Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1356 Waarom heb ik nooit gloeiende passie voor iets gevoeld?

Mijn hele leven word ik gehinderd door het feit dat ik geen gloeiende passie voor iets of iemand heb. Toch heb ik het gevoel dat ik houd van mijn vrouw en van mijn gezin (hoewel niet zoveel als ik denk dat zou moeten), en ik denk dat ik in het algemeen gevoelig ben voor de noden en gevoelens van andere mensen, en zorgzaam, opgewekt en, hoewel lichtelijk introvert, niet wat je noemt antisociaal of teruggetrokken.

Bovendien heb ik nooit sterke behoefte gevoeld om me aan te sluiten bij een instituut (religieus, academisch of anderszins), waar veel andere mensen blijk van geven. Het algehele gebrek aan passie dat mijn leven doordringt, alsook mijn onvermogen een interessegebied (in de zin van een carrière) te vinden waarin ik zou kunnen opgaan, is voor mij een grote bron van angst geweest. Ik heb veel beroepen gehad, en ik heb, in de laatste 15 jaar of zo, onophoudelijk gezocht in een poging betekenis en doel in mijn leven te vinden.

Pas een paar maanden geleden heb ik Een cursus in wonderen gevonden. De woorden in Een cursus in wonderen, en in ander materiaal dat er direct verband mee houdt, lijken in mij te resoneren, ondanks het feit dat ik de meeste tijd van mijn volwassen leven zeer sceptisch was over het bestaan van God of het bestaan van iets, ánders dan wat de wetenschap als waar kan aantonen.

Onlangs, toen ik me wat onrustig voelde zonder specifieke oorzaak, probeerde ik mijn gedachten tot rust te brengen en me sommige passages uit Een cursus in wonderen te binnen te brengen. Ik vroeg de hulp van de Heilige Geest om de dingen in perspectief te plaatsen. Na enige minuten had ik een enigszins verrassende gedachte. Misschien zijn mijn gebrek aan gehechtheid en gebrek aan passie voor mensen en dingen hier een gevolg van mijn pogingen tijdens een vorig leven om de illusies in deze wereld te zien voor wat ze werkelijk zijn. En dat ik de draad weer oppak waar ik gebleven ben. Is het mogelijk dat mijn onvermogen om werkelijk betekenis in wat dan ook te vinden ‘bedoeld’ is om me te laten blijven zoeken totdat ik vind wat ik moet vinden?

Omdat Een cursus in wonderen zo nieuw voor mij is, weet ik niet zeker of dit een rationalisatie of rechtvaardiging is van de manier waarop ik in dit leven sta (ego?), of dat dit een echte flits van inzicht is (Heilige Geest?). Jouw gedachten hierover stel ik zeer op prijs.

Antwoord: We kunnen iemands innerlijke ervaringen niet evalueren, maar aangezien je verrast was door de gedachte, lijkt het op de een of andere manier een antwoord op jouw zoeken te zijn. Het kan heel goed zijn dat je oppakt waar je gebleven was in een vorig leven, in deze betekenis: “Beproevingen zijn niets dan lessen die je verzuimde te leren, opnieuw aan jou gepresenteerd, zodat waar je eerst een verkeerde keuze maakte, je nu een betere kunt doen, en zo ontsnappen kunt aan alle pijn die jouw eerdere keus je bracht” (T31.VIII.3:1). Als je dit leest is het cruciaal je de lering van de Cursus in herinnering te brengen dat onze denkgeest buiten tijd en ruimte functioneert. Het ego gebruikt lineaire tijd als een belangrijk middel om ons ervan af te houden verbinding te maken met onze identiteit als keuzemakende denkgeest, opdat we nooit de ware aard van onze problemen ontdekken. Dit is de betekenis achter de uitspraak van Jezus: “Elke dag, en iedere minuut van elke dag, en elk ogenblik dat iedere minuut bevat, herbeleef je slechts het ene ogenblik waarop de tijd van verschrikking de plaats van de liefde innam” (T26.V.13:1). Jezus beschrijft de inhoud in onze denkgeest die we, als denkgeest, zorgvuldig buiten ons bewustzijn houden, door voortdurend bezig te zijn met het lichamelijk bestaan in de wereld. De sleutel hier is dat we altijd ontkennen en vervolgens projecteren wat zich in onze denkgeest afspeelt, zodat het lijkt dat onze problemen hun wortels in de wereld hebben, inclusief ons eigen lichaam. Dit betekent dat we in een leugen leven, want we geloven dat we werkelijk hier in de wereld zijn – niet door onze eigen keuze – en dat ons bestaan hier belangrijk en betekenisvol is. Schuld moet het gevolg zijn, zolang we deze enorme zelfmisleiding blijven onderdrukken.

De onrust die je voelde kan verband houden met de schuld die kan worden opgeroepen door de onthulling dat je in een leugen leeft. Uiteindelijk is dit goed, omdat het inzicht waarschijnlijk vanuit het gezonde deel van jou kwam; dat deel nodigt je uit een andere keus te maken, en een einde te maken aan je weerstand tegen God en je ware Zelf. De onbewuste schuld over het tot stand brengen van een bestaan in tegenstelling tot God en je ware Zelf kan zich manifesteren als een gebrek aan passie voor iets of iemand, in die zin dat je diep vanbinnen weet dat het werkelijke doel ervan is om waarheid aan een leugen te geven. Gedeeltelijke betrokkenheid zou je dan beschermen tegen nog meer schuld, wat het knagende vermoeden weerspiegelt dat God je (ons allemaal) zal straffen voor het tot stand brengen van een persoonlijk bestaan ten koste van Zijn Liefde en Eenheid.

Vanuit een ander gezichtspunt weet je al dat je hier niet werkelijk thuishoort, en daarom heb je weerstand je helemaal over te geven aan wat en wie dan ook. Je hoort hier niet werkelijk, zoals Jezus in Les 182 treffend beschrijft: “Deze wereld waarin jij lijkt te leven, is niet jouw thuis. En ergens in je denkgeest weet je dat dit waar is. . . We spreken vandaag voor ieder die in deze wereld leeft, want hij is niet thuis. Hij loopt onzeker rond in een eindeloze zoektocht, en zoekt in het donker naar wat hij niet kan vinden, zonder te weten wat hij zoekt. Hij maakt zich duizend plaatsen tot een thuis, maar niet één stelt zijn rusteloze denkgeest tevreden” (WdI.182.1:1,2; 3:1-3).

De Cursus biedt ons een weg uit dit pijnlijke dilemma, en leert ons dat de Heilige Geest dat wat wij gemaakt hebben om onze denkgeest te schaden, gebruikt om hem te genezen van zijn onjuiste overtuigingen. Daarom: “Het lichaam werd niet door liefde gemaakt. Toch veroordeelt de liefde het niet en kan ze het liefdevol gebruiken, omdat ze respect heeft voor wat de Zoon van God heeft gemaakt en dit aanwendt om hem van illusies te verlossen” (T18.VI.4:7-8). De wereld en ons leven wordt nu het klaslokaal waarin we, door de juiste innerlijke leraar te kiezen, de lessen leren die ons uit de nachtmerrie van afscheiding van God zullen leiden. Vergeving is het middel tot dit doel. Door je relaties en rollen dit doel te geven, zal de diepere betekenis waarnaar je verlangt je deel worden. En naarmate je vordert, zul je je veel meer verbonden voelen met mensen, want je zult de sluier openen, die jouw eenheid met iedereen als Gods geliefde Zoon verborgen hield. Zo’n reis is werkelijk vreugdevol. “Leer een gelukkige leerling te zijn” (T14.II.5:3).

Miracles in Contact Facebook Page  Miracles in Contact YouTube Page  Miracles in Contact Instagram Pagina