Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#254 Is het verkeerd om oordelende gedachten te ervaren als we ze als zodanig herkennen?

Mijn vraag gaat over oordelen. Sinds ik Een cursus in wonderen bestudeer, let ik er heel goed op iedereen, en ook mijzelf, voorbij het lichaam te zien, als de Zoon van God. Ik weet dat zij precies hetzelfde zijn als ik, en even zondeloos. En ik laat deze kennis niet overschaduwen door hun of mijn gedrag. Is het, met dit filter altijd in gedachten, verkeerd mijzelf en anderen te observeren en vervolgens het gedrag te etiketteren? Bijvoorbeeld: mijn moeder heeft zich in mijn aanwezigheid egoïstisch gedragen en zat vol vooroordelen. Of aan mezelf toegeven dat ik me egoïstisch gedragen heb en vooroordelen had. Het lijkt onmogelijk geen enkele fysieke reactie te hebben op wat zich aan ons voordoet, hetzij een persoon hetzij een situatie. Ik beoordeel hen niet als slecht; ik merk slechts iets op en laat het dan geen invloed hebben op mijn gedachten over hen of mijzelf.

Antwoord: Je zit op het juiste spoor. De stuwkracht van onze training is “het ontkennen van de ontkenning van de waarheid” (T12.II.1:5). Dit betekent dat we eerst het ego moeten observeren en dan de keuze moeten maken om te ontkennen dat het enige macht heeft om de werkelijkheid van de Zoon van God te beïnvloeden. Deze wereld is de manifestatie van een keuze in onze denkgeest om de Liefde van God aan te vallen en af te wijzen. Daarom zou het onmogelijk zijn niet de hele tijd overal om ons heen uitingen te zien van haat, speciaalheid, egoïsme en angst. Jezus onderwijst ons dat we deze waarnemingen naar hem moeten brengen, en dan zijn hulp vragen om er samen met hem naar te kijken, zodat we voorbij oordeel en veroordeling komen. Hij wil dat we uiteindelijk in staat zijn onszelf en ieder ander als hetzelfde te ervaren. Ons startpunt is echter om eerlijk onder ogen te zien hoezeer we ertoe worden aangetrokken om verschillen te zien, om te oordelen en om anderen vanwege hun fouten en zonden te veroordelen. We zouden onszelf niet als een lichaam in de wereld ervaren als we daartoe niet aangetrokken werden. Het is een tweede natuur voor ons, maar het is geen zonde. Dus daar moet het genezingsproces beginnen.

Dan kunnen we leren dat onder onze haat, onze angst, ons egoïsme en al onze behoeftigheid een roep om genade ligt, en een smeekbede om te horen dat we ongelijk hebben over onszelf. Voor beide niveaus geldt dat we allemaal hetzelfde zijn. Wanneer we leren iedereen en alle situaties vanuit dat perspectief te benaderen, worden we vriendelijker en krijgen meer mededogen. Zo zullen we de visie van Jezus over onszelf en anderen delen. Dit komt echter niet tot stand door onze reacties en observaties te ontkennen. Deze reacties en observaties zijn de schoolklas waarin we Jezus uitnodigen, die ons dan zal onderwijzen hoe we zijn liefhebbende, vriendelijke waarneming kunnen delen.