V#5 Waarom gebruikt de Cursus mannelijke taal?

Hoe zit het met het mannelijke taalgebruik van de Cursus? Tot nu toe ben ik nog geen enkele verwijzing tegengekomen naar 50% van de wereldpopulatie. Of zijn vrouwen gewoon geen illusie? Ik hou nog steeds van de Cursus, maar dit seksistisch taalgebruik vind ik erg irritant.

A: Deze vraag is vergelijkbaar met vraag 10 in de publicatie van: “De meest gestelde vragen over Een cursus in wonderen” geschreven door Gloria en Kenneth Wapnick. Een aanvulling op dit antwoord is dat Jezus niet de kunst van ‘politieke correctheid’ beoefent. Zijn Cursus is geschreven in een door mannen gedomineerde Joods-Christelijke traditie en gebruikt de patriarchale Bijbelse taal waar deze traditie op is gebaseerd. De Cursus voegt zich naar deze religieuze cultuur door het gebruik van mannelijke woorden. Jezus zelf praat als volgt over dit gebruik van de op het ego gerichte taal:

“Deze Cursus blijft binnen het kader van het ego, waar hij nodig is. Daartoe gebruikt hij woorden die symbolisch zijn en niet kunnen uitdrukken wat achter symbolen schuilgaat” (VvT.In.3:1-3).

Dit maakt duidelijk dat de Cursus een andere betekenis geeft aan het gebruik van mannelijke taal. Hoewel de vorm van de woorden van de Cursus hetzelfde is als de 2500 jaar oude westerse traditie, is de inhoud precies het tegenovergestelde. Dit geeft een goed voorbeeld van een principe dat twee keer uiteengezet wordt in het Tekstboek, dat de Heilige Geest ons niet berooft van onze speciale relaties (de vorm), maar ze in plaats daarvan transformeert (T17.IV.2:3-6; T18.II.6). Door het lezen van de ‘seksistische’ taal krijgt de lezer een prachtige kans om vergeving te beoefenen. Met de hulp van de Heilige Geest kan nu anders worden gekeken naar de onderliggende oordelen die onbewust waren. Op deze manier kan een speciale haat (of liefde) relatie met autoritaire vaderfiguren, kerkelijk of wereldlijk, getransformeerd worden in een heilige relatie. Een relatie die nu vrede en vergeving als doel heeft in plaats van oordeel en aanval.

Zo kunnen we ook het gebruik van de term “Zoon van God” begrijpen. Tweeduizend jaar lang werd deze term in de Christelijke theologie exclusief gebruikt om alleen Jezus mee aan te duiden, de enig geboren zoon van de Bijbelse God, en de Tweede Persoon van de Drie-eenheid. Bovendien werd Jezus’ speciaalheid geaccentueerd doordat Paulus de rest van de mensheid de status gaf van ‘geadopteerde zonen’ van God (Gal.4:4). Om te benadrukken dat hij onze gelijke is gebruikt Jezus in Een cursus in wonderen dezelfde term die toen alleen voor hem gold. Nu verwijst deze naar alle mensen: Gods kinderen die geloven dat ze lichamen zijn en afgescheiden van hun Bron en dus verschillend van Hem. En nog nadrukkelijker verwijst de term ‘Zoon van God’ naar studenten die de Cursus bestuderen en dat gebeurt duidelijk met voorbijzien aan hun sekse.

Deze term is dus opzettelijk gebruikt om een 2000 jaar durende Christelijke vervorming van Jezus’ fundamentele boodschap te corrigeren. In dit geval de gelijkwaardigheid en eenheid van het Zoonschap van God. Daarom presenteert Jezus zichzelf in de Cursus als gelijk aan anderen ( in de tijd is hij echter zeker verschillend van ons). Daarom, om het nogmaals te benadrukken, wordt de term ‘Zoon van God’ nu voor ons allemaal gebruikt.

Bovendien wordt de term ook gebruikt om te verwijzen naar Christus, Gods creatie vóór de afscheiding, zijn ene Zoon. En ook hier zien we dezelfde vorm als in het traditionele Christendom, maar dan met een totaal andere inhoud. Zoon van God kan ook gemakkelijk worden begrepen als synoniem voor kind, een term die ook vaak wordt gebruikt in de Cursus.

De herinterpretatie van Zoon van God, van speciaalheid naar eenheid is cruciaal voor het gedachtegoed van de Cursus. Juist om de reden waarom Jezus deze term gebruikt, zouden studenten – mannen en vrouwen – waakzaam moeten zijn tegen de verleiding om het ‘aanvallende’ taalgebruik van de Cursus te veranderen. Hoewel het begrijpelijk is, heeft het toch als doel om Jezus’ pedagogische doelen te ondermijnen. Het zou meer op één lijn liggen met de lessen van Een cursus in wonderen om de vorm te laten zoals die is en in plaats daarvan je denken te veranderen. In deze omstandigheden zou men er goed aan doen een beroemde zin van de tekst te parafraseren: ”Probeer dan ook niet de Cursus te veranderen, maar kies ervoor je denken over de Cursus te veranderen” (T21.In.1:7). Daar de vorm van de Cursus niet verandert, doen studenten er verstandig aan om hun reacties te gebruiken als een klaslokaal waarin ze kunnen leren te vergeven, niet alleen Jezus, Helen, of Een cursus in wonderen zelf, maar ook alle mensen (in het heden of verleden) waarvan ze vinden dat zij, of anderen, door hen oneerlijk zijn behandeld.

En als laatste, het is een gewoonte in de grammatica dat voornaamwoorden die op een neutraal zelfstandig naamwoord slaan, zoals ‘een’ of ‘persoon’, de mannelijke vorm (hij) krijgen. Daar de meest elementaire les van de Cursus is dat we geen lichaam zijn, is het dus ook gewoon een kwestie van vorm of stijl.