Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#511 Kunnen wij de afscheiding voorkomen?

Het idee van de afscheiding is één enorme, uitgebreide en kinderlijke woede-uitbarsting die, ook al is die waanzinnig, weerspiegelt hoe knap we wel zijn. Mijn vraag is: als ik me eenmaal herinner wie ik werkelijk ben en terug ben in die ervaring van mezelf, wat dan? Is het niet eeuwige verveling die ons tot deze manier van denken heeft aangezet? En ook: hoe kunnen we door één schuldgedachte onszelf zo misleid hebben dat we de behoefte aan deze wereld met haar duistere en langdurige geschiedenis geschapen hebben? Het lijkt me dat het kennen van de werkelijkheid van Gods Liefde op het scherp van de snede bestaat. Wie zegt ons dat we niet tot deze ervaring van onszelf zullen terugvallen, wanneer een complete Verzoening van het Zoonschap heeft plaatsgevonden?

Antwoord: In waarheid is het alleen vanuit ons zelfmisleidende, zelfverheerlijkende perspectief, waarin we ons zien als een schijnbaar nietig zelf in een schijnbaar oneindig en overweldigend heelal, dat het idee van de afscheiding en de gevolgen daarvan enorm, doorwrocht, knap, duister, of onmetelijk in tijd en ruimte lijken. Vanuit Jezus’ perspectief is dat alles volstrekt niets. Hij beschrijft de lagen van complexiteit die zich vanuit de oorspronkelijke illusoire gedachte ontsponnen schijnen te hebben, alleen maar omdat wij erin geloven, en ze in onze eigen denkgeest heel werkelijk hebben gemaakt. Daarom hebben we hulp nodig om ons te bevrijden uit het verwarrende labyrint van onze denkbeeldige overtuigingen.

Deze wereld en onze zo heel belangrijke levens zijn echt ‘veel gedoe om niets’, om Shakespeare te citeren. Er is niets gebeurd, wat de eenvoudige verklaring van het Verzoeningsprincipe is. Hoe kan niets dan wéér plaatsvinden? En als niets weer plaatsvindt, is het nog steeds niets. Niets, vermenigvuldigd met niets, ongeacht hoe vaak je dat doet, is nog steeds niets. Niets, keer op keer verdeeld en onderverdeeld, blijft niets. En niets herhaaldelijk toegevoegd aan niets levert altijd hetzelfde resultaat op: niets.

Wat de eeuwige verveling betreft die de motivatie is voor de afsplitsing van eeuwige Liefde: dat is volmaakt begrijpelijk – vanuit het standpunt van het bedrieglijke, illusoire ego. Als we echt overtuigd zijn dat we liever conflicten hebben en pijn lijden omdat we geloven dat we alles missen wat we werkelijk nodig hebben, dan te weten dat we alles hebben wat we werkelijk nodig hebben, dan is de afscheidingsgedachte misschien een gezond alternatief voor de Hemel. Maar het is alleen een op het ego gebaseerd perspectief, met extreme tunnelvisie, van waaruit geloofd kan worden dat de opwinding over een onzeker maar onvermijdelijk verlies, en de incidentele, onvoorspelbare bevrijding van afgrijselijk lijden, te verkiezen is boven de kalme zekerheid van eeuwige gelukzaligheid.

Zie V#010 waarin het herhalen van de vergissing van de afscheiding verder besproken wordt.