Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#226 Kunnen we werkelijk nog iets veranderen?

Als ons leven bepaald wordt door een beslissing die gemaakt wordt buiten tijd en ruimte, d.w.z. de keuze naar welke leraar we luisteren, wat heeft het dan voor zin om te proberen iets te veranderen met het zelf van onze persoonlijkheid? En waarom zou ik het Werkboek doen als dat met mijn kleine zelf gedaan wordt? Welke rol speelt het kleine zelf, dat ik meen te zijn, in het grote plan der dingen?

Antwoord: Het is niet zo hopeloos hoor! Het eerste wat je moet begrijpen – ook al is dat niet je ervaring - is dat niets gedaan of ondernomen wordt door het zelf in de wereld dat we menen te zijn. Dat zelf is niets meer dan een schaduw van de gedachten in onze denkgeest. Alles wordt gedaan door de denkgeest; alle macht verblijft daar. We hebben onszelf misleid over wie we zijn en dus denken we de schaduw te zijn in plaats van het licht, zonder welke er geen schaduw kon zijn. Dus alles wat we in deze wereld doen is de schaduw, of projectie, van een meestal onbewuste keuze die we hebben gemaakt in onze denkgeest: de keuze naar welke leraar we luisteren. En lange tijd vergeten we zelfs dat we het ego als leraar hebben gekozen, omdat we niet eens meer weten dat er ook een andere leraar dan het ego is. En dat is natuurlijk ook het doel van het ego, want nu lijken we zonder denkgeest te zijn en dus onnadenkend. We geloven dat we denken met het brein, onze hersenen - een meesterlijke misleiding (Wdl.92.2) - en zijn ons niet langer gewaar dat we een denkgeest hebben, hoewel bewustzijn enkel van de denkgeest is. En als we niet weten dat we een denkgeest hebben, zal het veel moeilijker zijn om ons denken, binnen de denkgeest, te veranderen, wat uiteraard ook het doel van het ego is.

De Werkboeklessen die je noemt zijn een goed voorbeeld. Deze worden in werkelijkheid niet gedaan door het zelf dat ik denk te zijn. Mijn ervaring dat ik de lessen lees en beoefenen in de wereld is een weerspiegeling van een keuze die ik in de denkgeest heb gemaakt. Deze keuze wordt naar buiten geprojecteerd in de vorm van gedrag dat door het illusoire zelf in de wereld wordt uitgevoerd. Al het leren vindt plaats in de denkgeest. Maar zolang we te bang zijn om onszelf als denkgeest te zien, blijven wij alles ervaren als gekozen en uitgevoerd door het illusoire zelf in de wereld dat we menen te zijn. Wat behulpzaam is aan onze ogenschijnlijke ervaring in de wereld is dat we deze kunnen gebruiken als een barometer om te herkennen tot welke leraar in de denkgeest we ons in feite gericht hebben. De keuze om de Werkboeklessen te doen, gemaakt in de denkgeest, is in de meeste gevallen een beslissing om je van het ego af te wenden en je te richten tot de Heilige Geest. Dus er wordt wel degelijk iets geleerd, het is alleen niet het illusoire zelf dat aan het leren is – dat zelf is altijd alleen een gevolg en nooit een oorzaak van wat dan ook. Maar nogmaals, zolang het nog te beangstigend is om onze werkelijkheid als denkgeest te aanvaarden, lijkt het in onze ervaring alsof het leren op dit niveau gebeurt, door het kleine zelf dat we denken te zijn.

Ga dus vooral door met de Werkboeklessen. En beoefen vergeving in de klaslokalen van jouw ogenschijnlijke leven hier. Dit zijn de gelegenheden waarvan Jezus graag wil dat we ze aan hem te geven. Zo kan hij helpen ons denken, binnen de denkgeest, te veranderen, hoewel we nog steeds een lichaam menen te zijn. Uiteindelijk zal schuld onze denkgeest niet langer in zijn greep houden, en hebben we het lichaam en de persoonlijkheid niet langer nodig als verdediging tegen de schuld.