Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#384: Waarom voel ik verontrusting als ik de Cursus bestudeerd heb?

Ik heb soms een onverklaarbaar gevoel van verontrusting of instabiliteit als ik in Een cursus in wonderen heb gelezen. Dit betekent inhoudelijk alleen maar dat ik me eerder in vrede en niet instabiel zou moeten voelen, aangezien ik geloof wat ik lees. Maar wat ik lees, lijkt niet in mijn geheugen te blijven ‘hangen’ als iets waar ik gebruik van kan maken. Mijn leven is vol geweest van overtuigingen die mijn tijd vulden met wereldse beslommeringen over wie ik ben in verhouding tot anderen, waarom ik bang voor geld ben, enzovoort. Sinds ik opnieuw met de studie van de Cursus begonnen ben, weet ik dat mijn angsten niet werkelijk zijn en ik ervaar niet zo dikwijls angst. Ik heb de laatste tijd diepe gevoelens van vrede en helderheid ervaren en ik zou willen dat dit vaker voorkomt. Ik denk dat ik misschien te hard probeer of dat ik te veel nadruk op MEZELF leg als enige die verantwoordelijk is voor het leren. Ik vraag de Heilige Geest niet me te helpen leren wat ik zou moeten leren. Ik heb me mijn hele leven alleen gevoeld – ik geloof in God maar die is op de een of andere manier afgescheiden van mij.

Antwoord: Voor je juist-gerichte denkgeest opent de boodschap van de Cursus de deur naar vrede. Maar voor je ego, of je onjuist-gerichte denkgeest, zal de boodschap van de Cursus op een of ander niveau als bedreiging worden ervaren, want het doel van de Cursus is ons te leren hoe we het ego ongedaan kunnen maken. Zolang je op welke manier ook vereenzelvigd blijft met je ego – zoals wij allemaal hier, de hele tijd – is het niet verbazingwekkend dat je soms een gevoel van verontrusting of instabiliteit ervaart wanneer je de Cursus leest. En je bent beslist ook niet de enige met een falend geheugen wanneer je de principes van de Cursus, die je vijf minuten geleden nog gelezen en bestudeerd hebt, wilt kunnen toepassen, en nu merkt dat je geen idee hebt waar je naar gekeken hebt. Het zal al degenen die gepoogd hebben om de werkboeklessen toe te passen en er op regelmatige tijdstippen gedurende de dag aan te denken, maar dit verzuimden, zeker bekend voorkomen. Maar nogmaals, dit ‘vergeten’ is gewoon een verdedigingsmiddel van het ego dat zichzelf wil beschermen om niet ongedaan te worden gemaakt. In beslag genomen worden door wereldse zaken – onze persoonlijke of lichamelijke behoeften en zorgen – is nog een andere vorm van verdediging die ons in onze ego-identiteit geworteld houdt, onbewust van de feitelijke keuze die ten grondslag ligt aan een dergelijke waarneming van onszelf.

Intellectueel weten we misschien dat onze angsten niet werkelijk zijn en kunnen we enig gevoel van vrede ervaren als we dit beseffen. Maar onze angst bestaat uit lagen, dus hoewel we onze angst overwinnen voor sommige van die oude bekende monsters onder het bed, merken we dat er achter de gesloten deuren van de kasten van onze denkgeest andere op de loer liggen die ons blijven beïnvloeden tot we bereid zijn de deuren te openen en het licht te laten schijnen op het niets dat ze zijn. Maar het is niet nodig om je zorgen te maken over het feit dat ze blijven, want, nogmaals, dat kunnen we verwachten zolang we niet op de bodem van de lagen van angst komen en alle schuld loslaten die eronder verscholen gaat. En dat is een proces dat voor de meesten van ons tijd in beslag zal nemen. Wees dus geduldig met jezelf en vergeet alsjeblieft niet dat je hierin niet alleen staat, dat je het in feite niet alleen kunt doen, en dat Jezus en de Heilige Geest steeds in je denkgeest aanwezig en beschikbaar zijn om je te helpen herinneren wat de weg terug naar huis is; waar we de hele tijd al verblijven, eenvoudigweg met de dekens over ons heen getrokken, zodat we niet voorbij de duisternis waarin we onszelf hebben verborgen kunnen zien. (T11.VIII.13, 14; T12.II.4, 5)

 

Miracles in Contact Facebook Page  Miracles in Contact YouTube Page  Miracles in Contact Instagram Pagina