Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#528 Voel ik me ongelukkig omdat ik mezelf een identiteit heb gegeven?

Als ik mezelf een naam en identiteit heb gegeven, is dát dan de reden dat ik me zo verschrikkelijk, waardeloos en onwerkelijk voel? Hoef ik alleen daar maar naar te kijken en het te aanvaarden?

Antwoord: Niet alleen het feit dat jij jezelf een naam en een identiteit hebt gegeven, maar wat je denkt dat je God moest aandoen om dat tot stand te brengen verklaart waarom jij – en ieder ander hier – je verschrikkelijk, waardeloos en onwerkelijk voelt. In de Hemel zijn geen individuele namen. Iedereen deelt dezelfde Identiteit: Christus, Gods enige Zoon. De oorsprong van onze schuld en zelfhaat is het verlangen naar iets anders, en de bereidheid om er alles – ook de vernietiging van God en Zijn Alomvattende Liefde – voor te doen om dat ‘iets anders’ tot stand te brengen. Maar in werkelijkheid blijven God en ons ware Zelf onaangetast. Dus zelfs het gevoel van waardeloosheid is niets meer dan deel van wat we kozen te ervaren om onszelf ervan te overtuigen dat we afgescheiden zijn. Een zelf verzinnen met z’n eigen individuele identiteit en naam, is gewoon een volgende stap in onze waanzinnige poging te bewijzen dat we het onmogelijke hebben gedaan. Maar diep van binnen weten we dat het allemaal leugens zijn, en dus moeten gevoelens van misleiding en onwerkelijkheid onder ons zelfgevoel hier in de wereld liggen. Alles wat we dan in de wereld proberen te doen om onze gevoelens van onwaardigheid en oneerlijkheid te weerleggen, dient alleen om die onderliggende, niet in twijfel getrokken overtuigingen over onszelf te versterken. Het ego is inderdaad zeer slim!

Daarom hebben we hulp nodig van buiten ons denksysteem, om bevrijd te worden van onze zelfopgelegde waanideeën. Je vraag of het volstaat om alleen te kijken naar wat we hebben gemaakt, houdt al een deel van het antwoord in. Alles wat méér is dan kijken, iedere poging tot inmenging, maakt onze aanval op God werkelijk en versterkt alleen het doel van het ego om schuld en afscheiding in stand te houden. Dus kijken we, niet vanuit onszelf, maar met het deel van onze denkgeest – Een cursus in wonderen noemt het Jezus of de Heilige Geest – dat weet dat ons zelf een leugen is, maar geen zonde. En door gezamenlijk te kijken kunnen we die onderliggende overtuigingen over onszelf in twijfel gaan trekken, en uitmaken of ze werkelijk ons echt hoogste belang dienen. Als we eerlijk en zonder oordeel kijken, dan is het antwoord dat dat niet het geval is. Als we eenmaal beginnen met het onderzoeken van deze onjuiste oordelen en ze vervolgens loslaten, dan kunnen we de Heilige Geest vragen om ze te vervangen door een andere waarneming van onszelf en van ieder ander; een ware weerspiegeling van onze werkelijkheid als Christus.