V#39: De gehechtheid aan deze wereld

Ik heb je dikwijls horen zeggen dat we, als we ontwaken, niet plotseling verdwijnen of zo. En toch denk ik elke keer dat ik serieus overweeg met Jezus huiswaarts te gaan, aan de onafgewerkte taken die ik ‘hier’ nog heb en dat houdt me tegen. Dan herinner ik me dat je zegt dat wat hier ook nog gedaan moet worden, zal gebeuren, omdat mijn lichaam dan op de meest behulpzame manier geleid zal worden, maar dat het mijn zorg niet meer hoeft te zijn. Als het wel mijn zorg was, zou het trouwens een actie van mijn ego zijn. Klopt dat? Hoe kan ik dat dan verenigen met het voorbeeld van de bodhisattva’s die ervoor kiezen zich aan iets in deze wereld te blijven hechten – of het nu aan een dierbare of aan chocolade is – om zo het lichaam in stand te houden en hier behulpzaam te kunnen zijn, waarvoor ze gekomen zijn? Dat is vanuit het standpunt van de Cursus toch een investering in wat we doen?

A: Als ik je goed begrijp, bedoel je dat je gelooft dat je hier bent en naar huis wilt terugkeren, maar dat je die keuze nog niet hebt gemaakt, omdat je voelt dat je hier nog niet klaar bent. Dat is duidelijk een andere staat van denken dan die van een denkgeest die genezen is en weet dat hij in werkelijkheid niet hier is, maar alleen nog maar het instrument van de Liefde van de Heilige Geest. Met andere woorden: de uitgangspunten zijn heel verschillend. De genezen denkgeest is zogezegd al ‘weggegaan’, en is ‘hier’ op een heel andere manier dan de denkgeest die nog onderweg is en de keuze aan het overwegen om samen met Jezus huiswaarts te gaan. Een genezen denkgeest heeft elke lichamelijke identiteit overstegen en is volkomen vereenzelvigd met non-dualistische liefde. Aanwezig zijn in een illusoire toestand vereist dan ook een bepaald aandachtspunt om de denkgeest te helpen geaard te blijven. Dat kan van alles zijn – van een voorliefde voor chocolade tot supporter zijn van een voetbalclub. Maar er is nooit tegenzin of weerstand om naar huis terug te keren, want een genezen denkgeest weet dat hij daar al is; dat er niets is dat bereikt moet worden, dat er geen reis is.

Ik denk dat jij wat inhoud betreft iets heel anders tot uitdrukking brengt dan deze staat van de denkgeest. In vorm kunnen beiden het gevoel hebben dat ze nog niet klaar zijn met wat ze hier te doen hebben. Maar bij degenen die nog onderweg zijn en aan het leren hoe ze hun investering in hun lichamelijke identiteit kunnen verminderen, bestaat er een enorme angst om de enige identiteit die hen vertrouwd is, totaal los te laten. Dat is een geleidelijk proces dat vele jaren in beslag neemt. Het vraagt de verbintenis en het commitment om onverschrokken met Jezus te kijken naar de inhoud van de egodenkgeest, die vrijwel onveranderlijk bij zijn opstandige keuze blijft zijn Thuis te verlaten en nooit terug te keren. Jezus verzekert ons echter op duidelijke wijze: “Ik ben bezig je naar een nieuw soort ervaring te leiden die je steeds minder genegen bent te ontkennen” (T11.VI.3:5). Het gaat om een proces en de uiteindelijke keuze zal moeiteloos worden gemaakt. In feite zal de aantrekkingskracht van Liefde zo sterk zijn dat het niet eens als een keuze wordt beschouwd. Er is dan geen enkele zorg meer over een ‘plotselinge verdwijning’!