Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#113 Waarom verdien ik niet genoeg geld?

Ik lijk een terugkerend probleem te hebben. Hoewel ik een hoog opgeleide professional ben, verdien ik nooit genoeg geld en heb ik met mijn bedrijf nooit genoeg werk. Dit is vooral nu het geval, tijdens de recessie. Ik heb jarenlang vergeving beoefend met betrekking tot dit probleem en nu kan ik hoe langer hoe meer in vrede blijven wanneer het zich voordoet. Maar evengoed raak ik nog altijd geïrriteerd en wil helemaal van dit probleem af, zodat het niet meer voorkomt. Is er, vanuit het perspectief van Een cursus in wonderen, nog iets anders dat ik kan doen om deze kwestie te ‘genezen’? Zou het helpen als ik naar de schuld kijk, of naar de oorsprong van de schuld? Heb je suggesties?

Antwoord: Over de situatie die je beschrijft kunnen we alleen in algemene termen spreken, maar dat kan je toch wel helpen. Ten eerste is de wereld doelbewust gemaakt als een plaats waar we een eindeloze hoeveelheid problemen op te lossen hebben. Het is een rookgordijn, ontworpen om het werkelijke probleem te verbergen. Het werkelijke probleem is het besluit dat we elke keer opnieuw in onze denkgeest nemen om als afgescheiden individuen te leven, apart van God, en om anderen verantwoordelijk te houden voor onze toestand. Of we nu geplaagd worden door één terugkerend probleem, of door een veelvoud van problemen doet niet terzake. We krijgen problemen in ons leven, omdat we ze daar nodig hebben – klaarblijkelijk op een onbewust niveau. Als we ons dus niet bewust zijn van de werkelijke bron van onze problemen (het besluit in onze denkgeest), dan blijft elke hoop op een probleemloos leven zonder resultaat; we vechten alleen maar tegen onszelf. Bovendien is een deel van de strategie van het ego, ons in de hoop te laten dat onze problemen kunnen worden opgelost en dat we op een dag in een wereld zonder problemen kunnen leven. Het doel van deze strategie is ons gefocussed te houden op ons leven in de wereld, want dat verzekert het ego ervan dat we ons nooit zullen herinneren dat we in werkelijkheid denkgeest zijn, vastbesloten om onszelf gescheiden te houden van de eenheid waarin we als Christus werden geschapen. En dat we ons niet zullen realiseren dat dit alleen maar een dwaze onjuiste gedachte is, waar we op elk moment tégen kunnen kiezen.

Ten tweede is de zeer zachtaardige – en praktische – aanpak van de Cursus op een situatie zoals jij beschrijft, dat we moeten leren dat de vrede van God binnenin ons is en dat deze nooit kan worden aangetast door iets dat in ons leven lijkt te gebeuren. In vrede zijn is altijd een kwestie van keuze. Ongeacht de omstandigheden in ons leven, kunnen we er altijd voor kiezen in vrede te zijn. Jezus vraagt ons om hem als voorbeeld te nemen. Temidden van omstandigheden die nog veel traumatischer leken, zei hij dat hij niet vond dat hij vervolgd werd, dus zegt hij tegen ons dat wij eveneens kunnen leren hoe op die manier te functioneren (T6.I.5,6). In zekere zin zeg je dat je slachtoffer bent van deze terugkerende situatie in je leven. We kennen allemaal dit soort situaties in de een of andere vorm. Dus het eerste wat we kunnen leren is hoe onze gemoedstoestand te ‘ontkoppelen’ van uiterlijke omstandigheden. Dat is niet makkelijk, maar het is een essentieel onderdeel van het trainen van je denkgeest, zoals de Cursus dat onderwijst. Het is een belangrijke stap naar het terugvinden van de macht van onze denkgeest. Maar het ego wil nooit dat we deze stap nemen.

Ten derde, wanneer schijnbaar vervelende situaties terug blijven komen, dan is het vaak zo dat iemand zijn onbewuste schuld op zijn persoonlijke leven projecteert. Vaak wordt het op het lichaam geprojecteerd, wat ziekte tot gevolg heeft. Dit is een poging zichzelf te straffen en daarmee Gods straf, die verdiend en onvermijdelijk geacht wordt, af te wenden. Terugkerende mislukkingen en ongelukkige omstandigheden reflecteren vaak het onbewuste geloof: als ik geen succes heb en ongelukkig ben, dan zal God medelijden met me hebben en me niet al te hard aanpakken wanneer het mijn beurt is voor Hem te verschijnen om rekenschap af te leggen van mijn leven. Dus als onze denkgeest een dergelijk geloof koestert, dan hebben we in ons leven situaties nodig, die verzekeren dat we ons mislukt en ongelukkig voelen. We zouden onszelf te kort doen als we ons hiertegen zouden verzetten. De oplossing is duidelijk. Zoals de lessen in het werkboek ons voortdurend in herinnering brengen, moeten we naar binnen keren en de egogedachten blootleggen over zonde, schuld en angst, die richting geven aan alles wat we als individuen denken en doen. Deze duisternis moeten we naar het licht brengen.

Toch is het doel van dit proces niet om vrij van problemen in ons leven te zijn. Het doel is te leren dat we de schuld niet willen, omdat de pijn en verwarring veroorzaakt door onze uiterlijke problemen, niets zijn vergeleken met de pijn en slavernij veroorzaakt door onze schuld. We hoeven niet te proberen iets te veranderen. We hoeven alleen maar te kijken, met Jezus’ liefde bij ons, naar hoe we voortdurend ons ongelukkig zijn en onze mislukking toeschrijven aan iets anders dan aan onze eigen keuze. En vervolgens moeten we onszelf er niet om veroordelen. Dat is een gigantische stap naar het uiteindelijke herstel van de vrede van God – ons ware erfgoed – in onze denkgeest. Wanneer we verzonken zijn in die vrede en weten dat het onze gedeelde identiteit is, dan maakt het absoluut niet uit of onze zaak succes heeft of niet, net zo min als het Jezus iets uitmaakte of er al dan niet spijkers in zijn handen en voeten zaten. Soms veranderen uiterlijke omstandigheden wanneer wij van gedachten veranderen, maar dat doet er niet meer toe voor ons, omdat onze waarneming van onszelf en van de wereld totaal veranderd is.