Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1196 Wat is de reden waarom een baby ziek wordt?

We lezen dat ziekte een poging van het ego is om het lichaam werkelijk te maken. Hoewel een volwassen denkgeest dit kan overwegen en erover na kan denken, vraag ik me af welk doel ziekte dient bij een baby, die de implicaties van ziekte als leermiddel niet kan overwegen.

Antwoord: Hoewel dit erg moeilijk voor ons te begrijpen is, heeft een baby dezelfde denkgeest en dezelfde macht om te kiezen voor het ego of voor de Heilige Geest als een volwassene. De hersenen zijn natuurlijk wel anders dan die van een volwassene, maar alleen de denkgeest beslist, zoals besproken in V#117, V#391, V#825iii, en V#901. Het is niet de baby die voor ziekte kiest. De vorm van het lichaam is irrelevant, natuurlijk niet in deze illusoire wereld, maar wel met betrekking tot onze spirituele reis. De verschillen in vorm zijn onderdeel van de slimme strategie van het ego om ons weg te houden van onze denkgeest, opdat we ons niet realiseren dat we tegen liefde en vrede hebben gekozen om te kunnen bestaan als afgescheiden individu: “Niets is zo verblindend als de waarneming van vorm. Want het zien van vorm betekent dat begrip aan het zicht is onttrokken” (T22.III.6:7-8).

Als we beseften dat al onze ellende geworteld is in die ene beslissing – niet in de wereld of in het lichaam – dan zouden we vrij snel de wijsheid van die beslissing in twijfel trekken. Vooral omdat we zouden weten dat we kozen tégen de andere mogelijkheid die voor ons open staat. Het ego is er dus wreed op uit om ons zonder denkgeest te houden. Dit doet het door ons alléén te laten stilstaan bij het lichaam en alle problemen die voortkomen uit het lichamelijk bestaan. Een denkgeest die ervoor kiest zichzelf als een hulpeloze, gebrekkige of zieke zuigeling te projecteren, is onderdeel van dit plan.

Door middel van Een cursus in wonderen helpt Jezus ons afleren wat het ego ons leerde, zodat we het besef terugkrijgen van onszelf als denkgeest, die voor ons allemaal hetzelfde doel deelt, namelijk onze vergissing herkennen, opnieuw kiezen en naar Huis teruggaan. Onze waarneming van onschuldige, kwetsbare baby’s en kinderen kan dus ófwel het doel van het ego ófwel het doel van de Heilige Geest dienen. We kunnen hen zien als bewijs dat verschil, afscheiding en slachtofferschap werkelijk zijn, óf als onderdeel van ons klaslokaal waarin we leren dat we allemaal dezelfde belangen en dezelfde identiteit delen. Het is belangrijk te onthouden dat dit alleen over de inhoud van onze denkgeest gaat en niet over gedrag. Dus doe je nog steeds wat passend is en wat je gewoonlijk met een baby doet, maar je doet het met een groeiend bewustzijn van de inhoud in je denkgeest.