Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1094 De Cursus lijkt iemand ‘in het ongewisse’ te laten.

Het valt me op dat je bij het bestuderen en beoefenen van Een cursus in wonderen zo overweldigd wordt door al dat gedoe dat naar boven komt, dat je weinig tijd, energie of motivatie over hebt om nog veel andere dingen te doen. Het leven wordt een lange sleur omdat je met dat gedoe moet omgaan, er is weinig tijd over voor plezier, en het is onmogelijk om het nodige geld te verdienen om de gewenste therapie te betalen en er is soms nauwelijks geld genoeg om te eten! Zo heb ik dat ervaren. Mijn vraag is of er een uitweg is uit dit soort vicieuze cirkel. De Cursus lijkt niet doeltreffend te zijn met iemand steunen terwijl je met dit proces bezig bent. Hij laat iemand in het ongewisse midden in die puinhoop en geeft geen echte praktische ondersteuning.

Antwoord: Wat je misschien vergeet is dat je alleen maar naar dat hele ‘gedoe’ hoeft te kijken en in dat verband niet over jezelf hoeft te oordelen – je hoeft er niets aan te doen, in de zin van te proberen dat alles te veranderen: “Vergeving […] is stil en doet in alle rust niets. […] Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet” (WdII.1.4:1,3). Het idee is te leren dat het enige probleem onze beslissing is om het ego als onze leraar te kiezen in plaats van de Heilige Geest, een beslissing die we in het heden maken, en die dus in het heden kan worden veranderd. Wanneer dit proces een ‘sleur’ wordt, verleen je het ego waarschijnlijk een werkelijkheid die het niet heeft. Het heeft van zichzelf geen kracht: “Alleen jouw trouw aan het ego geeft het enige macht over je” (T4.VI.1:2).

Dan vergeet je waarschijnlijk ook om met Jezus’ liefde aan je zijde naar dat gedoe te kijken. Daar ligt troost, want hij weet dat het allemaal verzonnen is en absoluut geen enkele invloed heeft op zijn liefde voor jou, en dat je blijft zoals God je geschapen heeft. Het enige wat we dus hoeven te ‘doen’ is de duisternis naar zijn licht brengen, waar ze eenvoudigweg zal verdwijnen: “[Vergeving] gedoogt geen illusies maar verzamelt die lichthartig, met een lachje, en legt ze zachtjes aan de voeten van de waarheid. En daar verdwijnen ze totaal” (WdI.134.6:2-3). Wanneer dit ‘gedoe’ ons te zwaar wordt en zonder einde lijkt, vergeten we dat het inhoudelijk allemaal hetzelfde gedoe is, en dat het uiteindelijk niets meer is dan een weerspiegeling van het “nietig dwaas idee […] waarom de Zoon van God vergat te lachen” (T27.VIII.6:2). Ook al kan het ego-denksysteem nogal afschuwelijke zaken spuien, het berust op niets, wat, als we dat zouden beseffen, in ons slechts een zachte glimlach zou voortbrengen, in plaats van angst en depressiviteit. Daarom moedigt Jezus ons aan om “gelukkige leerlingen” (T14.II) te worden, want uiteindelijk maken we iets ongedaan dat nooit is gebeurd– we geloofden alleen maar dat dat zo was. Wij kunnen inderdaad met vreugde verdergaan, in de wetenschap dat die vreselijke last van onze schouders is weggenomen. We hoeven deze blije waarheid alleen maar te aanvaarden door te beseffen dat we die hebben ontkend en dit niet langer willen doen.

Miracles in Contact Facebook Page  Miracles in Contact YouTube Page  Miracles in Contact Instagram Pagina