V#94: Hoe kan ik vergeving versnellen?

De Cursus zinspeelt op reïncarnatie. Kun je daar wat gedetailleerder op in gaan? Ik ben 67 jaar oud en mijn tijd om vergeving te leren raakt op. Ik zou het zeker in dit leven nog graag willen leren want ik wil beslist niet nog eens deze wereld doormaken als het niet hoeft. Ik wou dat we de keuze hadden om uit deze wereld te verdwijnen, rechtstreeks in de armen van God. Ik zeg dat ik de vrede van God wil, maar klaarblijkelijk wil ik dat niet echt, want ik heb de vrede van God niet. Soms zou ik willen dat er de mogelijkheid was voor mensen als ik, die bereid zijn om te veranderen, om een knop in te drukken en dat het dan gewoon gebeurt. Dan kon ik die knop indrukken en vergeving leren. Soms denk ik dat mijn probleem is dat ik, in plaats van God dankbaar te zijn voor mijn schepping, kwaad ben omdat ik geschapen ben, omdat God meer is dan ik. Ik weet dat dit belachelijk klinkt, maar ik moet leren dat het anders is.

A: Nog zoveel idioten te vergeven en nog maar zo weinig tijd! Maar dat is het ego dat spreekt, want deze dingen werken anders dan je veronderstelt. Bezorgd zijn dat je geen vergeving leert in dit leven, houdt je nog veel langer gevangen in de illusie van dit alles. Vergeving vindt plaats in de denkgeest, buiten tijd en ruimte, en is dus niet afhankelijk van tijd en ruimte voor jouw vooruitgang (T15.I.9; T26.VIII.6:1-5). Ze is uitsluitend afhankelijk van jouw bereidwilligheid (in de denkgeest) om de vergevingslessen toe te passen die jouw externe wereld je nu lijkt te presenteren, één voor één. Maar om dat te doen is eerst een goed begrip nodig van wat vergeving is en wat het doel van de wereld is.

Weerstand tegen de wereld versterkt alleen maar jouw geloof dat de wereld werkelijk is en dat ze de bron is van alle problemen die je van streek maken. Het doel van de Cursus is niet om ons te onderwijzen hoe we aan de wereld kunnen ontsnappen. Het gaat erom dat we aan het denksysteem ontsnappen dat verborgen ligt in onze denkgeest. Dat denksysteem overtuigt ons ervan dat we willen dat deze wereld, met al haar daders, werkelijk is en dat we de wereld nodig hebben. Want de wereld voorziet ons van een goede reden om onze aandacht buiten onze denkgeest te houden, en anderen te beschuldigen van het verlies van onze vrede, in plaats van te kijken naar de schuld in onze eigen denkgeest, die de werkelijke oorzaak is. De wereld is heel letterlijk de projectie van de schuld die in onze denkgeest verborgen ligt (T20.VIII.9). Dus ernaar streven om aan de wereld te ontsnappen speelt juist het plan van het ego in de kaart, omdat het ego wil dat we zoeken naar het probleem en de oplossing op de verkeerde plaats (T27.VI).

En dus, aangezien je zelfs nu niet werkelijk in de wereld bent, zou het veel behulpzamer zijn je aandacht te richten op de keuze die je nu in je denkgeest maakt voor het ego, dan je druk te maken over mogelijke toekomstige (of vorige) levens. Dat dient alleen het doel van het ego om het huidige moment te omzeilen, de enige tijd waarin vergeving kan plaatsvinden (H24.5:6). Als je meer wilt weten over reïncarnatie zoals de Cursus het ziet, kun je kijken naar V#24.

Hoe oprecht het ook mag lijken, de wens om een knop te kunnen indrukken die vergeving oplegt aan de denkgeest, is niet meer dan een manier om de verantwoordelijkheid te ontlopen voor je huidige toestand. Het betekent dat je niet kijkt naar de keuze die je nu maakt om van streek te zijn en pijn te lijden. In waarheid is vergeving de knop die je nu kunt indrukken, maar dat wil je niet echt. En dat is waarmee je in contact kan komen, en met het ‘waarom’. Jouw gedachte dat je kwaad bent op God omdat Hij meer is dan jij - wat de Cursus ‘het autoriteitsprobleem’ noemt (T11.in.2:3) – is het soort bewustwording waarvan het behulpzaam is het verder te ontwikkelen. Want die gedachte speel je op dit moment uit in je leven door middel van je relaties hier, die een schaduw zijn van de echte schuld die verborgen ligt in de krochten van je denkgeest.

Als tegengif voor je ongeduld met jezelf zou je je Jezus’ vriendelijke woorden over vergeving kunnen herinneren: “Vergeving… is stil en doet in alle rust niets… Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet” (WdII.1.4:1,3).