Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#324: Elke vorm van vrede die ik zie lijkt tijdelijk. Hoe komt dat?

Ik heb soms het gevoel dat als ik ervoor kies om vrede te zien, dit voor mij een soort ontkenning is. Ik weet dat ik naar een situatie kan kijken en ervoor kan kiezen vrede te zien. Dat doe ik ook dikwijls en dan wordt de spanning minder en brengt mijn vredesgedachte een vredig gevoel teweeg. Maar soms word ik in een moeilijke situatie overvallen door een uitbarsting van angst en woede en schuldgevoelens waarvan ik dacht dat deze bijna genezen waren. Dan lijkt het of ik deze gevoelens alleen maar ontkend heb bij mijn pogingen vrede te zien. Het lijkt alsof ik die gevoelens een tijdje moet doorleven om ze te kunnen genezen en niet moet proberen vrede te zien, maar de angst werkelijk moet voelen en een tijdje in onvrede moet zijn. Ik heb het gevoel dat als ik vrede probeer te zien op het moment dat ik me angstig voel, dat ik dan de angst alleen maar bedek en het me niet duidelijk wordt wat ik eigenlijk naar het licht wil brengen om genezen te worden. Ik ben nog niet zover dat ik werkelijk naar de angst kan kijken en tegelijk in vrede kan zijn. Volg ik op dit punt het pad van Een cursus in wonderen?

Antwoord: Een eerlijke en goed doordachte vraag. Het is waar dat ons ego ons soms voor de gek kan houden en doen geloven dat we een keuze voor vrede hebben gemaakt, terwijl al wat er in werkelijkheid is gebeurd, is dat we ontdekt hebben hoe we onze eigen gang kunnen gaan. Maar toch wil je al je vredige momenten niet afdoen als onwetmatig, alleen maar omdat ze nog vergankelijk zijn. Als resultaat van onze angst voor wat echte vrede met zich meebrengt – dat we ons niet meer vereenzelvigen met het zelf dat we denken te zijn – zullen we, naarmate we vorderen met leren, heen en weer blijven slingeren tussen vrede en conflict. Het feit dat de angst in een specifieke, zich herhalende, moeilijke situatie even intens lijkt als altijd, ontkracht niet een ervaring van vrede die we in het verleden in een vergelijkbare situatie wellicht hebben gehad.

Elk denksysteem – dat van het ego en van de Heilige Geest – is volledig. Ongeacht welke we kiezen, op het moment dat we die kiezen, vereenzelvigen we ons er volkomen mee, ongeacht de keuzes die we in het verleden hebben gemaakt en dan kunnen we alle soorten gevoelens, die met die keuze gepaard gaan, ervaren. Het is nuttig om ook in gedachten te houden dat de externe situatie nooit de oorzaak is van ons verlies van vrede; de situatie is niets meer dan een door ons gekozen symbool voor de projectie van onze begraven schuld. De angst komt in werkelijkheid dus voort uit een waarneming vanuit ons innerlijk die ons toont dat we zondig en schuldig zijn omdat we God hebben aangevallen en straf verdienen. Elke uiterlijke situatie kan het scherm worden waarop we die gedachte projecteren; sommige symbolen zijn gewoon krachtiger en beter bestand tegen vergeving.

Na het voorgaande is het ook belangrijk om eraan toe te voegen dat we inderdaad eerlijk naar onze schuld en angst moeten kijken voor we ze in het licht kunnen loslaten. Kiezen voor vrede is niet zomaar een mantra die we kunnen zingen als onze schuld en angst dicht bij de oppervlakte komt, zodat we die gevoelens weer naar beneden kunnen drukken. En de waarheid is dat er een deel van ons blijft dat geen vrede wil zolang we ons met het ego vereenzelvigen. Jezus maakt dit heel duidelijk in de eerste zinnen van les 185: “Ik verlang de vrede van God. Deze woorden uitspreken is niets. Maar deze woorden menen is alles” (WdI.185.t.1:1-2). We leren vrede te willen door te kijken naar wat we in plaats daarvan hebben gekozen en in te zien wat ons dat kost. En mettertijd, wanneer we onszelf toestaan eerlijk te kijken naar wat we hebben gekozen zonder ons voor die keuze te veroordelen, wordt het werkelijke alternatief steeds wenselijker.