Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#621 Hoe ga ik met onvrede in mijn leven om?

Mijn vrouw en ik werken allebei in het leger. We zijn in juli getrouwd en ik heb sindsdien in totaal niet meer dan een maand met haar kunnen doorbrengen, omdat ik pas een paar maanden in Korea ben geweest. Ik ben in november teruggekomen, maar we waren ver van elkaar gelegerd voordat ze in januari naar Irak werd gezonden, de dag voor haar verjaardag. Ik doe werkelijk mijn uiterste best om daar naartoe gezonden te worden om bij haar te kunnen zijn, maar het gebeurt gewoon niet. Ik heb wel te horen gekregen dat ik over een paar maanden naar Afghanistan zal gaan,… waar het veel gevaarlijker is en mijn veiligheid niet gegarandeerd is. Mijn vader heeft me in contact gebracht met Een cursus in wonderen en zegt me alleen maar te glimlachen omdat alles is zoals het moet zijn. Ik ben zo gefrustreerd en kwaad over de huidige situatie en ik weet niet wie ik nu eigenlijk zou moeten vergeven. Mijn vrouw en ik volgen Jezus’ leerstellingen, maar ik kan echt niet uitmaken waarom onze liefde voortdurend op de proef wordt gesteld. We hebben elkaar nu al lang niet meer gezien en dit is voor ons beiden een voortdurende last. We zijn sinds ons trouwen in een constant gevecht met het militair systeem. Waarom heb ik het gevoel dat we aangevallen worden? Kunt u ons advies geven?

Antwoord: Hoewel de Cursus ons eraan herinnert dat er in illusies geen hiërarchie bestaat (T26.VII.6:5), betekent dat niet dat we sommige periodes en omstandigheden in ons leven niet als moeilijker, frustrerender en pijnlijker ervaren dan andere. Je vader bedoelt het goed, maar zijn advies is strikt genomen niet in overeenstemming met wat de Cursus onderricht. Alleen door vergeving kunnen we er zeker van zijn dat we zijn waar we verondersteld worden te zijn – in ons juiste denken – en de lessen in vergeving leren die we onszelf geven, op een niveau waarmee we zelden in contact zijn. En we kunnen niet gedwongen om onszelf glimlachen in situaties waarin we ons nog steeds onjuist behandeld en slachtoffer voelen.

Een eerste belangrijke stap is dus eerlijk te zijn tegenover jezelf over je gevoelens – zoals jij dat doet – en niet ontkennen wat jij in dit alles als onrechtvaardig ervaart. Maar daar houdt het voor jou niet mee op. Het antwoord op je vraag dat je niet zeker weet wie je eigenlijk zou moeten vergeven, bevat in feite de sleutel. Want de Cursus zegt ons dat het enige dat we ooit moeten doen onszelf vergeven is. We moeten onszelf vergeven omdat we geloofd hebben dat we van liefde beroofd kunnen zijn. En ons leven is, soms op een subtiele, soms op een overduidelijke manier, door onze onbewuste keuze tot stand gebracht als bewijs dat we nooit de liefde zullen krijgen die we nodig hebben en verdienen. Het feit dat jullie herhaaldelijk van elkaar gescheiden zijn, moet dat geloof, dat wij allemaal die hier in de wereld zijn, met elkaar delen, zeker nog versterken.

We verkeren dikwijls in een situatie die we gewoon niet onder controle hebben. Het leger is er een uitstekend voorbeeld van. Maar de enige keuze die we hebben, ongeacht de uiterlijke omstandigheden, is welke leraar we als gids kiezen om te interpreteren wat ons overkomt. Als we het ego kiezen, geloven we dat we het slachtoffer zijn van de keuze van anderen, waardoor we van ons geluk worden beroofd. Als we Jezus als leraar kiezen, drukken we de bereidheid uit om te leren dat de liefde en vrede die we willen altijd tot onze beschikking is in onze denkgeest, ongeacht de uiterlijke omstandigheden. Dit is geen gemakkelijke les om te leren en ons leven is zo tot stand gebracht om juist het tegendeel te bewijzen, maar de bereidheid om die mogelijkheid in ogenschouw te nemen zet de deur op z’n minst op een kier voor een andere ervaring. Het spreekt vanzelf dat jullie bij elkaar willen zijn, maar omdat je fysiek niet bij elkaar bent, wil dat nog niet zeggen dat je in de gedachten in je denkgeest niet nog steeds bij elkaar bent. En de Cursus zegt ons dat je alleen in de denkgeest echt kunt ervaren wat verbinding is (T18.VI.11-14). Op die momenten dat je jezelf kunt toelaten deze andere ervaring te beleven die tijd, ruimte en het lichaam overstijgt, zul je weten dat je nooit beroofd kunt worden van wat je waarlijk wilt, ongeacht waar je je bevindt. En mettertijd en door je te oefenen kan dit bewustzijn in je ervaring groeien tot je niets anders meer zult wensen (WdII.231.1).