeert steeds te verenigen en te helen” (T7.IV.5:1-3). De keuze voor de Heilige Geest en het heilige ogenblik heeft vrede in het huidige moment tot gevolg, waar jij naar verwijst, terwijl de keuze om je aan de afscheiding vast te klampen een einde maakt aan deze vrede. De weinige momenten dat we in vrede zijn, tonen ons de mate waarin we ons aan onze vereenzelviging met het ego vastklampen en bang voor vrede zijn. Onze denkgeest van deze gespletenheid genezen is het doel van de Cursus. Dat gebeurt geleidelijk, via het vergevingsproces dat begint met de erkenning dat de afscheiding een keuze is die in de denkgeest wordt gemaakt, en dat alles wat we in de droom ervaren, een gevolg van deze keuze is.

Ontkenning is de sleutel tot het succes van het ego om ons van de werkelijkheid van de afscheiding te overtuigen. De denkgeest vergeet en ontkent zijn keuze om die te verdedigen. Dan is het mogelijk het verhaal van het ego te geloven dat we geen denkgeest zijn, maar een lichaam dat vatbaar is voor aanval door krachten van buitenaf die wij niet onder controle hebben. Dat verklaart waarom het lijkt alsof vrede komt en gaat, en we overgeleverd zijn aan de genade van haar grillen. De Cursus zegt ons dat we allesbehalve slachtoffers zijn, en dat we de keuze van onze denkgeest kunnen leren herkennen door aandacht te schenken aan onze gevoelens en oordelen in de droom. Het verlies van vrede in ontelbare vormen (kwaadheid, depressiviteit, verontrusting, irritatie, opwinding…) maakt ons bewust van de keuze die de denkgeest heeft gemaakt. Aandacht schenken en ernaar kijken is de sleutel om de ontkenning ongedaan te maken, en dat is het begin van verlossing, want het maakt ons bewust van het feit dat we een denkgeest hebben met de macht om te kiezen. Alleen door in te zien welke pijnlijke gevolgen onze keuze heeft om ons met het ego te vereenzelvigen, zullen we gemotiveerd zijn om een andere keuze te maken. Anders blijven we ons onbewust van de activiteit van de denkgeest, en worden we in verwarring gebracht door de gevoelens die ons uit het ‘niets’ lijken te overvallen.

Ook al zijn ze van korte duur, deze ogenblikken van vrede zijn heel belangrijk voor het leerplan van de Heilige Geest, dat goed gebruik maakt van het contrast tussen onderwijzen en leren. Het wordt steeds duidelijker dat je waarlijk in vrede voelen te verkiezen is boven de onrust van het niet-vergeven. De moeilijkheid is het gebrek aan vrede te leren associëren met de oordelen waar we ons voortdurend mee bezig houden. De vrede lijkt zonder duidelijke reden gewoon te verdwijnen. Wat er daadwerkelijk plaatsvindt, is dat onze denkgeest ervoor gekozen heeft zich met het ego en onze speciaalheid te vereenzelvigen. Op die keuze volgt schuld en die wordt onvermijdelijk geprojecteerd in de een of andere vorm van oordeel tegen onszelf en anderen. Dit gebeurt heel snel en, dankzij de ontkenning, onmerkbaar. In de Cursus vraagt Jezus ons heel zorgvuldig aandacht te besteden aan onze gedachten, om ons van de oordelen bewust te worden. Ze tonen ons de keuze voor de afscheiding die we gemaakt hebben en vergeten zijn.

Zowel vrede als het gebrek eraan zijn nuttige ervaringen. De ene toont ons hoe het voelt om vrij van elk oordeel te zijn, de andere toont ons de pijn als we voor het ego kiezen. Belangrijk is ons te herinneren dat wanneer we niet in vrede zijn, er geen enkele andere reden voor is dan onze keuze om afgescheiden te zijn. Wij hebben ervoor gekozen ons met het ego in plaats van met de Heilige Geest te vereenzelvigen, en hebben de voorkeur gegeven aan schuld in plaats van vrede. We krijgen nu de gelegenheid na te gaan wat deze verkeerde keuze ons heeft gekost en kunnen opnieuw kiezen. Als we dit in gedachten houden, blijven we in het heden, en het gevoel niet in vrede te zijn wordt een nuttig instrument om ons terug naar de vrede te leiden. Laten we ook niet vergeten dat we onszelf niet moeten veroordelen als we langere periodes van vergetelheid kennen en korte periodes van vrede. Toelaten dat de Heilige Geest onze denkgeest geneest van de afscheidingsgedachte is een proces. Het is onze functie met aandacht naar elk oordeel te kijken, zodat dat vergeven kan worden. Geleidelijk aan zal de weegschaal overslaan naar langere ervaringen van vrede, totdat dat onze enige keuze wordt.