Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#123 Is ziekte in specifieke delen van het lichaam een behulpzame aanwijzing?

Ik zou een precisering van P2.VI.5:1-3 heel erg waarderen. Mijn specifieke vraag is: zal het deel van mijn lichaam waarop ik momenteel mijn niet-vergeven projecteer mij inzicht geven in de specifieke kwestie die ik nu ongedaan moet maken? Hoe zal het analyseren van de vorm van mijn ziekte me in staat stellen beter te begrijpen wat het probleem aan de ‘top van de ijsberg’ is?

Antwoord: Om te beginnen: laten we eens kijken naar de volledige passage, waarin je verwijst naar de eerste drie zinnen:

“Ziekte neemt evenals niet-vergeven vele vormen aan. De vorm van het een reproduceert slechts de vorm van het ander, want ze zijn dezelfde illusie. Zo getrouw wordt het een in het ander omgezet, dat een zorgvuldige studie van de vorm die een ziekte aanneemt, heel duidelijk de vorm van niet-vergeven aangeeft waar deze voor staat. Maar dit inzien zal geen herstel bewerkstelligen. Dat wordt slechts door één enkel inzicht bereikt: dat alleen vergeving niet-vergeven geneest, en dat alleen niet-vergeven enige vorm van ziekte kan doen ontstaan” (P2.VI.5:1-5).

Zoals hier beweerd wordt, zou er een duidelijke overeenstemming zijn tussen een specifieke schuldgedachte in de denkgeest en de schaduw ervan – het symptoom – in de wereld. Freud claimde iets dergelijks in zijn analyses van hysterische symptomen. Maar je conclusie kan slechts zo goed zijn als de eerlijkheid van je introspectie en zo nauwgezet als je bereidwilligheid te ontdekken wat er mogelijk aan woede, angst en oordelen in je onderbewustzijn begraven is. En er zijn geen vaste regels die onverbiddelijk van een specifieke gedachte naar een specifiek symptoom leiden.

Bijvoorbeeld: een verstuikte enkel kan een reële ambivalentie weerspiegelen met betrekking tot verdere stappen op een beangstigend carrière- of relatie pad. Maar voor een ander, of voor dezelfde persoon op een ander tijdstip, kan de verstuiking het bewijs van schuld zijn, vanwege zijn verlangen om, als hij down is, tegen iemand anders aan te schoppen. En voor nog een ander kan de angst om verdere stappen te zetten zich manifesteren als laryngitis – je stem verliezen – in plaats van een verstuikte enkel. Het huidige symptoom kan zelfs associaties oproepen met ervaringen uit zogenaamde vorige levens en zulke verbanden zijn nog moeilijker te ontdekken. Desondanks zullen er tijden zijn wanneer het verband heel duidelijk is.

Als je begint te werken met Een cursus in wonderen kan het zien van zulke verbanden tussen een niet-vergevende gedachte en een specifiek symptoom bijzonder nuttig zijn. Want het versterkt de herkenning dat de Cursus de ware oorzaak-gevolg relatie tussen denkgeest en lichaam in ons bewustzijn aan het licht probeert te brengen. Ten onrechte zien we een onjuiste relatie tussen uiterlijke zaken of gebeurtenissen als oorzaken en lichamelijke veranderingen als gevolgen (b.v. een virus en griepsymptomen), in plaats van de ware relatie tussen gedachten in de denkgeest als oorzaak en veranderingen in het lichaam als gevolg (b.v. schuld en griep symptomen).

Maar, zoals de bovengenoemde passage uit het Psychotherapiepamflet aangeeft, het zien van zulke verbanden is op zich niet genoeg om genezing tot stand te brengen. Alleen vergeving kan dat. En als je verdergaat met je studie van de Cursus, dan is het goede nieuws dat je het verband tussen een specifieke vorm van schuld en een specifiek symptoom niet hoeft te ontdekken. Ieder symptoom van ziekte of ongemak in het lichaam is een projectie van de schuld in de denkgeest. Die schuld is de zelfhaat die we allemaal vanbinnen meedragen over ons geloof dat we de liefde aanvielen en vernietigden toen we voor de afscheidingsgedachte kozen. En ieder symptoom, ongeacht de vorm ervan, vertegenwoordigt niets anders dan de poging van het ego om je te overreden dat je problemen zich in de wereld en in je lichaam bevinden, en niet in je denkgeest. Dus zodra je de list van het ego onderkent en de ware associatie tussen de schuld in de denkgeest en de gevolgen in het lichaam erkent, zit je meeste werk erop. De volgende stap is je simpel tot je innerlijke Leraar wenden voor hulp bij het ongedaan maken van je geloof in die schuld. Jouw deel in het vergevingsproces is nu compleet. Uiterlijke symptomen kunnen nu al dan niet veranderen, maar ze zullen niet langer je zorg zijn, nu je de ware bron van je ongemak en pijn hebt geïdentificeerd. Zoals Jezus opmerkt in het Handboek in de paragraaf over genezing: “Wat betekenen schuld, ziekte, pijn, rampspoed en alle lijden nu? Omdat ze geen bedoeling hebben, verdwijnen ze. En met dit alles verdwijnen ook alle gevolgen die ze veroorzaakt schijnen te hebben. Oorzaak en gevolg bootsen slechts de schepping na. Gezien in het juiste perspectief, zonder vervorming en zonder angst, vestigen zij opnieuw de Hemel” (H5.II.4:7-11).