Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#181 Is het verkeerd om de liefde van God te voelen als iets sensueels?

Toen ik de lessen uit deel II van het Werkboek van Een cursus in wonderen deed, was mijn ervaring van Gods Liefde heel diep. Ik voelde me erg sensueel. Zelfs nu, als ik mediteer, heb ik soms dezelfde warme, sensuele gevoelens. Ik merk dat ik mij er schuldig over voel. Is het verkeerd om de Liefde van God als iets sensueels te voelen?

Antwoord: Hoewel elke echte ervaring van de Liefde van God buiten alle gevoelens, sensaties, gedachten en symbolen staat, gelden er toch nog een paar dingen zolang we denken dat we los van die Liefde bestaan.

Een ervan is het feit dat onze denkgeest, die nog altijd denkt dat we specifiek en concreet zijn, die grenzeloze ervaring in een vorm of gevoel wil vatten waarmee we ons kunnen identificeren, zodat we niet overweldigd worden door de onmetelijkheid ervan. Dus onze denkgeest kan de ervaring vertalen in iets dat vertrouwd en troostrijk, zelfs plezierig is, zoals je beschrijft. In het begin van het Tekstboek spreekt Jezus over “de verwarring van wonderimpulsen met lichamelijke impulsen” en hij voegt daaraan toe: “Alle werkelijke genoegens komen voort uit het doen van Gods Wil” (T1.VII.1:2,4).

Iets anders is dat ons ego wat ook maar aangrijpt om de ervaring van liefde en vrede te saboteren en zaden voor conflict te zaaien. Maar dat is enkel omdat het bedreigd wordt door het grenzeloze van de liefde waarin het ophoudt te bestaan.

Dus het wijste is: simpelweg niet oordelen over wat er gebeurt, erkennen dat het ego zijn eigen doelstelling heeft met de ervaring, maar dat je zijn raad niet hoeft in te winnen. Laat de ervaring toe zonder oordeel, zonder er op enige manier iets groots van te maken. En bedenk dat de ervaring van God de meest natuurlijke ervaring is - en dat zou moeten zijn - die we kunnen hebben. En als we die niet hebben, dan is dat beslist niet omdat Hij iets achterhoudt!