Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#385 Werd de tumor genezen door gebed of was er sprake van een verkeerde diagnose?

Bij mijn partner werd begin maart longkanker vastgesteld. Vorige week woensdag werd de tumor chirurgisch verwijderd, waarbij ze niet alleen ontdekten dat de tumor niet in haar longen zat maar ook dat hij goedaardig was. Iedereen noemt het een wonder… gebed had de tumor veranderd. Als student van Een cursus in wonderen moet ik tot mijn schaamte bekennen dat ik denk dat de artsen de tumor vanaf het begin verkeerd gediagnosticeerd hadden. Ik denk dat artsen altijd op zoek zijn naar kanker en dus vinden ze die overal. Ik voel me schuldig over mijn gebrek aan geloof. Heb je misschien wat bemoedigende of wijze woorden voor me?

Antwoord: Je vraag bevat een impliciete vooronderstelling waar je je misschien niet van bewust bent. En wel, dat het op de een of andere manier spiritueler is te geloven dat de tumor door bidden is veranderd, dan te geloven dat er vanaf het begin bij de diagnose een vergissing is gemaakt. Vanuit het perspectief van de Cursus is geen van beide waar! Behalve in enkele zeer uitzonderlijke gevallen bij mensen die hun denkgeest hebben genezen, zijn symptomen van lichamelijke ziekte altijd alleen maar schaduwen van schuld in onze denkgeest, die geprojecteerd worden op het lichaam. Ziekte weerspiegelt altijd een keuze in de denkgeest om jezelf als slachtoffer te zien van krachten die buiten je controle liggen. Allemaal kiezen we er in ons leven herhaaldelijk voor om als slachtoffer gezien te worden – waarbij ziekte slechts één specifieke manifestatie is van zo’n keuze. En vervolgens vergeten we dat we die keuze ooit gemaakt hebben, als verdediging tegen de waarheid van wie we zijn als geest (WdI.136.2-4).

Omdat een symptoom op ieder moment een keuze in onze denkgeest uitdrukt, kunnen we even goed op ieder volgend moment een andere keuze maken. De aanvankelijke keuze voor ziekte wordt met het ego gemaakt. De keuze voor een andere ervaring kan zowel met het ego als met de Heilige Geest worden gemaakt. Dat hangt van ons doel af. Als we in onze denkgeest de schuld identificeren die achter het symptoom ligt en die ter genezing naar de Heilige Geest brengen, dan vermindert of verdwijnt het symptoom. Want we voelen nu geen noodzaak meer om onszelf te straffen. Het kan dat deze verschuiving plaatsvindt zonder dat we ons er volledig van bewust zijn, hoewel het doel van de Cursus is onze besluitvorming bewuster te maken.

Het alternatief is dat we gewoon een andere egokeuze maken, zonder ooit echt de verborgen schuld aan te pakken. En zodoende verdwijnt het ene symptoom, om op een bepaald moment door een ander symptoom vervangen te worden - misschien gelijksoortig, misschien ook niet. Zo ervaren we allemaal het leven wanneer we ons met het ego vereenzelvigen: we gaan van het ene probleem naar het andere, lijken bij ieder probleem onze vrede te verliezen, voelen een soort verlichting wanneer het kennelijk is opgelost, en natuurlijk verliezen we opnieuw onze vrede bij het volgende probleem. Nooit zijn we in contact met de werkelijke oorzaak van het verlies van vrede: onze aanhoudende beslissing om onszelf als afgescheiden te zien van liefde.

Hopelijk wordt uit deze uitleg duidelijk dat God en geloof niets met het genezen van lichamelijke symptomen te maken hebben. Voor het verschijnen en verdwijnen van symptomen is het keuzemakende deel van onze denkgeest verantwoordelijk, waar de meesten van ons zelden mee in contact zijn. In dit licht mag het ook duidelijk zijn, dat het er helemaal niet toe doet of het symptoom op het niveau van de vorm eerst kanker was en later veranderde, of dat het nooit echt kanker is geweest. Wanneer we ons ervan bewust zijn dat we reageren op symptomen bij onszelf of bij anderen, dan is de enige vraag voor ons als student van de Cursus: ‘Met welke leraar wil ik de les leren die dit symptoom met zich meebrengt?’ Als ik het ego kies, dan is mijn les dat schuld en straf werkelijk zijn. Als ik de Heilige Geest kies, dan zal ik leren dat ik nu de mogelijkheid heb een andere keuze te maken ten aanzien van de schuld, die naar ik geloof in mijn denkgeest verborgen ligt. En dan kan ik de schuld loslaten en prijsgeven aan het genezende licht van vergeving, in plaats van eraan vast te blijven houden en hem in een vermomde vorm te projecteren.