Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#1043 Het bestuderen van de Cursus maakt het moeilijk voor me om ‘mee te doen’ en normaal te lijken

Ik weet dat er gezegd wordt niet te vergeten ‘normaal’ te doen. Ken Wapnick heeft vaak gezegd dat het enige verschil tussen een leraar van God en anderen is, dat de leraar van God “vaker glimlacht”. Maar ik vind dat ik dan – uit angst dat ze het niet begrijpen – voor anderen verberg dat de Cursus en mijn spirituele weg zo’n groot deel van mijn leven uitmaken. Ik wil dat mensen dit van mij weten, omdat ik vind dat dit is ‘wie ik ben’. Dit is een heel groot deel van mijn leven geworden en ik vind dat ik niet trouw ben aan mijzelf door te proberen ‘mee te doen’ en ‘normaal’ te zijn. Kun je hier iets over zeggen?

Antwoord: Deze kwestie hebben veel studenten jarenlang op veel verschillende manieren ter sprake gebracht. Hoewel het waarschijnlijk waar is dat anderen de Cursus niet begrijpen en ook niet waarom jij het als jouw pad kiest, hoef je hier niet bang voor te zijn. Je hebt niet precies aangegeven waar je bang voor bent als ze het niet begrijpen. In sommige gevallen waren mensen bang om afgewezen te worden vanwege hun geloof in een denksysteem dat niet overeenkomt met traditionele Bijbelse religies. Dat is veel studenten overkomen, maar ze waren in staat om daarmee om te gaan.

Wat je enorm zal helpen is vorm en inhoud gescheiden houden. Zeggen dat Een cursus in wonderen een groot deel van jouw leven is geworden, betekent op het niveau van inhoud dat je Jezus of de Heilige Geest als je innerlijke Leraar hebt gekozen, en dat je er nu op gericht bent alles in je leven als een klaslokaal te zien, waarin je wilt leren dat jouw belangen niet gescheiden zijn van de belangen van iemand anders. Nu heeft je leven dit als doel (inhoud), omdat je het doel van het ego om alles te zien binnen de context van zijn principes – de één of de ander en doden of gedood worden – achter je hebt gelaten. Trouw aan jezelf zijn betekent dus: op deze manier leven, en jezelf vergeven wanneer je merkt dat je teruggevallen bent in de egopatronen van oordelen, verschillen, speciaalheid, slachtoffers en daders enzovoort. Je bent trouw aan jezelf als je afscheidingsgedachten en –handelingen herkent, en jezelf daar dan niet om veroordeelt. Het is echt niet nodig om anderen expliciet te laten weten dat je jouw leven nu anders benadert. Het maakt niet uit of zij dit weten of niet, want je focus ligt toch op de onjuist dan wel juist gerichte gedachten over jezelf en anderen in je denkgeest. In zekere zin zorgt dit ervoor dat je eerlijker naar jezelf blijft. Je hebt niet het gevoel dat je ook maar iets voor een ander verbergt of iets van jezelf opoffert.

Als in een gesprek spirituele paden aan de orde komen, of als anderen je met ‘het boek’ zien, dan kun je gewoon praten over het belang ervan voor jou, zonder dat jij je druk maakt om hun reacties. Nogmaals, als je altijd focust op het brengen van onjuist gerichte gedachten naar de liefdevolle aanwezigheid van Jezus in je denkgeest, dan ben je er niet op uit om ‘het boek’ onder de aandacht van anderen te brengen. De liefde van Jezus is in hun juist gerichte denkgeest, net als in die van jou. Zij hebben de macht om daarvoor te kiezen, net als jij. Als dat de inhoud van je denkgeest is, dan ben je als student van deze cursus trouw aan jezelf. Hier moeten je passie en enthousiasme op gericht zijn: de vreugde jezelf en anderen te zien zoals Jezus ons ziet. Wanneer je aldus midden in de liefdevolle inhoud staat, heb je steeds minder het gevoel van een afgescheiden zelf, dat als het ene zelf met een ander zelf moet communiceren. De liefde in jouw denkgeest breidt zich op natuurlijke wijze door jou heen uit in elke vorm die behulpzaam is op dat moment en in die omstandigheden.