V#971: Ik verveel me in deze wereld en weet hier niets zinnigs te doen.

Na meer dan 20 jaar Een cursus in wonderen bestudeerd en beoefend te hebben, is mijn leven erg veranderd. Vooral in waar en hoe ik woon, hoe ik mijn tijd doorbreng en hoe ik omga met de omstandigheden op deze planeet. Soms voel ik zoveel liefde in mijzelf dat ik denk dat ik uit elkaar barst. “De wereld die ik zie bevat niets wat ik verlang”, en om die reden kan ik nauwelijks relateren aan de dingen die mensen doen om zichzelf bezig te houden. Vaak vraag ik me af: ‘Wat heeft het voor zin?’ Ik verveel me en - behalve om toevallig eens een wonder te ervaren - zie niet veel redenen om in een lichaam te blijven. Soms heb ik visioenen, die me vervullen met een vreugde die alles wat ik ooit ervaren heb in normale wakende toestand overstijgt, maar dit is een tamelijk recente ontwikkeling. Hoe voelt het om in ‘de werkelijke wereld’ te zijn? Wat ‘doe’ je daar? Ben ik misschien ergens halverwege blijven steken?

A: Het lijkt alsof je andere denksystemen combineert met Een cursus in wonderen. De Cursus is niet geïnteresseerd in wat we doen - in deze of in een andere wereld. Jezus weet dat we niet in deze wereld zijn. We dromen alleen maar dat we hier zijn, vanwege onze intense angst om te ontwaken en te ontdekken dat we thuis zijn, in God. Jezus ziet deze wereld en onze ervaringen hier dan ook uitsluitend als de weerspiegeling van wat er omgaat in onze denkgeest. Deze zijn niet zozeer de weerspiegeling van de gedachten van de persoon die we menen te zijn, maar van de keuzemaker in onze denkgeest die buiten tijd en ruimte is. Deze heeft de macht om te kiezen tussen twee leraren, het ego en de Heilige Geest. De stem waar we naar luisteren bepaalt of we vervuld zijn van liefde of van schuld en angst. En het zal duidelijk zijn dat daardoor de ervaring van onze droom diepgaand verandert. Dus wat de Cursus wil bereiken is dat wij geholpen worden ons doel te veranderen. In plaats van de wereld te gebruiken om onszelf nog sterker vast te houden in de schuld van het ego, wordt ze een vriendelijk klaslokaal waarin onze angst voor onze werkelijkheid in de Hemel steeds meer afneemt.

Maar voordat we werkelijk kunnen ontwaken, moeten we eerst leren om uitsluitend naar de Stem van de Heilige Geest te luisteren, zoals Jezus heeft gedemonstreerd. Als we dit eenmaal bereikt hebben, komen we op het punt waarop we het leven consequent door Zijn ogen van vergeving ervaren. We zijn dan niet meer in staat om schuld te projecteren, en zijn voortdurend in vrede. Het symbool voor deze denkstaat, deze toestand van de denkgeest, is wat de Cursus de werkelijke wereld noemt. Niets uiterlijks is veranderd en je gaat nergens naartoe. Je hebt eenvoudigweg het doel van de droom veranderd. De Cursus zegt: “de wereld is het geloof dat liefde onmogelijk is” (T8.IV.3:7). We zouden de werkelijke wereld dan ook kunnen omschrijven als: weten dat liefde bestaat, en dat de wereld dus onmogelijk is.

Wat ons geleidelijk van de ene denkstaat naar de andere brengt – van onze huidige denkstaat naar die welke door de werkelijke wereld wordt gesymboliseerd - is de mentale omslag die de Cursus het wonder noemt. Net zoals de werkelijke wereld heeft het wonder niets te maken met fysieke verschijnselen. Het is alleen de omslag in onze denkgeest van het denksysteem van zonde, schuld en angst van het ego, naar de gedachte van vergeving van de Heilige Geest.

Je sprak over “toevallig eens een wonder ervaren”. Onthoud dat het enige wonder waar de Cursus in geïnteresseerd is, de verandering van leraar in je eigen denkgeest is. Dat is de sleutel om het raadsel op te lossen: waarom zouden we als zogenaamd normale mensen in de wereld willen functioneren, terwijl we weten dat deze niets bevat wat we verlangen. Want hoewel het klopt dat niets in de fysieke wereld ons blijvend vrede of geluk kan schenken, is deze wereld het klaslokaal waarin we kunnen leren dat wij die kwaliteiten hebben weggegooid, maar dat ze nog steeds in onze denkgeest aanwezig zijn. Ook al hebben we juist zo ons best gedaan om die denkgeest uit ons bewustzijn te bannen. We leren dit door de Heilige Geest te vragen ons te helpen al onze gedachten en handelingen te zien door Zijn milde ogen van vergeving. Vergeving is het meest liefdevolle dat we in deze wereld kunnen ervaren. Het is niet Gods alomvattende Liefde, maar een weerspiegeling daarvan door middel van vergeving van onszelf en de wereld die we denken te zien. Dit geeft niet zozeer het gevoel van bijna uit elkaar barsten van liefde of vervuld zijn vreugdevolle visioenen. In het algemeen is het eerder een soort kalme innerlijke glimlach die opkomt wanneer de sluiers van schuld en oordelen wegvallen en onze compassie te voorschijn komt.

Het proces van de Cursus is er meestal geen van pieken en dalen, maar eerder van ervaringen van innerlijke vrede en het besef dat het onze angst was die ervoor zorgde dat we die vrede hebben verlaten. Dat proces kan het juist gemakkelijker maken om te blijven relateren aan wat anderen doen om bezig te blijven. Niet omdat we ons verbinden met hun bezigheden, maar omdat we begrip hebben voor zowel de angst als het onbewuste verlangen om naar huis te gaan, en zien dat dat ons allen voortdrijft. Wanneer we tot een dergelijk begrip komen, voelen we ons niet langer gevangen in de wereld. We zullen hier alle rust vinden, eenvoudig door op de juiste plaats in onze denkgeest te zijn.