Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#447 Betalen van rekeningen

Ik heb het gevoel dat ik Een cursus in wonderen redelijk goed begrijp. Het heeft mijn hele manier van denken zeker veranderd. Ik voel me echter gefrustreerd. Ik heb geleerd hoe ik naar de wereld moet kijken, maar wereldse zorgen blijven me nog steeds kwellen. Voor mij lijken geldzorgen – hoe ik mijn rekeningen moet betalen – de enige tegenslag te zijn. Waar moet ik in de Cursus kijken om vrede te krijgen met dit probleem? Ik heb de Heilige Geest om antwoorden gevraagd, maar ik wacht nog vol ongeduld! Dit is misschien een misplaatste behoefte aan raad in plaats van een werkelijke vraag over de Cursus, maar ik zou het toch waarderen als ik een antwoord kreeg.

Antwoord: Als je ‘geleerd hebt hoe je naar de wereld moet kijken’, weet je, op zijn minst op een intellectueel niveau, dat ze “de uiterlijke weergave [is] van een innerlijke toestand” (T21.In.1:4). Jezus wil dan ook dat we onze ervaringen en reacties op de wereld gebruiken om te leren wat we in onze denkgeest denken. Als je je zorgen maakt om iets in de wereld, dan verlang je er in je denken naar dat de wereld werkelijk is en de oorzaak van jouw gebrek aan vrede. Er is in je denkgeest een gedachte die zegt: ‘Ik wil niet terug naar huis gaan en bij God zijn; ik wil een zelfstandige persoon zijn, maar ik wil de verantwoordelijkheid niet dragen voor deze beslissing om afgescheiden van God te zijn’.

Zorgen over wereldse toestanden dienen heel netjes dit doel, en daarom zegt les 5: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (Wd1.5). In plaats van in onze denkgeest naar de zonde en onze schuld te kijken omdat we de liefde vernietigd hebben zodat we ons eigen bestaan konden hebben, ontkennen we die omdat het ego ons angst aangejaagd heeft dat wij op onze beurt ook vernietigd zullen worden. Dan projecteren we die naar buiten en zien onszelf tenslotte als slachtoffer van allerlei zaken, zoals financiële problemen. Het probleem is dus niet langer onze schuld over de afscheiding en onze wens om afgescheiden te blijven, maar iets buiten ons. Deze beschuldiging dat wij onszelf tot slachtoffer hebben gemaakt, is uit ons bewustzijn verdwenen. We denken zelfs niet langer dat we een denkgeest hebben.

Wat je zou kunnen helpen is een beetje afstand te nemen van het zorgen maken, als waarnemer, en het probleem proberen te zien als een rookgordijn dat het werkelijke probleem verbergt: de schuld in je denkgeest. Je hoeft niet te stoppen met je zorgen te maken of je om iets te bekommeren. Je moet alleen maar eerlijk kijken naar het doel dat het probleem dient, en dan Jezus of de Heilige Geest vragen om je daarmee te helpen. Problemen zijn verdedigingsmiddelen of rookgordijnen; ze staan voor een beslissing om afstand te houden van onze denkgeest en in beslag genomen te worden door de wereld en ons lichaam, zodat we nooit weten dat al wat we ervaren het gevolg is van beslissingen die we momenteel in onze denkgeest nemen en die we kunnen veranderen. En er zijn maar twee beslissingen mogelijk: de afscheiding versterken, of ongedaan maken.

Tenslotte nog dit: hou steeds in gedachten dat niets in de wereld ooit de innerlijke vrede kan beïnvloeden die bestendig deel uitmaakt van jouw identiteit, tenzij je iemand of een situatie in de wereld daartoe de macht geeft. Dat is dan niets meer dan een simpele vergissing die onmiddellijk gecorrigeerd kan worden door Jezus te vragen je te helpen om er op een andere manier naar te kijken.