V#67: Het bereiken van een juiste gerichtheid-van-denken.

Ik heb een probleem met het bereiken van een ‘juiste gerichtheid-van-denken’. Tijdens mijn stille meditatie kan ik gewoonlijk tamelijk helder denken over de metafysische leringen van de Cursus en voel ik me er heel gemotiveerd door. Maar zodra ik terug ben in de illusoire droom, lijk ik snel terug te keren naar een ‘onjuiste gerichtheid-van-denken’. Het probleem is dat de hele wereld die we zien gebouwd lijkt te zijn op een ‘onjuiste gerichtheid-van-denken’, waardoor het moeilijk is om hier iets te doen of te denken vanuit een juiste denkgerichtheid. In feite lijkt het bereiken van een ‘juiste gerichtheid-van-denken’ me vaak moeilijker dan het beschouwen van de metafysica. Ik weet dat Jezus, of de Heilige Geest, altijd aanwezig is om te helpen, als we maar een beetje bereidwilligheid tonen. Ik neem aan dat ik het maar gewoon moet blijven proberen, en doorgaan met studeren. Alle suggesties zijn welkom.

A: Misschien is het nuttig om een juiste gerichtheid-van-denken te bezien als het zonder oordeel kijken naar je onjuiste staat van denken. Je hoeft niet tegen een onjuiste gerichtheid-van-denken te vechten, je hoeft er alleen maar naar te kijken zonder jezelf te veroordelen dat je in die staat bent. Als je zonder oordeel naar je onjuiste denkstaat kunt kijken, al is het maar kortstondig, dan heb je je ego terzijde geschoven, want het ego zou nooit zonder oordeel kijken. Dit is de kern van het genezingsproces. Het gaat er niet om te proberen om je onjuist gerichte gedachten te stoppen, maar alleen om jezelf niet neer te halen omdat je die hebt. De definitie van vergeving in het Werkboek helpt ons dit in onze aandacht te houden: Vergeving “is stil en doet in alle rust niets… Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet” (WdII.1.4:1,3). Als student is onze aandacht dan ook niet gericht op het doen van dingen in de wereld vanuit een juiste gerichtheid-van-denken, en ook niet op het verbannen van onjuist gerichte gedachten. Onze aandacht is eerder gericht op het leren kijken naar ons ego zonder onszelf of anderen te veroordelen voor het hebben van een ego.

Het lijkt altijd alsof dat niet volstaat en dat we meer zouden moeten doen dan alleen maar kijken zonder oordeel. Maar dat is dan het ego dat stiekem probeert de zaken wat ingewikkelder te maken, en onze aandacht te verschuiven van de inhoud van onze denkgeest naar ons gedrag in de wereld. Jezus vertelt ons telkens weer dat we bezig zijn met het ongedaan maken van een gedachtesysteem dat volledig illusoir is. In deze zin zegt hij over het wonder: "Het slaat slechts verwoesting gade, en herinnert de denkgeest eraan dat wat die ziet onwaar is" (WdII.13.1:3). Dus denken op een juist gerichte manier houdt in dat je kijkt naar de verwoesting die onze wereld uitmaakt, maar zonder enig gevoel van oordeel of schuld. Dit zo goed mogelijk beoefenen zal tot resultaat hebben dat we ons geleidelijk aan steeds minder met ons valse zelf vereenzelvigen, en dus steeds minder bang zijn voor het pad dat ons voorbij het valse zelf naar het aanvaarden van Jezus' liefde als onze enige werkelijkheid leidt. Oordelen over onszelf, anderen, of de wereld is een verdediging die ons zelf en de wereld heel werkelijk houdt, en die Jezus’ liefde op een ‘veilige afstand’ van ons houdt.

Uiteindelijk zijn wij alleen verantwoordelijk voor de leraar met wie we naar de wereld verkiezen te kijken. Als we door de ogen van het ego naar de wereld kijken, zullen we ons uiteindelijk schuldig voelen. Als we de liefde van Jezus als onze ‘ogen’, kiezen, zullen we door niets uit ons evenwicht worden gebracht. Wanneer we uit evenwicht zijn, hoeven we onszelf er alleen maar met zachtheid aan te herinneren dat we de verkeerde leraar gekozen hebben, en dat is niet zondig. Dat is al wat we hoeven te ‘doen’ om een juiste gerichtheid-van-denken te hebben.