Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#517 (ii) Onderwijst de Cursus dat we onszelf alle oorlog en lijden berokkenen?

Mijn vraag gaat over wat er momenteel (of misschien eigenlijk wel de hele geschiedenis door) in Irak en de rest van de wereld gebeurt. Miljoenen kinderen zijn het slachtoffer geworden van de oorlog en de strafmaatregelen. Zegt Een cursus in wonderen nu dat deze mensen zichzelf dat lijden op de een of andere manier berokkend hebben?

Antwoord: Om je vraag naar behoren te beantwoorden, zouden we de metafysica van de Cursus en het hele denksysteem van het ego moeten uitleggen, en dat is hier vanzelfsprekend onmogelijk. We zullen dus een beknopt antwoord geven en je dan verwijzen naar antwoorden die we op een aantal andere vragen al hebben gegeven en die je zouden kunnen helpen.

De Cursus onderwijst niet dat wij, als individuele mensen, onszelf het lijden opleggen, voornamelijk omdat ‘wij’ (zowel kinderen als volwassenen) het gevolg zijn van de keuze van de denkgeest om zijn schuld naar buiten te projecteren. De wereld zelf is het gevolg van de projectie door de denkgeest van zijn schuld. Dit is heel moeilijk te begrijpen, laat staan te aanvaarden, omdat het niet onze ervaring is dat wij een denkgeest bezitten –een brein, dat wel, maar geen denkgeest die zich buiten tijd en ruimte bevindt. Dat gebrek aan bewustzijn is een rechtstreeks gevolg van het ‘succes’ van het ego: hij heeft zijn doel bereikt door de denkgeest van de Zoon van God uit te schakelen, en conflicten en krachten in de wereld de oorzaak te laten zijn van het tot slachtoffer maken. En dus is het Jezus’ doel bij de oefeningen in het trainen van je denkgeest, en vooral in de eerste lessen van het Werkboek, om ons te helpen deze dimensie van onszelf te herstellen. Er is geen hoop op bevrijding van ons lijden voordat we hierin vorderingen maken en de haat in onze denkgeest naar de zachtmoedige aanwezigheid van Jezus brengen, waar deze in zijn liefde opgelost kan worden, want het ego zal altijd proberen ons gebonden te houden aan zijn meedogenloos denksysteem door ons voortdurend buiten onszelf te laten kijken om de oorzaken en oplossingen van onze problemen en ons lijden te vinden. Dus ondanks de schijnbare intensievere toename van ongenadig vernietigende krachten in de wereld, is de uiteindelijke oorzaak van het lijden nog altijd de keuze van de denkgeest om zich te vrijwaren van zijn schuld, omdat hij de Liefde afgewezen heeft (een illusoire afwijzing, uiteraard), door die schuld op een wereld te projecteren die deze schuld dan belichaamt in de vorm van een eindeloze reeks relaties van slachtoffer zijn en tot slachtoffer maken.

Het is belangrijk in gedachten te houden als men met deze leringen en principes bezig bent, dat niets hiervan betekent dat iemand niet actief moet zijn in de wereld of niet moet handelen om wreedheid en onderdrukking te voorkomen. Dan zou wat de Cursus onderwijst en wat hij bepleit, heel erg verkeerd begrepen worden. We worden alleen maar aangemoedigd om steeds meer het onderscheid te maken of we met het ego bezig zijn of dat Jezus ons leiding geeft.

Het kan je verder helpen de V#239, V#365, V#371 opnieuw te bekijken, en in het boek van Kenneth and Gloria Wapnick “De meest gestelde vragen over Een cursus in wonderen” wordt in V#027 het antwoord gegeven op de vraag “Worden baby’s onschuldig geboren?”