V#987 Houdt het huwelijk niet tevens een speciale relatie in? Hoe kunnen getrouwde mensen dan “leraren van God” zijn?

Zijn Gloria en Kenneth Wapnick getrouwd? Als ze getrouwd zijn, betekent dat dan niet dat ze nog steeds ego’s hebben?

A: Om je eerste vraag te beantwoorden: Ja, ze zijn getrouwd. Je tweede vraag lijkt voort te komen uit enkele misverstanden: de veronderstelling dat we iets over anderen kunnen zeggen naar aanleiding van de uiterlijke omstandigheden van hun leven, en wellicht ook wat vereist is om leraar van Een cursus in wonderen te zijn.

Veel studenten van de Cursus zijn ten onrechte tot de conclusie gekomen dat het huwelijk – of elke andere intieme relatie – een vorm van een speciale relatie is en dat je daarom spiritueel verder gevorderd bent als je geen relatie hebt. Dit is echter absoluut niet wat Jezus ons met zijn Cursus probeert te leren. Hij houdt zich niet bezig met de vorm van onze relaties. Hoe kan hij, hoe dan ook, geïnteresseerd zijn in iets waarvan hij weet dat het niet werkelijk gebeurt? Als student van de Cursus kunnen we een hoop vergissingen vermijden als we deze centrale lering in gedachten houden: “Al jouw tijd [hier] wordt doorgebracht met dromen” (T18.II.5:12). Met andere woorden: in feite gebeurt hier niets. Zo probeert Jezus ons te helpen terugkeren naar waar de actie is: in onze denkgeest.

Hij definieert de speciale relatie als onze poging om datgene wat we denken te missen buiten onszelf te halen. Het is een poging de Liefde van God – die we denken te hebben vernietigd en voor altijd verloren – te vervangen. Houd in gedachten dat dit een beschrijving kan zijn van onze relatie met een andere persoon, maar net zo goed met dingen als voedsel, lucht en water. En Jezus vertelt ons beslist niet dat we op moeten houden met ademen (en ook niet dat we ons daar schuldig over moeten voelen). Hij wil liever dat we langzamerhand gaan herkennen dat de speciale relaties die we in deze wereld lijken te hebben, alleen maar afspiegelingen zijn van de speciale relatie die we met de droom zelf hebben. Hij wil dat we leren dat we niet door hoeven te gaan met dromen over verbanning omdat onze schuld verzonnen is.

De methode die hij ons geeft om ons doel te bereiken, betekent dat we van innerlijke leraar veranderen: we laten de hand van het ego vallen en pakken de hand van de Heilige Geest. Hij zegt ons: “In Zijn functie als Interpreet van wat jij hebt gemaakt, benut de Heilige Geest speciale relaties, die jij hebt gekozen om het ego te ondersteunen, als leerervaringen die de weg naar de waarheid wijzen. Onder Zijn onderricht wordt iedere relatie een les in liefde” (T15.V.4:5-6). En dus kan elke relatie speciaal zijn of heilig. Niet de vorm maakt hem speciaal of heilig, maar of we de relatie gebruiken om schuld te projecteren of om liefde uit te breiden. En nogmaals, dit is een innerlijke keuze, niets iets waarover we kunnen oordelen bij iemand anders. Bovendien, zolang er nog schuld of angst in onze denkgeest is, zullen we meestal, in onze pogingen Jezus’ leerplan te volgen, heen en weer gaan tussen een juist en een onjuist gericht doel binnen al onze relaties.

Voor het geval je je vraag stelde omdat je denkt dat een leraar vrij moet zijn van zijn ego om de Cursus te kunnen onderwijzen, bedenk dan dat in het Handboek staat dat: “Een leraar van God ieder is die ervoor kiest er een te zijn. Zijn geschiktheid bestaat louter hierin: ergens, op een of andere manier, heeft hij een doelbewuste keuze gemaakt, waarbij hij zijn belangen niet los zag van die van iemand anders” (H1.1:1-2). Dus liever dan je aandacht richten op of een leraar al dan niet vrij is van zijn ego (nogmaals, dit kunnen we nooit van iemand anders weten), is het veel nuttiger je af te vragen of hetgeen hij onderwijst onze schuld triggert of ons helpt ons liefdevoller te voelen. Per slot van rekening hoeven we ons niet bezig te houden met waar anderen staan in hun proces, en zelfs niet met waar we zelf staan. Waar het om gaat is of we nu kiezen voor liefde.