Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1375 Vrezen Cursusstudenten heimelijk een succesvol resultaat?

We gaan de hele weg. Is dat waarom wij Cursusstudenten zoveel dwaze trucjes uithalen? Omdat we ergens in onze denkgeest weten dat dit het is? Ik heb Ken horen zeggen dat het angstniveau bij Cursusstudenten hoog is. Waarom is dat?

Antwoord: Ja: uiteindelijk zijn we bang om naar huis, naar God terug te keren, want dat betekent dat we alles loslaten wat we hebben gemaakt om in de plaats te komen van onze ware Identiteit als Christus, eeuwig één met God. Het oprecht en eerlijk in praktijk brengen van Een cursus in wonderen is een proces dat geleidelijk de reeks leugens blootlegt waarop ons leven is gebaseerd. Dit betekent dat we beginnen door te krijgen (met wisselende graden van ongemak) dat we niet zijn wie we denken te zijn, en ook ons leven en al onze relaties niet zijn wat we denken dat ze zijn. Dan beseffen we dat niemand ons dit aandeed – we kozen ervoor onszelf te misleiden om de afgescheiden en speciale identiteit te verkrijgen die we wilden, maar niet konden hebben als deel van Gods volmaakte Eenheid. In ons besluit deze identiteit te verwerven en te behouden, werden we onverschillig voor het feit dat dit altijd ten koste van iemand anders gaat, om te beginnen van God Zelf. Een waarlijk schokkende erkenning.

De angst dat we op zekere dag betrapt en gestraft zullen worden zit verborgen in onze denkgeest. En daarom komt de angst geleidelijk aan de oppervlakte, wanneer het eens zo zwaar verzegelde deksel dat die angst verborg, begint los te raken. Hij was er altijd al, maar we veronderstelden dat de identificatie met het individuele lichamelijke bestaan ons ertegen zou beschermen. Echter wanneer we ervoor kiezen de reis met Jezus te beginnen, dan leidt hij ons zachtjes naar binnen, om het bedrog bloot te leggen dat resulteerde in de kolossale puinhoop die we onze wereld en ons leven noemen. Angst is onvermijdelijk als we naar binnen gaan, want nogmaals: het doel waarom we het lichaam en de wereld als ons thuis kozen was om ons te beletten ooit in aanraking te komen met de verschrikking waarvan we dachten dat die ons thuis in de denkgeest is.

De waarde van onze relatie met Jezus is dat hij geen deel uitmaakt van onze waanzin – hij symboliseert voor ons het gezonde deel van onze denkgeest dat wij hadden afgesplitst. Daarom kan hij ons helpen op onze misleide schreden terug te keren naar het punt waar we de ene vergissing maakten, namelijk denken dat we het onmogelijke hadden bereikt: afscheiding van de eeuwige Eenheid. Onze angst lost op als we er eenvoudig naar kijken met zijn visie die de onze wordt, en die de onwerkelijkheid ervan onthult. We geven niets op; we laten alleen maar los was nooit geweest is.

De worsteling met angst van studenten en hun verdediging ertegen wordt in een aantal vragen besproken – zie bijvoorbeeld V#384, V#533, V#943, V#963 en V#986.