V#34: Je kunstzinnig uitdrukken als je ontwaakt bent.

Zoals ik het begrijp, hoeft iemand die de toestand van de werkelijke wereld bereikt of ervaart niets uiterlijks te doen. Is het dan toch nog mogelijk om in deze wereld iets kunstzinnigs te ‘creëren’ (zoals een muziekstuk, een gedicht, enz.), enkel en alleen vanuit de behoefte deze gelukstoestand te delen?

A: In de werkelijke wereld zijn betekent dat je weet dat je geen lichaam bent en dat de fysieke wereld niet werkelijk is. Je weet dat je identiteit – evenals die van ieder ander – niets te maken heeft met het lichaam of de wereld. Het is een staat van de denkgeest waarin het denksysteem van het ego niet langer aanwezig is en daardoor is er geen sprake meer van keuzes maken, omdat er niet langer twee denksystemen zijn waartussen je moet kiezen. De inhoud van de denkgeest is zuiver het denksysteem van liefde van de Heilige Geest.

Als je denkgeest in deze toestand is, is er dan ook geen ik die de behoefte voelt om iets te doen. Dat wil niet zeggen dat je lichaam niets doet, maar dat ‘jij’ niet langer de handelende persoon bent die iets ‘doet’. De liefde van de Heilige Geest stroomt door je heen en je ervaring is dat ‘jij’ niets doet. Houd in gedachten dat onze reis naar ‘het verre land’ een reis is geweest die je wegleidde uit de toestand van eenheid naar de toestand van een fysieke persoonlijkheid. Daarom is onze terugreis een reis naar onzelfzuchtigheid of zelfloosheid, wat wordt gekenmerkt door het opnieuw aanvaarden van de waarheid dat Gods Zoon één en onkwetsbaar is. Net voordat de afscheidingsdroom helemaal verdwijnt, bereiken we de toestand dat we eens en voor altijd weten dat alle lichamen en de wereld volkomen onwerkelijk zijn. Ze zijn niets anders dan de dromen van een denkgeest die in slaap is gevallen, en daarom doet niets wat in de droom gebeurt er werkelijk toe. Het heeft alleen belang voor de figuren in de droom. Maar een genezen denkgeest weet dat ook de droom zelf nooit echt heeft plaatsgevonden.

Als je denkgeest in deze staat is, waarom zou er dan nog een behoefte aan creativiteit zijn? De liefde van de Heilige Geest breidt zich uit via jou uit naar degenen die nog altijd denken dat ze van die liefde gescheiden zijn, en op een of andere manier om liefde roepen. Maar niet jij moet dit proces leiden. Zo’n ‘jij’ is er nu niet meer. Als de kunstenaar ervaart: ‘Ik ben heel erg gelukkig. Ik wil dat anderen die niet gelukkig zijn kunnen delen wat ik ervaar”, is de kans groot dat dit van het ego afkomstig is, omdat de waarneming afgescheidenheid omvat. Als je de behoefte voelt om liefde te delen, maak je de vergissing tot werkelijkheid. Als de artistieke impuls van de Heilige Geest of van Jezus komt, voel je geen drang. De kunstenaar of kunstenares zal zichzelf ook niet zien als de handelende persoon achter het produceren van het kunstwerk. Hij of zij zal zich ook helemaal niet om de ontvangst ervan bekommeren. Liefde breidt zich van nature uit, vanuit zichzelf, en die uitbreiding van liefde kan door enige vorm van kunst worden uitgedrukt, maar dat is heel verschillend van het ‘creëren’, zoals jij dat stelt, ‘van iets kunstzinnigs in deze wereld… enkel en alleen vanuit de behoefte om deze gelukstoestand te delen’. Dat zou heel goed het ego kunnen zijn, dat door een achterdeur binnenglipt om een deel terug te krijgen van zijn eigen gewichtigheid dat hem begon te ontglippen.