Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1332 Als ziekte een teken van niet-vergeven is, betekent dat dan dat ieder die sterft vasthoudt aan dit niet-vergeven?

Mijn vraag gaat over ziekte. Ik begrijp het idee dat ziekte volgens Een cursus in wonderen iets van de denkgeest is, en een perspectief, enzovoort. Maar het is duidelijk dat we allemaal aan iets zullen sterven, tenzij we een zodanig niveau van verlichting hebben bereikt dat we ons lichaam naar believen kunnen achterlaten en met de illusie kunnen breken. Betekent dit dat iemand die sterft, nog steeds vasthoudt aan ‘niet-vergeven’, ongeacht het niveau van spiritualiteit dat hij of zij bereikt heeft? Ik heb weet van enkele zeer vergevorderde wezens die nog altijd ziek worden, of een beroerte of andere gezondheidsproblemen krijgen.

Antwoord: Een cursus in wonderen zegt: “niemand sterft zonder zijn eigen instemming” (WdI.152.1:4), maar dit kan een beslissing zijn vanuit een onjuist of een juist-gerichte denkgeest. In V#262 wordt onze aandacht gevestigd op het belangrijke onderscheid dat de Cursus maakt tussen vorm en inhoud in zijn standpunt over de dood. Er worden nuttige verwijzingen vermeld, evenals in V#494 en V#604. Hoofdzaak is dat de toestand van het lichaam ons niet automatisch zegt welk denksysteem de denkgeest heeft gekozen en of de denkgeest al dan niet verlichting heeft bereikt. We moeten dus niet proberen een oordeel te vormen op basis van uiterlijkheden. Een genezen denkgeest kan bijvoorbeeld de vorm van een door kanker verteerd stervend lichaam aannemen, als dat waardevol is als leerdoel. Maar die denkgeest lijdt niet – en dat is voor ons een heel moeilijke les om te begrijpen en te aanvaarden, omdat we ons niet bewust zijn van onze denkgeest en omdat ons denken op het lichaam gericht is. Jezus’ lichaam leek aan het einde beslist in een vreselijke conditie te zijn, maar daaruit moeten we zeker niet concluderen dat zijn denkgeest toen ook in een vreselijke conditie was. Met andere woorden: een lichaam dat ogenschijnlijk door pijn wordt verwoest, is niet noodzakelijk een betreurenswaardige tragedie. Nogmaals, dit kan alleen begrepen worden vanuit het gezichtspunt van de juist-gerichte denkgeest die zich ‘boven het slagveld’ bevindt van de ego-wereld van lichamen.