Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#365 Wat is de rol van het ego van een misbruikt kind?

Wat is de rol van het ego van een kind als het door een volwassene wordt mishandeld en/of misbruikt?

Antwoord: Allereerst moet het verschil worden onderkend tussen de denkgeest en de hersenen of het brein. Hersenen ontwikkelen zich, maar de denkgeest niet. De denkgeest is altijd ‘volwassen’, zo gezegd, en het lichaam-met-brein is onderdeel van de verdedigingsstrategie van het ego. In die zin kan het misleidend zijn om van het ‘ego van een kind’ te spreken. Als de keuzemakende denkgeest (buiten tijd en ruimte) ervoor kiest zich te identificeren met het ego, zal het ernaar streven de afscheiding als werkelijk te behouden, maar de zonde, schuld en angst die daarmee geassocieerd worden te projecteren. Zijn strategie is erop gericht de strijd die hij waarneemt tussen God en zichzelf te verplaatsen van de denkgeest naar specifieke situaties in een externe wereld; wat überhaupt zijn motief is om er een wereld op na te houden. Het doel van het ego is om slachtofferschap buiten de denkgeest te houden, zodat hij niet het feit onder ogen hoeft te komen dat hij zelf de oorspronkelijke dader en zondaar is. (Natuurlijk is dat allemaal illusoir; maar dat hebben we nog niet aanvaard.) Een kind dat slachtoffer wordt van een volwassene, is een van de specifieke vormen die dit kan aannemen. In zo’n geval splitst de keuzemakende denkgeest zijn identiteit als denkgeest af, en neemt de identiteit aan van een onschuldig kind in een relatie met een volwassene die het misbruikt. Aldus bereikt het ego zijn doel van onschuld, terwijl de zonde en schuld duidelijk in de buitenwereld worden gezien.

Het ego heeft nog een andere motivatie voor een draaiboek met mishandeling en/of misbruik van een kind, namelijk als middel tot ‘verzoening’ om zo de ‘zonde’ van de aanval op liefde goed te maken. Het ego heeft de Zoon er immers van overtuigd dat Gods straf onvermijdelijk is, maar dat Gods wraak misschien getemperd wordt door het lijden van de Zoon in zijn gestolen identiteit.

Het is van wezenlijk belang te begrijpen dat dit niet wil zeggen dat het kind verantwoordelijk is voor het gedrag van de volwassene of dat het kind ‘erom heeft gevraagd.’ Dat is beslist niet wat Een cursus in wonderen onderwijst. Dit moet allemaal worden gezien vanuit het perspectief van de denkgeest buiten tijd en ruimte, en niet vanuit het brein of het fysieke bestaan. Niets in de wereld is wat het lijkt te zijn, maar we hebben het deel van de denkgeest, dat zich bewust is van de egodynamiek die voor dit beperkte bewustzijn verantwoordelijk is, afgesplitst. De Cursus is het middel dat we gebruiken om weer bewust te worden van de macht van de denkgeest om te kiezen tussen het denksysteem van het ego of dat van de Heilige Geest.