Een Cursus in Wonderen

Vraag- en antwoordservice

V#044 Hoe te vergeven?

Hoe moet ik handelen in de wereld van vorm vóórdat ik in staat ben een situatie te vergeven? Als ik liefdevol handel zonder het werkelijk te voelen, dan zal ik wrok voelen. Als ik handel volgens mijn werkelijke gevoelens, dan zal ik me schuldig voelen. In beide gevallen verlies ik!!!

Antwoord: Als je lijkt te worstelen met hoe te handelen in een conflict met iemand anders, dan is de sleutel altijd: je van je motivatie bewust te zijn – het onderliggende doel dat het dient. “Wat je doet komt voort uit wat je denkt” (T2.VI.2:7) zoals Jezus te kennen geeft. “Je kunt alleen op dat niveau keuzen maken… Het is zinloos te geloven dat genezing kan ontstaan door de gevolgen van verkeerd denken onder controle te houden… Je moet je denken veranderen, niet je gedrag, en dat is een kwestie van bereidwilligheid… Verandering heeft geen enkele betekenis op het niveau van de symptomen, waar ze niet werkzaam kan zijn” (T2.VI.2:6, 3:1,4,7).

We zijn koppige wezens, niet geneigd om te vergeven, hoewel dat het meest natuurlijke is wat we in deze wereld kunnen doen. Maar de wereld is een onnatuurlijk oord. En dus verzetten we ons tegen wat werkelijk het meest vriendelijk en behulpzaam zou zijn voor onszelf. Zolang ik denk dat liefdevol handelen jegens anderen een liefdadige gril is, die ik schenk aan iemand buiten mij die het niet verdient (Wdl.126.4:1), zal ik wrok koesteren omdat ik mijn ‘gerechtvaardigde’ aframmelingen niet aan jou kwijt kan. Ik heb immers het gevoel dat jij me onrechtvaardig behandeld hebt. Maar als ik eerlijk kan kijken naar wat een vergeldingsaanval op jou mij wérkelijk voor gevoel zou geven, zal ik wellicht meer open staan voor een oplossing vanuit het juist gerichte denken. Ik kan beginnen met te erkennen dat mijn reactie op jou niets te maken heeft met wat jij hebt gedaan, maar alles met de schuld in mijn eigen denkgeest. Die schuld is de oorzaak van al mijn pijn, en ik zoek altijd een doelwit om die op te projecteren. Met dat inzicht zal ik me nog wel eens bedenken om de schuld in mijn eigen denkgeest te versterken door een verdere openlijke aanval op jou. Vergeving is niet een onverdiende en ongerechtvaardigde gave, geschonken aan iemand anders. Het is een geschenk dat ik in de allereerste plaats aan mezelf geef. Als ik dat geschenk voor mezelf aanvaard, weet ik automatisch hoe ik op jou, die mij beledigd leek te hebben, moet reageren, door jou hetzelfde geschenk aan te bieden dat ik net voor mezelf heb aanvaard, en wel in de vorm waarin jij waarschijnlijk het beste in staat zult zijn om het te kunnen aanvaarden. En daar zal ik geen gevoel van wrok of verlies bij hebben.

Oké, maar wat als ik nog steeds te koppig ben om te geloven en aanvaarden wat werkelijk in mijn eigen hoogste belang is in een bepaalde situatie — ik ben niet bereid om te vergeven omdat ik nog steeds aan mijn grieven tegen jou wil vasthouden, zodat ik kan geloven dat de schuld in jou is en niet in mij? Dan zou ik tenminste kunnen erkennen dat ik mij nog steeds met mijn ego identificeer, waar mijn ‘keuzes’ beperkt schijnen te zijn tot ofwel jou openlijk aanvallen als vergelding, ofwel mijn recht op vergelding opofferen in een geveinsd ‘liefdevol’ vertoon van ‘vergeving’ (wat nog steeds een aanval is). Wanneer ik handel zonder het bewustzijn van mijn onderliggende motivatie, zullen beide opties mijn schuld versterken. En dus zijn het in werkelijkheid, op het niveau van inhoud, helemaal geen verschillende keuzes. Dus nu is het belangrijk dat ik op zijn minst eerlijk ben tegenover mijzelf, en erken dat het geen vriendelijkheid, noch rechtvaardigheid, noch enig kwaad in mij is dat de bron van mijn handelen is, als ik tenslotte toch, op welke manier dan ook, met mijn ego kies. Want daarmee heb ik reeds besloten tégen de keuze voor het enige niveau dat werkelijk kan helpen. Het is mijn eigen angst voor liefde en de stille, zachte vrede waarmee het loslaten van grieven gepaard gaat, die achter mijn weerstand schuilt om hulp te vragen aan een andere Leraar. Als ik dat kan inzien en mijzelf er niet om veroordeel, dan heb ik in ieder geval de schuld die ik in mijn eigen denkgeest versterk door me te blijven identificeren met mijn ego, tot een minimum teruggebracht. En dat is altijd een doel van de Cursus.