Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1022 Leren aanvaarden dat anderen verschillende paden volgen.

Al jaren beoefen ik de Cursus en in die periode heb ik geprobeerd de interesse van anderen te wekken, maar zonder succes. Ik kom nu tot het besef dat de Cursus voor mij bestemd is, en dat anderen hun eigen pad vinden. Ik heb eens een groepsmeeting van Een cursus in wonderen bijgewoond, die deel uitmaakte van een Christelijke groepering. Ik was verbaasd toen de groepsleider vroeg elkaar de hand te geven en ons te concentreren om te zien of we een kanaal konden zijn voor een entiteit. Jammer genoeg, kwam mijn ego opdat moment tussenbeide en ik vertelde de groep wat ik van hun dwaasheid dacht. Dat was mijn eerste en laatste bijeenkomst. Ik heb gedacht dat het fijn zou zijn de Cursus met anderen te delen, maar met uitzondering van deze website, bewandel ik mijn pad alleen.

Antwoord: Er is wellicht geen betere manier om het cruciale onderscheid te leren tussen vorm en inhoud! Je kunt vergeving beoefenen en met iedereen in verbinding zijn omdat belangen worden gedeeld, zonder ooit de taal van de Cursus te gebruiken of de metafysica ervan te bespreken. Dat kan soms een effectievere manier zijn om te leren dan wanneer je regelmatig bijeen komt met andere Cursusstudenten om ervaringen uit te wisselen en de theorie te bespreken. Daar is niets mis mee, maar dat hoeft niet noodzakelijk deel uit te maken van het volledig innerlijke proces waarbij je het ego als je leraar geleidelijk vervangt door Jezus of de Heilige Geest. En als je je aandacht op de inhoud richt van onze gezamenlijke reis naar huis, naar God – de reis van iedereen – voel je dat je niet alleen reist. Daar draait het in de Cursus allemaal om bij het trainen van de denkgeest, zoals Jezus veelzeggend in een passage in het Werkboek stelt: “Jij verlangt de vrede van God. En dat doen allen die naar dromen schijnen te zoeken. Zowel voor hen als voor jou vraag je niets anders dan dit, wanneer jij met diepe oprechtheid dit verzoek doet. Want zo kom je tot wat zij werkelijk verlangen, en verbind jij jouw eigen intentie met wat zij boven alles zoeken, iets wat voor hen onbekend is misschien, maar voor jou een zekerheid. […] Juist deze ene intentie zoeken wij vandaag, terwijl we onze verlangens verenigen met de nood van ieder hart, de roep van elke denkgeest, de hoop die achter wanhoop schuilgaat, de liefde die de aanval poogt te verbergen, de broederschap die de haat heeft trachten te verbreken, maar die nog steeds blijft zoals God die geschapen heeft. Kunnen we, met een dergelijke Hulp naast ons, vandaag falen wanneer we vragen dat de vrede van God ons gegeven wordt? (WdI.185.10:1-4; 14:1-2). Elke dag dichter bij dit ideaal komen kan alleen maar leiden tot het ongedaan maken van elk gevoel van alleen zijn en isolement.

Jouw reactie op de groep was niet zo anders dan de ervaring van zoveel andere Cursusstudenten met groepen. Het brengt ons de zachtmoedige aanmaning in gedachten die Jezus op een keer aan Helen gaf toen ze veel kritiek had op het spirituele pad dat iemand had ingeslagen. Het kan gemakkelijk aan jouw ervaring worden aangepast. Zoals verteld wordt in Kens boek Een leven geen geluk (Absence from Felicity), hoorde Helen ‘ineens de niet-oordelende stem van Jezus tegen haar zeggen, dwars door haar oordelen in: ‘Neem het pad van een ander niet aan als dat van jezelf, maar je hoeft er ook geen oordeel over te vellen.’ In de tegenwoordigheid van die liefdevolle en zachtaardige correctie van haar oordeel, verdween Helens woede als sneeuw voor de zon’ (blz. 469). Dit is een van deze richtlijnen die we vooral in gedachten moeten houden wanneer we de uitdagingen van het dagelijkse leven tegenkomen.