Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#211 Kunnen we een ziekte krijgen waar we niet bang voor zijn of die we niet kennen?

Is het mogelijk dat je een ziekte krijgt die je onbekend is, en waar je dan ook niet bang voor bent?

Antwoord: Ja, dat kan. En als je erover nadenkt, kun je ook zien dat dit de hele tijd gebeurt, vanaf de eerste gevallen van nieuwe ziekten zoals AIDS of SARS, voordat ze in de media bekend raken, tot aangeboren ziekten bij kinderen of ziekten die ze in hun eerste kinderjaren krijgen, voordat ze volgens ons enige ‘kennis’ van de ziekte kunnen hebben. Hoe gebeurt dit dan in het licht van wat Een cursus in wonderen ons leert over de manier waarop we onze ziekten kiezen?

Alle ziekten en kwalen van het lichaam zijn het gevolg van een beslissing die in de denkgeest is genomen (WdI.136.2-5), en niet in het brein. Net als bij elke andere beslissing over wat ons in ons leven overkomt, worden deze beslissingen buiten tijd en ruimte genomen. Het brein waarvan we – onterecht – geloven dat het de zetel van het bewustzijn is en beslissingen neemt, is slechts een gevolg. Veel van wat de denkgeest bevat, blijft buiten ons bewuste gewaarzijn, maar op een dieper niveau kennen we de volledige inhoud ervan. Het is echter onze angst voor de kracht van onze denkgeest die dit allemaal verborgen houdt (T2.VI.9), zodat onze verdediging zijn werk kan doen en we niet verantwoordelijk lijken te zijn voor wat ons overkomt – we kunnen onszelf zien als slachtoffer van krachten die buiten onze controle liggen. Op die manier lijkt de pijn, die het gevolg is van onze keuze voor de gedachte van afscheiding, veroorzaakt te worden door wat anderen ons aandoen. En onze schuld over de afscheiding blijft verborgen en beschermd, samen met de gedachte van afscheiding.

Nu dit gezegd is, moeten we er ook duidelijk over zijn dat het doel niet is het onbewuste bewust te maken, zodat we betere keuzes kunnen maken voor de gezondheid en het welzijn van ons lichaam. In feite is het niet de angst voor de ziekte zelf die ons deze doet kiezen – we willen de ziekte eigenlijk vanwege haar waarde als verdedigingsmiddel. Ons doel is mettertijd te leren onszelf te vergeven voor de illusoire schuld die we voelen over de afscheiding. Want wij geloven dat deze schuld om straf vraagt, wat op zijn beurt weer aantoont dat schuld en afscheiding serieus zijn en werkelijk bestaan. En dat de straf veel verschillende vormen kan aannemen, waarvan ziekte er slechts een is. Het probleem is dus niet de straf, welke vorm die ook aanneemt, maar ons onterechte geloof in onze schuld. En dat willen we tot ons bewustzijn brengen. Want daar alleen kan werkelijke genezing plaatsvinden.

Een bespreking die hiermee verband houdt, vind je ook in V#117.