Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#100 Als wij Liefde zijn, hoe kan er dan afwezigheid van liefde in ons bestaan gekomen zijn?

Ik heb vragen over de passage T27.VIII.6:2 in het Tekstboek. Ik weet dat mijn ego heel vindingrijk is in het vinden van vertragingsmanoeuvres voor mijn vooruitgang. Daarom ben ik deze passage heel zorgvuldig gaan lezen. Nu dan, volgens mijn gewone menselijke begrip kunnen we alleen maar niet vergeten te lachen als we op een bepaald moment voorafgaand aan deze gebeurtenis, om de een of andere reden, ook niet hadden gelachen. Want het is voor een denkgeest onmogelijk ‘zich iets te herinneren’ of ‘terug op te roepen’ wat nooit in de denkgeest is opgekomen. En in deze paragraaf zegt Jezus niet dat wij dat moment steeds opnieuw beleven waardoor we onze wereld voortdurend scheppen. Als we eenheid, volmaaktheid, Liefde begrijpen, hoe kan iets dat geen eenheid, volmaaktheid, Liefde is dan herinnerd worden? Hoe kon het dan deel uitmaken van ons bestaan?

Antwoord: De taal van Een cursus in wonderen kan voor veel mensen een struikelblok zijn, en dat lijkt hier het geval. In zekere zin is je analyse van de functie van het geheugen logisch, maar logische analyses staan het werkelijk begrijpen van Jezus’ boodschap vaak in de weg. De Cursus is niet geschreven als academische of wetenschappelijke verhandeling, waarbij precisie en consistentie in de taal essentieel zijn. De Cursus staat intellectueel op een hoog niveau en de metafysica ervan is duidelijk herkenbaar en in zichzelf consistent. Maar als de woorden en begrippen qua betekenis wat rekbaar mogen zijn, dan wordt de Cursus op een meer poëtische manier tot uitdrukking gebracht en is daardoor niet altijd consistent. Naast de passage waar jij op wijst, komen er verscheidene andere gevallen van schijnbare inconsistentie voor.

Ongetwijfeld vooruitlopend op dit soort vragen, legt Jezus in de inleiding tot de Verklaring van termen uit: “Dit is geen cursus in filosofische bespiegelingen, en evenmin bekommert hij zich om een precieze terminologie. Het enige waar hij zich mee bezighoudt is de Verzoening, of de correctie van de waarneming.... Alle termen zijn in aanleg controversieel, en zij die de controverse zoeken zullen die vinden. Maar zij die verheldering en verklaring zoeken zullen die eveneens vinden. Ze dienen echter bereid te zijn aan controversen voorbij te zien in het besef dat die een verweer zijn tegen de waarheid in de vorm van een vertragingsmanoeuvre[….]Een universele theologie is onmogelijk, maar een universele ervaring is niet alleen mogelijk, maar zelfs noodzakelijk. Het is deze ervaring waarop de cursus aanstuurt. Alleen hier is consistentie mogelijk, want alleen hier komt aan onzekerheid een eind” (VvTIn.1:1-2; 2:1-7).

Zoals uit deze passages blijkt, leent de Cursus zich niet voor het soort logische analyse waar jij je mee bezighoudt, aangezien dat niet het doel ervan is. Het was niet de bedoeling dat je hem op die manier aanpakt, en als dat toch gebeurt, dan kom je er niet ver mee. Want al gauw kom je in de verleiding hem aan de kant te schuiven vanwege onnauwkeurigheid van taal en duidelijke verschillen in betekenis. Het helpt als je herkent dat de betekenis van de woorden vaak betrekking heeft op wat Jezus duidelijk wil maken, of op de essentie van wat hij juist in die passage onderwijst. Die betekenis kan verschillen wanneer hij iets anders duidelijk wil maken. Dat is voor lezers ongetwijfeld frustrerend. Aan de andere kant is het doelgericht, omdat het lezers dwingt heel zorgvuldig en aandachtig te lezen om niet te missen wat Jezus uitlegt.

Bovendien maakt de Cursus duidelijk dat het menselijke intellect zelf vaak een beletsel is op de zoektocht naar de waarheid: “Je bent er nog steeds van overtuigd dat jouw begrip een machtige bijdrage vormt aan de waarheid, en haar maakt tot wat ze is” (T18.IV.7:5). Het is een paradox dat we onze intellectuele vermogens moeten gebruiken om te leren dat onze intellectuele vermogens een verdediging tegen de waarheid zijn. Evenzo laat de Heilige Geest ons de wereld en tijd gebruiken als middel om te leren dat de wereld en tijd illusoir zijn. We worden gewoon op elk niveau uitgedaagd om de uitgangspunten en de waarden en verwachtingen te onderzoeken die we meebrengen bij onze studie van de Cursus. Dan kunnen we precies vaststellen wat we denken en doen om de liefde en de waarheid buiten ons bewustzijn te houden.

Als je dit onderwerp verder wilt bestuderen, kun je de audiocassette-album, ‘Duality As Metaphor in A Course in Miracles’ raadplegen, en hoofdstuk 2 van ‘The Course’s Use of Language – I’ in Few Choose to Listen, Volume II of The Message of A Course in Miracles.