Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1358 Horen ‘ego-idealen’ bij ‘niveauverwarring’?

Wat ik er van begrijp horen ‘ego idealen’ bij de kwestie ‘niveauverwarring’: Ik denk dat als ik een ‘goed’ mens ben en ‘goede’ dingen doe, de Heilige Geest positiever naar me zal kijken, of me meer ‘gevorderd’ zal vinden; aan de andere kant, als ik m’n tijd ‘verspil’ door naar basketbal op de TV te kijken, of als ik iemand slecht behandel, dan geldt het tegenovergestelde. En dat is gewoonlijk voedsel om te denken dat ik schuldig ben. Daar begint de moeilijkheid. Het is duidelijk dat we op het niveau van gedrag erg veel beslissingen moeten nemen, en sommige zijn moreel niet goed. Als ik besluit een vergadering over te slaan, terwijl ik weet dat ik er behoor te zijn, maar denk dat die volslagen onbelangrijk is, dan voel ik in mezelf gebrek aan integriteit. Vervolgens creëer ik schuld die ik naar de Heilige Geest projecteer die denkt dat ik schuldig ben en geen vrede verdien, alsof mijn overslaan van de vergadering iets te maken heeft met spiritualiteit. Van wat ik begrijp is het overslaan van de vergadering niet het probleem, maar het feit dat ik dit allemaal onbewust heb gedaan, om schuld te creëren door het ‘ego-ideaal’ als verdediging tegen liefde te gebruiken. Een ander voorbeeld: mijn ouders nemen mijn gezin mee op vakantie naar een plek waar ik niet echt om geef; het is er heel erg druk, een gekkenhuis. Ik ben van plan niet mee te gaan, maar wat tijd alleen door te brengen. Mijn vrouw heeft hier geen probleem mee, en hoewel ik weet dat mijn ouders misschien alleen hun wenkbrauwen zullen fronsen, heb ikzelf er een heel punt van gemaakt, alsof er een juiste morele keuze is: Ik zou mee moeten gaan om mijn plicht als goede zoon te vervullen. Is dit niet hetzelfde als de vergadering? Of verloochen ik mezelf ?

Antwoord: Je zit op het juiste spoor, maar je bent nog niet tot de kern van het probleem gekomen. Het ‘ego-ideaal’ is op zichzelf niet de verdediging tegen liefde. Het zijn de eenvoudige criteria van buiten jezelf die het ego oproept en gebruikt als rookgordijn om ons te misleiden waarom we ons schuldig voelen. Maar de reden waarom we ons schuldig voelen heeft niets met iets buiten ons te maken. We voelen ons schuldig omdat we van binnen al de beslissing hebben genomen om zelfzuchtig te zijn, onze eigen belangen boven die van anderen te stellen, onszelf als afgescheiden te zien. We vinden dat we eerst voor onszelf moeten zorgen, ikke, ikke en de rest kan stikken – dat is de kern van de afscheidingsgedachte. En dat komt voort uit onze angst voor liefde, die de waarheid ontkent over wie we zijn. Iedere beslissing over uiterlijke gebeurtenissen of situaties die voortkomt uit deze innerlijke beslissing van zelfzucht, bevestigt deze gevoelens, en lijkt verantwoordelijk voor deze gevoelens. Maar we misleiden onszelf over de werkelijke oorzaak.

De enige verwijzing van de Cursus naar ego-idealen beschrijft hun rol in het verduisteren van de bron van schuld in onze denkgeest: “Maar ga eens na wat een merkwaardige oplossing de regeling van het ego is. Je projecteert schuld om die kwijt te raken, maar in feite stop je die alleen maar weg. Je ervaart de schuld wel, maar je hebt er geen idee van waarom. Integendeel, je brengt die in verband met een eigenaardig assortiment ‘ego-idealen’, waarvan het ego beweert dat jij ze afvallig bent. Je hebt er echter geen idee van dat je de Zoon van God afvalt door hem als schuldig te zien. Door te geloven dat jij niet langer jij bent, besef je niet dat jij jezelf afvalt” (T13.II.2; cursivering toegevoegd).

Het doel is dan niet beslissingen kunnen nemen die ons eigenbelang beschermen zonder ons schuldig te voelen, maar ons wenden tot onze Innerlijke Gids, elke keer wanneer we denken een belangrijke beslissing te moeten nemen, zodat we eraan herinnerd kunnen worden wat de echt belangrijke beslissing is – met wié we die nemen. Nu zal het ego ons vertellen: “Zeker, wend je tot de Heilige Geest en je weet dat Hij je zal vertellen dat je dient te doen wat je niet wilt doen” – het ego verwart altijd opoffering met liefde. En de focus van het ego is altijd op gedrag, op vorm, in plaats van op de denkgeest, op inhoud. Zodoende is moraliteit – het juiste doen – een egoaangelegenheid. Want het ego wordt helemaal in beslag genomen door gedragsregels. Daartegenover houdt de Heilige Geest Zich alleen bezig met beslissingsregels. In deze zin kunnen we zeggen dat de Cursus een a-moreel denksysteem is – hij houdt zich niet bezig met wat we doen, maar alleen met hoe we denken.

De schuld komt dus niet van de ‘ego idealen’, die de ‘morele’ of ‘juiste’ keuze dicteren, maar van het feit dat je beslissingen uit jezelf neemt. En zo heb je, in de voorbeelden die je beschrijft, al besloten wat het probleem is en wat je wilt doen vóórdat je om hulp vraagt, in de hoop dat je zelf kunt beslissen en zonder schuld krijgen wat je wilt. Maar de schuld komt niet van wat je besluit wel of niet te doen, maar vanwege het feit dat je uit jezelf beslist, wat betekent met het ego (T30.I.14). In de paragraaf van het Tekstboek getiteld ‘Regels voor beslissingen’ zegt Jezus: “Dit is vooralsnog je voornaamste probleem. Nog steeds neem je eerst een beslissing, en besluit pas daarna om te vragen wat jou te doen staat. En wat je hoort, lost misschien niet het probleem op zoals jij dat eerst zag. Dit leidt tot angst, omdat het in tegenspraak is met wat je waarneemt, en dus voel jij je aangevallen. En daardoor kwaad. Er zijn regels waardoor dit niet gebeuren zal. Maar in het begin, terwijl je nog aan het leren bent hoe je moet horen, is dit wel het geval” (T30.I.3).

Jezus biedt de oplossing in de voorafgaande alinea: “Het uitgangspunt is het volgende:

Vandaag zal ik uit mezelf geen beslissingen nemen.

Dit betekent dat je ervoor kiest niet de beoordelaar te zijn van wat jou te doen staat. Maar dit moet eveneens betekenen dat je geen oordeel zult vellen over de situaties waarin jou om een reactie wordt gevraagd. Want als je die beoordeelt, heb jij de regels vastgesteld voor de manier waarop jij erop hoort te reageren.
En dan kan een ander antwoord alleen maar verwarring, onzekerheid en angst teweegbrengen” (T30.I.2).

Met andere woorden: de belangrijke beslissing is niet het al of niet deelnemen aan een bepaalde bijeenkomst of met je gezin op vakantie gaan, maar of je wenst dat het ego of de Heilige Geest je raadgever en gids is in wat je besluit te doen. En omdat we nooit weten wat in ons eigen hoogste belang is, weten we nooit vooraf wat het ‘juiste’ is om te doen, ongeacht de ‘morele’ oordelen van het ego. Maar waar we ook toe geleid worden, we zullen erover in vrede zijn, omdat we niet op eigen kracht beslist hebben, vanuit geloof in onze eigen schuld, beperking en gebrek. En onze ervaring zal dan vredig en vreugdevol zijn, vrij van conflict, pijn en schuld, ongeacht wat er schijnbaar om ons heen gebeurt.

 

Miracles in Contact Facebook Page  Miracles in Contact YouTube Page  Miracles in Contact Instagram Pagina