|
Hoe moet ik handelen in de
wereld van vorm vóórdat ik in staat ben een situatie te vergeven? Als ik
liefdevol handel zonder het werkelijk te voelen, dan zal ik wrok voelen. Als ik
handel volgens mijn werkelijke gevoelens, dan zal ik me schuldig voelen. In
beide gevallen verlies ik!!! A: Als je lijkt
te worstelen met hoe te handelen in een conflict met iemand anders, dan is de
sleutel altijd: je van je motivatie bewust te zijn – het onderliggende doel dat
het dient. “Wat je doet komt voort
uit wat je denkt” (T2.VI.2:7) zoals Jezus te kennen geeft. “Je kunt alleen op dat niveau keuzen maken… Het is
zinloos te geloven dat genezing kan ontstaan door de gevolgen van verkeerd
denken onder controle te houden… Je moet je denken veranderen, niet je gedrag,
en dat is een kwestie van
bereidwilligheid… Verandering heeft geen enkele betekenis op het niveau van de
symptomen, waar ze niet werkzaam kan zijn” (T2.VI.2:6, 3:1,4,7). We zijn koppige wezens,
niet geneigd om te vergeven, hoewel dat het meest natuurlijke is wat we in deze
wereld kunnen doen. Maar de wereld is een onnatuurlijk oord. En dus verzetten
we ons tegen wat werkelijk het meest vriendelijk en behulpzaam zou zijn voor onszelf. Zolang ik denk dat
liefdevol handelen jegens anderen een liefdadige gril is, die ik schenk aan
iemand buiten mij die het niet verdient (Wdl.126.4:1),
zal ik wrok koesteren omdat ik mijn ‘gerechtvaardigde’ aframmelingen niet aan
jou kwijt kan. Ik heb immers het gevoel dat jij me onrechtvaardig behandeld
hebt. Maar als ik eerlijk kan kijken naar wat een vergeldingsaanval op jou mij
wérkelijk voor gevoel zou geven, zal ik wellicht meer open staan voor een
oplossing vanuit het juist gerichte denken. Ik kan beginnen met te erkennen dat
mijn reactie op jou niets te maken heeft met wat jij hebt gedaan, maar alles met
de schuld in mijn eigen denkgeest. Die schuld is de oorzaak van al mijn pijn,
en ik zoek altijd een doelwit om die op te projecteren. Met dat inzicht zal ik
me nog wel eens bedenken om de schuld in mijn eigen denkgeest te versterken
door een verdere openlijke aanval op jou. Vergeving is niet een onverdiende en
ongerechtvaardigde gave, geschonken aan iemand anders. Het is een geschenk dat
ik in de allereerste plaats aan mezelf geef. Als ik dat geschenk voor mezelf
aanvaard, weet ik automatisch hoe ik op jou, die mij beledigd leek te hebben,
moet reageren, door jou hetzelfde geschenk aan te bieden dat ik net voor mezelf
heb aanvaard, en wel in de vorm waarin jij waarschijnlijk het beste in staat
zult zijn om het te kunnen aanvaarden. En daar zal ik geen gevoel van wrok of
verlies bij hebben. Oké, maar wat als ik nog
steeds te koppig ben om te geloven en aanvaarden wat werkelijk in mijn eigen
hoogste belang is in een bepaalde situatie — ik ben niet bereid om te vergeven
omdat ik nog steeds aan mijn grieven tegen jou wil vasthouden, zodat ik kan
geloven dat de schuld in jou is en niet in mij? Dan zou ik tenminste kunnen
erkennen dat ik mij nog steeds met mijn ego identificeer, waar mijn ‘keuzes’
beperkt schijnen te zijn tot ofwel jou openlijk aanvallen als vergelding, ofwel
mijn recht op vergelding opofferen in een geveinsd ‘liefdevol’ vertoon van
‘vergeving’ (wat nog steeds een aanval is). Wanneer ik handel zonder het
bewustzijn van mijn onderliggende motivatie, zullen beide opties mijn schuld
versterken. En dus zijn het in werkelijkheid, op het niveau van inhoud,
helemaal geen verschillende keuzes. Dus nu is het belangrijk dat ik op zijn
minst eerlijk ben tegenover mijzelf, en erken dat het geen vriendelijkheid,
noch rechtvaardigheid, noch enig kwaad in mij is dat de bron van mijn handelen
is, als ik tenslotte toch, op welke manier dan ook, met mijn ego kies. Want
daarmee heb ik reeds besloten tégen de keuze voor het enige niveau dat
werkelijk kan helpen. Het is mijn eigen angst voor liefde en de stille, zachte
vrede waarmee het loslaten van grieven gepaard gaat, die achter mijn weerstand
schuilt om hulp te vragen aan een andere Leraar. Als ik dat kan inzien en
mijzelf er niet om veroordeel, dan heb ik in ieder geval de schuld die ik in
mijn eigen denkgeest versterk door me te blijven identificeren met mijn ego,
tot een minimum teruggebracht. En dat is altijd een doel van de Cursus. |