Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1241 Ik kan Gods liefde voor anderen begrijpen, maar niet die voor mij

Vrijwel mijn hele leven heb ik geworsteld met het gegeven dat ik me nooit ten volle bewust ben van Gods Liefde voor mij. Ik begrijp en waardeer Zijn Liefde voor anderen, maar niet die voor mij. Misschien zijn ervaringen uit mijn kinderjaren de oorzaak, of simpelweg een heel laag gevoel van eigenwaarde. De redenen kunnen legio zijn. Ik zie de problemen en de vergissingen in mijn denken, maar dat levert geen antwoord of genezing op. Ik voel me door God verlaten. Zijn Liefde is net niet binnen mijn bereik. Hoe genees ik deze gedachte wanneer ik mezelf niet eens waardig genoeg acht om door God gehoord te worden? Wanneer ik de Cursus lees en bestudeer, lijkt het alsof mijn ego, mijn weerstand groter en sterker is dan God, en dat Hij wacht totdat ik de gewaarwording van mijzelf en van Hem genees, en tot dan gewoon blijft zwijgen. Kan dit waar zijn?

Antwoord: Weerstand tegen het veranderen van onze overtuigingen over onszelf is een belangrijk aspect in het spirituele proces van iedere student, evenals zich onwaardig voelen voor liefde. Kens boek Ending Our Resistance to Love (Je weerstand tegen liefde loslaten) gaat hier rechtstreeks op in. Zoals in dit boek besproken wordt is het uiterst behulpzaam als je je bewust bent van je weerstand. Maar wat evenzo nodig is, is jouw beslissing je gevoelens van onwaardigheid niet te rechtvaardigen. Soms is het nuttig in het verleden te graven om wat licht te werpen op dit gevoel van onwaardigheid. Maar de sleutel voor het oplossen van het conflict is het besef dat je in het heden de beslissing neemt vast te houden aan die overtuiging over jezelf. Het is nodig je daarop te richten. Het ego brengt het verleden graag te berde, omdat het verleden niet veranderd kan worden. Dat betekent dat we in de verleiding gebracht worden om de huidige condities te beschouwen als beperkingen of handicaps waar we niets aan kunnen doen. Eén-nul voor het ego!

Je gevoel van onwaardigheid beschouwen als een overtuiging waarvoor je in het heden kiest (zelfs als je dat niet zo ervaart) brengt je verder naar de volgende stap. Je kunt er nu naar kijken vanuit een doelperspectief: als je die overtuiging kiest moet het voor een doel zijn, wat betekent dat het een resultaat oplevert, iets wat je verlangt. Aangezien je overtuiging je volkomen afgescheiden van God en zelfs zonder hoop laat, is het doel van erin blijven geloven het handhaven van je bestaan als afgescheiden van God. Maar de schuld daarover (onbewust uiteraard) maakt het nodig de verantwoordelijkheid ervoor te projecteren, wat resulteert in het gevoel dat God jou verlaten heeft.

Daarom benadrukt Jezus dat zich onwaardig voelen voor Gods Liefde geen nederigheid is, noch deugdzaam. Dit in tegenstelling tot vele andere geestelijk wegen (WdI.61). Les 93 “Er woont licht en vreugde en vrede in mij” wijst erop dat onze negatieve gevoelens “zo vast verankerd zijn dat het moeilijk is je te helpen inzien dat ze op niets zijn gebaseerd” (WdI.93.2:1). Het zijn overtuigingen en gevoelens zonder betekenis, want zij berusten op de onjuiste aanname dat we werkelijk afgescheiden van God zijn, en als gevolg daarvan hopeloos zondig en onwaardig. Als deel van de correctie verzekert Jezus ons: “God staat voor jouw zondeloosheid garant. Steeds en steeds weer moet dit worden herhaald, totdat het wordt aanvaard. . . . Jij bent wat God geschapen heeft, of wat jij hebt gemaakt. Eén Zelf is waar, het andere is er niet. Probeer de eenheid van je ene Zelf te ervaren” (WdI.93.6:1-2; 9:1-3). Het besef dat onze negativiteit op niets werkelijks gegrondvest is, is buitengewoon behulpzaam, omdat we dan niet vechten tegen iets waarvan we denken dat het werkelijk is.

Om je laatste vraag te beantwoorden: Vanuit het perspectief van de Cursus kan het niet waar zijn dat God wacht totdat je jouw overtuigingen hebt veranderd vóórdat Hij tot jou komt. Dat zou betekenen dat je menselijke trekken aan God geeft, en nog belangrijker, het zou inhouden dat God ons op de een of andere manier erkent als van Hem afgescheiden. Dat is precies het tegengestelde van het Verzoeningsprincipe, dat stelt dat de afscheiding nooit heeft plaatsgevonden. De passages in de Cursus die over God spreken als zou Hij op ons wachten zijn bedoeld om ons te helpen onze angst voor Hem los te laten, zodat ons vertrouwen in Hem als liefhebbend, troostend en vergevingsgezind groeit, en we Hem niet langer als wraakzuchtig, oordelend en onvoorspelbaar zien. Deze Cursus corrigeert al onze verkeerde waarnemingen over alles, en hij moet een taal gebruiken die ons op ons niveau tegemoet komt. Vervolgens kunnen we worden opgetild naar hogere niveaus wat ons dichter en dichter bij de volmaakte Eenheid van Liefde brengt, onze ware en eeuwige Identiteit.

Aangezien Liefde volmaakte Eenheid is, is het volslagen dwaas te denken dat er ook maar iets werkelijks kan zijn dat er tegengesteld aan is, “een macht . . . die almacht overstijgt” (T29.VIII.6:2). Wat zo machtig en verderfelijk lijkt is niets meer dan “een angstig muisje dat een aanval op het universum wil doen” (T22.V.4:3); ons schijnbaar reusachtige ego heeft niet eens de macht om een speld tegen te houden in zijn val (T18.IX.6:4), en als we denken dat het anders is, is dat alleen maar omdat we willen dat het zo is, en niet omdat het in werkelijkheid zo is. Nogmaals, onze gevoelens van hulpeloosheid en onwaardigheid zijn nergens op gebaseerd. Het kiezen van Jezus als onze leraar helpt ons om dat te leren, en dat bevrijdt ons om weer het Zelf te zijn dat God geschapen heeft.

Verwante besprekingen kun je vinden in V#180, V#721 en V#1042.

Miracles in Contact Facebook Page  Miracles in Contact YouTube Page  Miracles in Contact Instagram Pagina