Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#294 Komt er een vereenvoudigde versie van de Cursus voor kinderen?

Verwacht je dat er op een gegeven moment een eenvoudige versie van de Cursus zal verschijnen? Ik zou graag zien dat kinderen de Cursus zouden kunnen lezen, omdat ze, als ze zo jong zijn, minder bagage hoeven los te laten. Bovendien begrijpen kinderen ideeën gemakkelijker en hebben ze een helderder en zuiverder begrip van dingen. Aangezien dit een cursus voor het hele leven is, waarom dan niet vroeg beginnen met het leren van de waarheid?

Antwoord: Het is een bekende valstrik van het ego om te denken dat deze Cursus voor iemand anders dan mezelf is bestemd, of het nu gaat om een partner, of om vrienden, politici, kinderen, enzovoort. De valstrik is dat dit idee mij afleidt van het toepassen van het principe van vergeving op mijzelf en al mijn relaties. Wanneer ik mijn rol in het plan op me neem, door al mijn oordelen los te laten, zal al het andere volgen op de manier die het meest behulpzaam is. Maar ik heb het plan niet zelf gemaakt en zelfs mijn beste bedoelingen om anderen bij hun genezing te helpen zijn een subtiele – en soms niet eens zo'n subtiele – tactiek van het ego om de macht over het plan in handen te krijgen en mijzelf de leiding daarover te geven, vanuit het idee dat ik weet wat er moet gebeuren.

Je gaat uit van een paar aannames over kinderen die niet in overeenstemming zijn met de metafysische zienswijze van de Cursus. We delen allen, kinderen zowel als volwassenen, hetzelfde ego-denksysteem. De denkgeest van een kind is niet zuiverder dan die van een volwassene, en niet minder belast met de bagage van zonde en schuld. Het enige verschil is de uitdrukking in vorm, de onderliggende inhoud is hetzelfde. De Cursus schrijft dus aan een zuigeling, een kind, een tiener en een volwassene hetzelfde volledig ontwikkelde ego toe. Alleen brengt ieder ontwikkelingsstadium diezelfde onderliggende ego-inhoud op een andere manier tot uitdrukking – over het algemeen meer vermomd en bedekt als we 'opgroeien' en leren om onze ego-impulsen in toom te houden. Maar de schuld die onder de vorm schuilgaat is altijd dezelfde, totdat we op een punt komen waarop we gaan erkennen dat de wereld, en alles wat zij te bieden heeft, niets bevat van wat we werkelijk verlangen. Gewoonlijk, maar niet noodzakelijk, komt dit besef pas als we ouder worden en de ene na de andere teleurstellende ervaring hebben opgedaan; als we beseffen dat de wereld niet voldoet aan onze verwachtingen en we ons herhaaldelijk slachtoffer hebben gevoeld van krachten die buiten onze controle liggen. Dan gaan we verlangen naar een andere manier om in deze wereld te zijn.

Het leerproces van de Cursus bestaat uit het kijken naar alle oordelen en haat in onze denkgeest die we op de wereld projecteren om onszelf onbewust te houden, en het ontwikkelen van de bereidheid om ze los te laten in het licht van vergeving, die alle uiterlijke situaties anders interpreteert. Oordeel en haat hebben hun oorsprong in de denkgeest, nog voordat enig individueel leven begon, niet in onze ervaringen in de wereld, hoezeer de wereld en onze persoonlijke ervaringen ook het tegendeel beweren. Wanneer we eenmaal ons deel hebben gedaan en niet langer in de weg staan, zijn we beschikbaar om een instrument van vergeving te zijn voor alle andere verwarde denkgeesten, die zichzelf zien alsof ze zich in diverse fasen in het menselijke ontwikkelingsproces bevinden.

Ik veronderstel dat je met een 'eenvoudige versie van de Cursus' een versie bedoelt die de abstracte, metafysische principes tot een minimum beperkt. Maar een leerplan dat geen gebruik maakt van de metafysische basis van de Cursus, als een expliciet en integraal onderdeel van zijn boodschap, zou niet langer Een cursus in wonderen zijn. Er zijn vele spirituele paden die geschikt zijn voor een dergelijke vereenvoudiging, maar de Cursus hoort daar niet bij. Hij is willens en wetens in deze vorm geschreven, omdat hij bedoeld is voor volwassenen. Volwassenen kunnen hem het beste aan kinderen onderwijzen door het demonstreren van zijn principes in de manier waarop ze hun leven leiden en hun kinderen opvoeden, zelfs zonder ooit een van deze principes te noemen.