Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#381 Hoe kan ik leren een aanval met liefde te beantwoorden?

In het antwoord op V#058 werd gezegd dat Een cursus in wonderen ons vraagt met liefde te reageren op iemand die een uitbarsting van enige soort heeft. Als onze reactie iets minder dan liefde is, dan is die van het ego afkomstig. Wat zou een reactie van liefde zijn op een meerdere die in het bijzijn van anderen tegen je schreeuwt en je vernedert en papieren op je bureau smijt? In datzelfde antwoord werd ook gezegd dat we waakzaam moeten zijn voor elk onderliggend gevoel of reactie. Ik heb het gevoel dat ik specifieke dingen moet doen wanneer zo’n uitbarsting plaatsvindt. Ik ben er zeker van dat ik dat kleine beetje bereidwilligheid heb om zowel hem als mezelf te helpen, maar ik weet niet precies wat ik daarvoor moet doen.

Hoe verantwoordelijk ben ik ervoor dat ik iemand zoals hij in mijn leven heb? Hoe verantwoordelijk ben ik ervoor dat er mij iets vervelends overkomt?

Antwoord: Een van de eerste dingen die je kan helpen is begrijpen dat de Cursus ons op verschillende niveaus onderwijst. Hoewel Jezus beseft dat we een overvloed aan ervaringen dromen in de vorm, spreekt hij tot de denkgeest, in het bijzonder tot het vermogen om te kiezen van onze denkgeest. Dit is een Cursus in inhoud (denkgeest), niet in vorm (lichamen). Maar zolang we er nog van overtuigd zijn dat we een lichaam zijn dat in de wereld met andere lichamen in wisselwerking staat, is het nutteloos te proberen op het metafysische niveau van het onderricht van de Cursus te reageren op een specifieke situatie in ons leven. De principes van de Cursus uit een vorige vraag waar je naar verwijst, is de uitleg van de Cursus over wat er op het niveau van de denkgeest gebeurt. Het is de werkelijke reden waarom je voelt wat je allemaal voelt wanneer er tegen je geschreeuwd wordt; dat wil zeggen, het is het gevolg van een keuze in de denkgeest om je met het denksysteem van het ego te vereenzelvigen, in plaats van met de liefde van de Heilige Geest. Het is waar dat het uiteindelijke doel van Een cursus in wonderen is ons te leren alleen een roep om liefde of een uiting van liefde waar te nemen, maar dat is pas op het einde van het proces. Ondertussen is het belangrijk eerlijk te zijn over je gevoelens, zonder te oordelen, en zonder te proberen om vanuit een plaats in de denkgeest te reageren waarmee je je nog niet volledig vereenzelvigd hebt. De Cursus vraagt ons niet ons op een maner te gedragen die niet normaal is op het niveau waarop we denken te zijn. Je gevoelens zijn beslist normaal wanneer je meerdere je aanvalt. Zolang je ze hebt, moeten ze niet ontkend, genegeerd of veroordeeld worden. Dat wil niet zeggen dat je niet nog steeds bereid kunt zijn om er opnieuw naar te kijken wanneer je de Cursus bestudeert, om te leren hoe de principes ervan op deze situatie van toepassing zijn. Het is echter heel belangrijk je gevoelens niet van je af te zetten, of te minimaliseren. Het zijn aanwijzingen dat wat de Cursus zegt waar is: dat we sterk gehecht zijn aan onze identiteit als lichaam. Dat is geen zonde; het is een vergissing in identiteit, en dient door de Heilige Geest gecorrigeerd te worden. Het is onze functie in te zien dat alle gevoelens die we hebben als we aangevallen worden, hoe normaal ze ook zijn, in feite hun oorsprong vinden in deze onjuiste identiteit. Gedurende de feitelijke aanval kun je in staat zijn om hulp te vragen. De hulp die je zou willen is je beter voelen en niet aangevallen worden. De hulp die je nodig hebt, is de ervaring op een andere manier leren interpreteren. “Je wordt niet gedwongen, maar hoopt alleen iets te krijgen wat je wenst. En in alle eerlijkheid kun je zeggen: Ik wil hier op een andere manier naar kijken” (T30.I.11.2-4).
In het begin van het Werkboek wordt ons al gezegd: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (WdI.5). Zelfs al geloof je dat misschien niet gedurende de aanval, als je eraan denkt om hulp te vragen door een van deze gedachten of door ze beide in herinnering te roepen wanneer je aangevallen wordt, brengt dit je in contact met dat deel van je denkgeest dat ze wel gelooft. Dit is het begin van het vergevingsproces, en ook al lijkt het niet veel, het is een belangrijke stap.

In het begin herinner je je deze ideeën misschien pas lang nadat de feitelijke aanval heeft plaatsgevonden, en je al heel duidelijk in onvrede was. Dat doet er niet toe, want als je bereid bent te proberen je de ideeën trouw in herinnering te brengen, zal de tijd tussen de aanval en jouw herinnering uiteindelijk korter worden. Het is niet jouw functie te proberen anders te denken of te voelen, of je meerdere of jezelf op enige manier te helpen; dat komt van de Heilige Geest. Met Zijn hulp zal je denken geleidelijk veranderen, en je zult niet langer op dezelfde manier in onvrede zijn door een aanval. Tot dan is het belangrijk op geen enkele manier over jezelf te oordelen omdat je in onvrede bent, of omdat je vergeten bent om hulp te vragen, of voor welke reactie ook die je op de aanvallen zou hebben. Alleen je eerlijkheid en je bereidwilligheid zijn nodig. Het kan je helpen als je de instructies in de inleiding tot het Werkboek nog eens overleest (W.In.8,9).

Wat het antwoord op het tweede deel van je vraag betreft: het is belangrijk eraan te denken dat de wereld vol zit met conflicten, lijden en ‘vervelende’ dingen, aangezien ze gemaakt is als een aanval op God. Een cursus in wonderen is geen programma om te leren de vorm van ons leven en onze omgeving onder controle te houden, zodat we het lijden kunnen vermijden. Het doel van de Cursus is onze denkgeest “systematisch te trainen in een andere waarneming van alles en iedereen in deze wereld” (W.In.4:1). We leren onszelf, onze ervaringen en al onze relaties op een andere manier te interpreteren. ‘Nare’ dingen gebeuren nu eenmaal in deze wereld, omdat ze door het ego werd gemaakt als “een plaats waar God niet binnen kon gaan” (WdII.3.2:4). Als student van de Cursus is het niet ons doel een leven zonder moeilijkheden te hebben, maar te leren dat ze onze vrede niet hoeven weg te nemen. In het klaslokaal van de Heilige Geest zijn deze moeilijkheden kansen om onze verkeerde waarneming over wie we zijn te herkennen, zodat we om een nieuwe manier van waarnemen kunnen vragen en bereid zijn die te aanvaarden. Dit leerproces is de manier om ons te herinneren dat we in feite thuis zijn.

Nogmaals, de Cursus richt zich tot de denkgeest. Wanneer hij ons zegt dat de figuren in de droom onze geprojecteerde schuld uitspelen, is dat omdat alles in de droom een keuze weerspiegelt die in de denkgeest gemaakt is om zich met het ego of met de Heilige Geest te vereenzelvigen. De figuren in de droom spreken en handelen in overeenstemming met wat we willen horen en zien, net als de figuren in onze nachtelijke dromen. Ze spiegelen onze keuze tussen gedeelde of afzonderlijke belangen terug naar ons. Jij bent niet verantwoordelijk voor het hebben van een meerdere die aanvalt, jij bent verantwoordelijk voor de keuze in je denkgeest om je met een lichaam te vereenzelvigen dat kwetsbaar lijkt te zijn voor aanval. Je bent ook verantwoordelijk voor alle stappen die je neemt bij het in praktijk brengen van de Cursus, zodat je geleidelijk, met zachtheid en geduld leert dat je niet een lichaam bent met afzonderlijke belangen.

Miracles in Contact Facebook Page  Miracles in Contact YouTube Page  Miracles in Contact Instagram Pagina