V#338: Ik voel mij schuldig omdat ik te veel eet.

Ik weet dat ik me schuldig ga voelen als ik iemand aanval en dat ik de Heilige Geest om hulp moet vragen als ik het gevoel heb dat ik aangevallen ben. Zou dit ook van toepassing zijn als ik gedrag vertoon zoals een verslaving waarover ik me schuldig voel? Als ik met dat gedrag doorga voel ik me zeker schuldig. Als ik met dat gedrag stop voel ik me misschien niet schuldig, maar heb ik het probleem niet echt opgelost. Wat zou de beste manier zijn om met deze situatie om te gaan? Het specifieke probleem waar ik het over heb is te veel eten.

A: Ja, of ik nu een ander aanval, me door iemand anders aangevallen voel, of mezelf aanval – waar een verslaving voor staat – de enige passende reactie is de Heilige Geest om hulp vragen. Een verslaving is een aanval op mezelf omdat ze steeds weer opnieuw laat weten dat ik incompleet ben, en buiten mezelf naar mijn compleetheid moet zoeken, een herhaalde ontkenning dat ik de Christus ben, voor eeuwig één met Zijn Bron (T29.VII.2-6).

Alle aanval, ongeacht hoe hij tot uiting komt, is niets meer dan de projectie van de verborgen schuld in onze denkgeest, waarvan het ego volhoudt dat we die moeten dragen vanwege onze (ingebeelde) aanval op God op het moment van afscheiding, toen we onze werkelijkheid als Christus ontkenden. We hebben onszelf ervan overtuigd dat onze schuld werkelijk is, maar vervolgens geprobeerd de verantwoordelijkheid daarvoor te ontlopen. En dus proberen we de schuld buiten onze denkgeest te projecteren, zodat hij in plaats daarvan in lichamen lijkt te huizen, van onszelf en anderen. We houden deze dynamiek voor onszelf verborgen, zodat de schuld beschermd blijft. Maar wanneer we om hulp van Jezus of de Heilige Geest vragen, betekent dat in feite dat we bereid zijn om verantwoordelijkheid (maar geen schuld!) te aanvaarden voor hoe we ons voelen, waarbij we de uiterlijke omstandigheden niet meer als een probleem zien, maar als een wegwijzer naar de schuld die anders in de denkgeest onbewust zou zijn gebleven.

En daarom pakt focussen op het veranderen of onder controle houden van gedrag, zoals teveel eten, niet het werkelijke probleem aan, zoals je opmerkt. Want we veranderen dan slechts een uiterlijk symptoom - of gevolg - van de schuld, zonder de oorzaak aan te pakken: de schuld zelf. En wanneer die niet onderzocht wordt, zullen we blijven geloven dat de schuld werkelijk is. Zodoende zullen we er op uit blijven de ondraaglijke maar niettemin illusoire schuld op een andere uiterlijke vorm te projecteren, misschien een andere verslaving. In het begin van Een cursus in wonderen bespreekt Jezus hoe het onder controle houden of veranderen van gedrag zonder je tot de denkgeest te richten, alleen maar spanning veroorzaakt, wat onverdraaglijk is en meestal tot woede en verdere projectie leidt. (T2.VI.5)

Nu betekent dit niet dat het geen zin heeft enige discipline te ontwikkelen en uit de hand gelopen gedrag weer onder controle te brengen, vooral als de verslaving fysiek of emotioneel schadelijk voor ons is, daarbij de schuld in onze denkgeest versterkend. En de keuze om een zinvolle uiterlijke omslag tot stand te brengen kan zeker een weerspiegeling zijn van een echt maar misschien nog onbewust verlangen naar een innerlijke omslag van het ego naar de Heilige Geest als onze leraar. Maar in enig stadium van ons leerproces zullen we gaan herkennen dat schuld in de denkgeest altijd het enige probleem is. Alleen door herkenning van zijn onvermijdelijke projectie op de wereld van vorm, beginnen we ons bewust te worden van zijn aanwezigheid in onze denkgeest, waar we een betekenisvolle keuze kunnen maken voor het loslaten ervan.

Een tape van Kenneth Wapnick, evenals een boekje dat op basis hiervan werd uitgeschreven en bewerkt – beide met de titel Overeating: A Dialogue – gaan dieper in op de kwestie van te veel eten. Hoewel gericht op eetverslavingen, kan het materiaal op elke verslaving worden toegepast, aangezien de inhoud altijd hetzelfde is. Aanvullende besprekingen van verslavingen vanuit het perspectief van de Cursus vind je ook in V#30 en V#57.