Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#423 Is het normaal om je als student van de Cursus sociaal vervreemd te voelen ?

Is er iemand die in het dagelijks leven een gevoel van vervreemding ervaart omdat hij Een cursus in wonderen bestudeert? Ik dacht dat al mijn relaties zouden worden versterkt door dit pad te volgen. In plaats daarvan heb ik op dat gebied meer beroering ondervonden dan ik ooit in mijn leven heb gehad. Het doet pijn wanneer je niet uitgenodigd wordt voor een feest, omdat je ervoor hebt gekozen om 'de dingen anders te zien'.

Antwoord: Kiezen voor de waarneming van de Heilige Geest in plaats van die van het ego zou een groter gevoel van vrede tot gevolg moeten hebben, en dat is al wat voor anderen ‘merkbaar’ zou moeten zijn. Zoals Jezus in Les 155 stelt: “Er is een manier om in de wereld te leven die niet van deze wereld is, ook al lijkt ze dat wel te zijn. Je verandert niet van uiterlijk, hoewel je vaker glimlacht. Je voorhoofd is sereen, je ogen staan rustig. En degenen die door de wereld gaan zoals jij herkennen hun gelijken. Maar ook degenen die de weg nog niet hebben gezien herkennen jou, en geloven dat jij bent zoals zij, zoals je vroeger was” (WdI.155.1). Regelmatiger glimlachen en vrediger zijn mag niet leiden tot een gevoel van vervreemding. Als kritiek leveren en anderen beoordelen echter alles was wat jij en je vrienden samen hebben gedaan, en je hebt ervoor gekozen om dat niet meer te doen, dan kan de vorm van de relatie eveneens veranderen, als je ertoe geleid wordt die relatie te beëindigen. Dit mag echter ook niet leiden tot een gevoel van vervreemding.

Aan de andere kant betekenen het gekonkel en het oordelen die eigen zijn aan bijna alle relaties in deze wereld niet noodzakelijkerwijs dat je niet langer met deze mensen bevriend kunt zijn of dat je een andere weg op moet gaan. Je kunt stil zijn en er niet voor zwichten om aan te vallen en toch duidelijk aanwezig zijn bij je vrienden. De inhoud van je denkgeest kan veranderen, zonder dat de vorm van de relatie noodzakelijkerwijs verandert. Je kunt een bijeenkomst bijvoorbeeld benaderen als een klaslokaal waarin je leert dat jij en je vrienden op een dieper niveau dezelfde belangen delen. Wanneer het oordelen begint, kun je dus bij jezelf zeggen: ‘Dat is wat ego's doen. Ze oordelen. Ik ben nu misschien niet aan het oordelen, maar ik heb hetzelfde ego en breng dat op een andere manier tot uitdrukking. Dat maakt ons allemaal eender. En zij en ik delen ook dezelfde juist-gerichte denkgeest, samen met het vermogen om te kiezen. We hebben met z’n allen God aangevallen anders zouden we niet hier zijn, en we willen allemaal terug naar huis, maar durven dat niet.’ Door dat te zien als het constante doel waarom je samen met je vrienden bent, leer je hoe je bij hen kunt zijn zonder hun ego te ondersteunen, zonder je superieur aan hen te voelen (een aanval), en zonder je vervreemd te voelen. Het is jouw werkruimte, zou je kunnen zeggen, om toe te passen wat je hebt geleerd.