Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1303 Het bestuderen van de Cursus en heftige emoties

Mijn ervaringen met Een cursus in wonderen lijken niet bepaald in de categorie ‘rustig ontwaken’ te vallen. Soms ervaar ik de haat van het ego op een extreme manier. Andere keren ervaar ik klaarblijkelijke glimpen van Gods Liefde voor mij, die overweldigend zijn. Laatst, vlak voor ik in slaap viel, lag ik te denken hoe graag ik ‘liefde wil zijn’, en vervolgens werd ik uit mijn halfslaap wakker gerukt door een vormloze stem of gebrul, machtig als het hele universum. Het vibreerde zo in me dat ik bijna uiteenviel. Dat gebeurde verschillende keren. Ik wist werkelijk niet wat ik met deze ervaringen aan moest, dus ik vergaf ze en zei tegen mezelf dat God niets doet dat pijn veroorzaakt. Ik vraag me af of dit een stadium is op mijn spirituele pad, dat uiteindelijk voorbij gaat. Kun je me helpen de zin hiervan in te zien, want ik wil mijn bijdrage leveren aan het genezen van de denkgeest.

Antwoord: In algemene zin kun je zeggen dat de Stem van de Heilige Geest altijd rustig, zachtaardig en vredig is. Daarom zijn verontrustende ervaringen altijd van het ego afkomstig. De intensiteit van zo’n ervaring is een afspiegeling van de intensiteit van iemands angst en verzet.

We hebben allemaal enorme angst voor het ontwaken uit de droom, maar dit is bijna volledig onbewust. Ons besluit om Een cursus in wonderen te gaan bestuderen, symboliseert onze keus om te ontwaken en het ego als leraar los te laten. Maar onze angst verdampt niet plotseling als gevolg van dit besluit (hoewel dat in principe wel zou kunnen). De verdedigingsschilden die ons tegen onze angst beschermden, begint te verzwakken en dan begint de angst aan de oppervlakte te komen – in verschillende vormen en graden van intensiteit. We hadden besloten deze angst te begraven en het dan te blijven wegstoppen, omdat we die ervoeren als overweldigend. Dat komt doordat we er voor hadden gekozen te luisteren naar de waarschuwingen van het ego dat we wreed gestraft en vervolgens vernietigd zouden worden, als we ooit zouden terugkeren en aan God vragen ons weer aan te nemen.

Het gaat erom te leren dat angst alleen de macht heeft die wij het hebben gegeven, zij het onbewust. Het is gewoon het gevolg van ons identificeren met het ego, en vervolgens vergeten dat we een denkgeest hebben die de macht heeft deze beslissing om te keren. Het is goed de intensiteit van deze angst te respecteren. Toch hoeven we deze niet te ontkennen of ervoor weg te lopen, noch tegemoet te treden als een vijand die we moeten verslaan. We kunnen er enkel aan denken om mild te zijn voor onszelf, en ervoor zorgen dat we, in ons gedrag, alles doen wat we kunnen om de angst te verlichten wanneer deze overweldigend dreigt te worden. Er samen met Jezus naar kijken is de manier waarop we beginnen ons geloof in de werkelijkheid ervan los te laten.